ਅਜ੍ਞਾਤਕੁਲਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪृਛ੍ਯਤਾਮਯਮੇਵ ਚ ੨੬.
ਉਸ ਦੀ ਅਣਜਾਣ ਵੰਸ਼ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀ ਗਈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਵਾਲ ਰਿਹਾ।
ਸ੍ਵਗੋਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਨ ਬ੍ਰੂਤੇ ਨ ਦੇਯਾ ਭਗਿਨੀ ਮਮ ੨੬.
'ਜੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਭੂਯਃ ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਹਰਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ੨੬.
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਹਟ ਗਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਕੀ ਕਹੇਗਾ।
ਲਜ੍ਜਾਜਡਃ ਸ੍ਮਿਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸ ਵੈ ਹਰਃ ੨੬.
ਸ਼ਿਵ, ਲੱਜਤ ਅਤੇ ਠੀਕ-ਠਾਕ, ਫਿਰ ਮੁਸਕਾਇਆ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਬਿਭ੍ਯਦਾਵੇਦ੍ਮਯਹਂ ਤਵ ੨੬.
ਹਰੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।"
ਆਤ੍ਮਪੁਤ੍ਰਾਯ ਤੇ ਸ਼ਂਭੋ ਆਤ੍ਮਦੌਹਿਤ੍ਰਕਾਯ ਤੇ ੨੬.
ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਸ਼ੰਭੂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਵੀ,
ਦੇਵੋऽਪ੍ਯੁਦਾਹਰੇਦ੍ਵੁਦ੍ਧਿਂ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋऽਪ੍ਯਧਿਕਾਂ ਵਰਾਮ੍ ੨੬.
ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸੋਦਕਂ ਨਗਃ ੨੬.
ਪਹਾੜ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਪਾਣੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਤਾ ਮਹੀਭृਤਾਂ ਨਾਥੋ ਹੋਤਾ ਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ੨੬.
ਦਾਤਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ; ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ੍ਤੁਵਤ੍ਸੁ ਮੁਨਿषੁ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇ ਮਹਤ੍ਯਪਿ ੨੬.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਵੱਡੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਦੇਵੋ ਦੇਵੀਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਲਜ੍ਜਾਂ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾਮ੍ ੨੬.
ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਮੁਨਯੋ ਦੇਵੀਮਦ੍ਭੁਤਰੂਪਿਣੀਮ੍ ੨੬.
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅਜੋਬੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾ ਮੁਹ੍ਯਾਮ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਚ ਯਥਾ ਨਾਰਦਪਰ੍ਵਤੌ ੨੬.
ਆਓ ਪਾਰਵਤੀ ਤੋਂ ਭਟਕ ਨਾ ਜਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਦ ਤੇ ਪਹਾੜ ਭਟਕ ਗਏ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੬.
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—
ਵੇਧਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤੀਰਿਤੈਰ੍ਮਂ ਤ੍ਰੈਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤੈਃ ੨੬.
ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਲਾਜਾਹੋਮ ਉਮਾਭ੍ਰਾਤਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਹਰਿਃ ੨੬.
ਲਾਜ ਹੋਮ ਸਮੇਂ, ਉਮਾ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਹਸਦੇ ਹੋਏ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਾਵਧਾਨੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਹਰ ੨੬.
"ਹਰਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਗਹਣੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ," ਉਹ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤੋ ਵਰਮ੍ ੨੬.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੁਝ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।"
ਦਦਤੁਃ ਸृष੍ਟਿਸਂਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਭੌ ੨੬.
ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਰਖਿਆਵਟ ਦੀ ਫੀਸ ਦਿੱਤੀ।
ਭृਗ੍ਵਾਦੀਨਾਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰਕ੍ਸ਼ਣਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ੨੬.
ਫਿਰ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਫੀਸ ਦਿੱਤੀ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵੈਰਨੇਕੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ ੨੬.
ਕਈ ਵੱਡੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਚੰਭਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚ ਪਿਤਰੌ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾऽऽਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤੌ ੨੬.
ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦੁਖੀ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਜਗਾਮ ਮਂਦਰਗਿਰਿਂ ਗਿਰਿਣਾ ਯਾਨੁਗੋਰ੍ਚਿਤਃ॥ ੨੬.
ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ।
ਤਤੋ ਗਤੇ ਭਗਵਤਿ ਨੀਲਲੋਹਿਤੇ ਸਹੋਮਯਾ ਗਿਰਿਮਮਲਂ ਹਿ ਭੂਧਰਃ ੨੬.
ਫਿਰ ਜਦ ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਆਸਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਇਮਂ ਵਿਵਾਹਂ ਗਿਰਿਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰृਣੋਤਿ ਚਾਧ੍ਯੇਤਿ ਚ ਯੋ ਨਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ੨੬.
ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਇਸ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਤਤੋ ਨਿਰੁਪਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ੨੭.
ਫਿਰ ਇੱਕ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਦਿਵਿਆ, ਸੁਭਾਵਕ ਮਹਲ ਉਭਰਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਮਂਦਰਗਿਰੌ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਭਗਾਕ੍ਸ਼ਹਾ ੨੭.
ਉਥੇ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਰਕੇਣਾਤਿਪੀਡਿਤਾਃ ੨੭.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵਤੇ ਤਾਰਕਾ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਸਾਦ੍ਯ ਤੇ ਭਵਂ ਦੇਵਂ ਤੁष੍ਟੁਬੁਰ੍ਬਹੁਧਾ ਸ੍ਤਵੈਃ ੨੭.
ਉਹ ਭਵ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਉਦ੍ਵਰ੍ਤਨਮਲੇਨਾਥ ਨਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਜਾਨਨਮ੍ ੨੭.
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮੈਲ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਗਜਾਨਨ—ਹਾਥੀ-ਮੁਖ ਵਾਲਾ—ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।