ਚਂਦ੍ਰਲੇਖਾਵਤਂਸਾਸ਼੍ਚ ਨੀਲਕਂਠਾਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾਃ ੨੬.
ਚੰਦ੍ਰਲੇਖਾ ਵਾਲੇ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ।
ਅਣਿਮਾਦਿਗੁਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਾਪਪ੍ਰਸਾਦਯੋਃ ੨੬.
ਅਣਿਮਾ ਆਦਿਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਪਾਤਾਲਾਂਬਰਭੂਮਿਸ੍ਥਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ ੨੬.
ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ।
ਤਂਤ੍ਰੀਮਾਦਾਯ ਵਾਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਾऽਵਾਦਯਞ੍ਛਂਕਰੋਤ੍ਸਵੇ ੨੬.
ਤੰਤਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਉਤਸਵ 'ਚ ਵਜਾਉਂਦੇ।
ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਵੈਵਾਹਿਕਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਞ੍ਜੇषੁਃ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ ੨੬.
ਉਹ ਚਿੱਤ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ।
ਤਥਾ ਯਮੁਨਯਾ ਚਾਪਾਂਪਤਿਨਾ ਧृਤਚ੍ਛਤ੍ਰਯਾ ੨੬.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੋਲ, ਜਲਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਛਤਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਗਿਰਿਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਸਃ ੨੬.
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਪਹਾੜੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਬਦ੍ਧਭੂਮਿਸ੍ਥਂ ਰਤ੍ਨਜੈਸ਼੍ਚ ਗृਹੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ ੨੬.
ਉਹ ਥਾਂ ਬੈਰਲ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਹਿਮਾਚਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਕੁਲਃ ੨੬.
ਉਥੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਕਦੇ ਰੌਲਾ-ਕਦੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਚਲੋ ਗੁਰੁਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਤਦਾ ੨੬.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਅਡੋਲਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹ ਚ ਵਿਵਾਹऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਮਾਰੀਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵਿਨਾ ੨੬.
ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ, ਕੁੜੀ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬਿਨਾ—'
ਸੁਤੋ ਹਿ ਮਮ ਮੈਨਾਕਃ ਸ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਰ੍ਣਵੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ੨੬.
'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਮੈਨਾਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਅਤ੍ਰ ਚਿਂਤਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਗਿਰਿਰਾਜ ਕਥਂਚਨ ੨੬.
'ਇਥੇ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਃ ਸ਼ੈਲਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਚ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਮ੍ ੨੬.
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਹਾੜ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ।
ਤਤੋ ਨੀਲਮਯਸ੍ਤਂਭਂ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕਾਂਚਨਕੁਟ੍ਟਿਮਮ੍ ੨੬.
ਫਿਰ, ਨੀਲ ਪੱਥਰ ਦਾ ਥੰਮ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਰਤ੍ਨਾਸਨਸਹਸ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍ ੨੬.
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ੈਲਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਹਰ੍षਿਤਃ ੨੬.
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਰ ਧੋਏ।
ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਚ ਗਾਂ ਤਥਾ ੨੬.
ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਮਿੱਠਾ ਮਿਸਰਣ ਅਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਦੌਹਿਤ੍ਰੀਂ ਕਵ੍ਯਵਾਹਾਨਾਂ ਦਦ੍ਮਿ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਸ੍ਵਕਾਮਹਮ੍ ੨੬.
'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੋਤਰੀ ਹੈ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨਪृਚ੍ਛਤ੍ਸ ਕੁਲਂ ਕੋऽਪਿ ਨ ਵੇਦ ਤਤ੍ ੨੬.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਜ੍ਞਾਤਕੁਲਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪृਛ੍ਯਤਾਮਯਮੇਵ ਚ ੨੬.
ਉਸ ਦੀ ਅਣਜਾਣ ਵੰਸ਼ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀ ਗਈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਵਾਲ ਰਿਹਾ।
ਸ੍ਵਗੋਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਨ ਬ੍ਰੂਤੇ ਨ ਦੇਯਾ ਭਗਿਨੀ ਮਮ ੨੬.
'ਜੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਭੂਯਃ ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਹਰਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ੨੬.
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਹਟ ਗਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਕੀ ਕਹੇਗਾ।
ਲਜ੍ਜਾਜਡਃ ਸ੍ਮਿਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸ ਵੈ ਹਰਃ ੨੬.
ਸ਼ਿਵ, ਲੱਜਤ ਅਤੇ ਠੀਕ-ਠਾਕ, ਫਿਰ ਮੁਸਕਾਇਆ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਬਿਭ੍ਯਦਾਵੇਦ੍ਮਯਹਂ ਤਵ ੨੬.
ਹਰੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।"
ਆਤ੍ਮਪੁਤ੍ਰਾਯ ਤੇ ਸ਼ਂਭੋ ਆਤ੍ਮਦੌਹਿਤ੍ਰਕਾਯ ਤੇ ੨੬.
ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਸ਼ੰਭੂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਵੀ,
ਦੇਵੋऽਪ੍ਯੁਦਾਹਰੇਦ੍ਵੁਦ੍ਧਿਂ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋऽਪ੍ਯਧਿਕਾਂ ਵਰਾਮ੍ ੨੬.
ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸੋਦਕਂ ਨਗਃ ੨੬.
ਪਹਾੜ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਪਾਣੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਤਾ ਮਹੀਭृਤਾਂ ਨਾਥੋ ਹੋਤਾ ਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ੨੬.
ਦਾਤਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ; ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ੍ਤੁਵਤ੍ਸੁ ਮੁਨਿषੁ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇ ਮਹਤ੍ਯਪਿ ੨੬.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਵੱਡੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।