ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹ ਚ ਵਿਵਾਹऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਮਾਰੀਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵਿਨਾ ੨੬.
ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ, ਕੁੜੀ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬਿਨਾ—'
ਸੁਤੋ ਹਿ ਮਮ ਮੈਨਾਕਃ ਸ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਰ੍ਣਵੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ੨੬.
'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਮੈਨਾਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਅਤ੍ਰ ਚਿਂਤਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਗਿਰਿਰਾਜ ਕਥਂਚਨ ੨੬.
'ਇਥੇ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਃ ਸ਼ੈਲਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਚ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਮ੍ ੨੬.
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਹਾੜ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ।
ਤਤੋ ਨੀਲਮਯਸ੍ਤਂਭਂ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕਾਂਚਨਕੁਟ੍ਟਿਮਮ੍ ੨੬.
ਫਿਰ, ਨੀਲ ਪੱਥਰ ਦਾ ਥੰਮ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਰਤ੍ਨਾਸਨਸਹਸ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍ ੨੬.
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ੈਲਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਹਰ੍षਿਤਃ ੨੬.
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਰ ਧੋਏ।
ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਚ ਗਾਂ ਤਥਾ ੨੬.
ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਮਿੱਠਾ ਮਿਸਰਣ ਅਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਦੌਹਿਤ੍ਰੀਂ ਕਵ੍ਯਵਾਹਾਨਾਂ ਦਦ੍ਮਿ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਸ੍ਵਕਾਮਹਮ੍ ੨੬.
'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੋਤਰੀ ਹੈ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨਪृਚ੍ਛਤ੍ਸ ਕੁਲਂ ਕੋऽਪਿ ਨ ਵੇਦ ਤਤ੍ ੨੬.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਜ੍ਞਾਤਕੁਲਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪृਛ੍ਯਤਾਮਯਮੇਵ ਚ ੨੬.
ਉਸ ਦੀ ਅਣਜਾਣ ਵੰਸ਼ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀ ਗਈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਵਾਲ ਰਿਹਾ।
ਸ੍ਵਗੋਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਨ ਬ੍ਰੂਤੇ ਨ ਦੇਯਾ ਭਗਿਨੀ ਮਮ ੨੬.
'ਜੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਭੂਯਃ ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਹਰਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ੨੬.
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਹਟ ਗਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਕੀ ਕਹੇਗਾ।
ਲਜ੍ਜਾਜਡਃ ਸ੍ਮਿਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸ ਵੈ ਹਰਃ ੨੬.
ਸ਼ਿਵ, ਲੱਜਤ ਅਤੇ ਠੀਕ-ਠਾਕ, ਫਿਰ ਮੁਸਕਾਇਆ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਬਿਭ੍ਯਦਾਵੇਦ੍ਮਯਹਂ ਤਵ ੨੬.
ਹਰੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।"
ਆਤ੍ਮਪੁਤ੍ਰਾਯ ਤੇ ਸ਼ਂਭੋ ਆਤ੍ਮਦੌਹਿਤ੍ਰਕਾਯ ਤੇ ੨੬.
ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਸ਼ੰਭੂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਵੀ,
ਦੇਵੋऽਪ੍ਯੁਦਾਹਰੇਦ੍ਵੁਦ੍ਧਿਂ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋऽਪ੍ਯਧਿਕਾਂ ਵਰਾਮ੍ ੨੬.
ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸੋਦਕਂ ਨਗਃ ੨੬.
ਪਹਾੜ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਪਾਣੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਤਾ ਮਹੀਭृਤਾਂ ਨਾਥੋ ਹੋਤਾ ਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ੨੬.
ਦਾਤਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ; ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ੍ਤੁਵਤ੍ਸੁ ਮੁਨਿषੁ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇ ਮਹਤ੍ਯਪਿ ੨੬.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਵੱਡੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਦੇਵੋ ਦੇਵੀਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਲਜ੍ਜਾਂ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾਮ੍ ੨੬.
ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਮੁਨਯੋ ਦੇਵੀਮਦ੍ਭੁਤਰੂਪਿਣੀਮ੍ ੨੬.
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅਜੋਬੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾ ਮੁਹ੍ਯਾਮ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਚ ਯਥਾ ਨਾਰਦਪਰ੍ਵਤੌ ੨੬.
ਆਓ ਪਾਰਵਤੀ ਤੋਂ ਭਟਕ ਨਾ ਜਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਦ ਤੇ ਪਹਾੜ ਭਟਕ ਗਏ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੬.
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—
ਵੇਧਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤੀਰਿਤੈਰ੍ਮਂ ਤ੍ਰੈਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤੈਃ ੨੬.
ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਲਾਜਾਹੋਮ ਉਮਾਭ੍ਰਾਤਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਹਰਿਃ ੨੬.
ਲਾਜ ਹੋਮ ਸਮੇਂ, ਉਮਾ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਹਸਦੇ ਹੋਏ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਾਵਧਾਨੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਹਰ ੨੬.
"ਹਰਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਗਹਣੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ," ਉਹ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤੋ ਵਰਮ੍ ੨੬.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੁਝ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।"
ਦਦਤੁਃ ਸृष੍ਟਿਸਂਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਭੌ ੨੬.
ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਰਖਿਆਵਟ ਦੀ ਫੀਸ ਦਿੱਤੀ।
ਭृਗ੍ਵਾਦੀਨਾਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰਕ੍ਸ਼ਣਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ੨੬.
ਫਿਰ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਫੀਸ ਦਿੱਤੀ।