ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ਼ੁਚਿषਦੋ ਵਿਭੁਃ ੨੫.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀਂ ਤਦਾ ਹृष੍ਟੋ ਮੇਨਯਾ ਸਹਿਤੋऽਚਲਃ॥ ੨੫.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਿਮਾਚਲ ਮੈਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਆਲਿਂਗ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਰ੍ਵਂ ਸਾ ਚ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ੨੫.
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਸੁੰਘਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਉਸਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇष੍ਵਘੋषਯਤ੍ ੨੫.
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਵੈਯੰਵਰ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਥਾ ਸਾਧ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਾ ਨਗਾਃ ੨੫.
ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਸਾਧ, ਦੈਤ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਨਾਗ—all
ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਛਤਾਨਿ ਚ ੨੫.
ਤਿੰਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਤਿੰਤੀਹ ਸੌ ਵੀ,
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ੨੫.
ਇਹ ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਅਦੁੱਤੀਯ ਸਵੈਯੰਵਰ ਤੇ ਗਏ।
ਤਾਤਾਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਮੇਰੋ ਗਚ੍ਛ ਨਮਾਮਿ ਤਾਮ੍ ੨੫.
ਪਿਤਾ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਾਡੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਾ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੈਰਲਂਕृਤਮ੍ ੨੫.
ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਰਥ ਸੀ,
ਗਂਧਰ੍ਵਸਂਘੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਕਿਂਨਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ ੨੫.
ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਚਾਵਹਤ੍ਤਦਾ ੨੫.
ਉਹ ਰਥ ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਚਾਮਰਾਸਕ੍ਤਹਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਾ ੨੫.
ਉਹ ਰਥ ਦਿਵਯ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਮਰ ਸਨ,
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤੇ ਲੋਕਤ੍ਰਯੇ ਤਦਾ ੨੫.
ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਤਦ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਵੀ ਥੰਮ ਗਏ।
ਉਤ੍ਸਂਗਤਲਸਂਗੁਪ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ ੨੫.
ਭਗਵਾਨ ਭਵਾਂ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਕੇ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਉਤ੍ਸਂਗਵਰ੍ਤਿਨਃ ੨੫.
ਫਿਰ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ,
ਵਜ੍ਰਮਾਹਾਰਯਤ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਹਾ ੨੫.
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਜਰ ਚਲਾਇਆ।
ਸ੍ਤਂਭਿਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੂਪੇਣ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਲੀਲਯਾ ੨੫.
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਹ੍ਨਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਦਾ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤਥੋਤ੍ਥਿਤਃ ੨੫.
ਫਿਰ ਅੱਗ, ਉਠ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਰਤਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੀ।
ਪਾਸ਼ਂ ਚ ਵਰੁਣੋ ਰਾਜਾ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਂ ਸਮੀਰਣਃ ੨੫.
ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫੰਨਾ, ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਝੰਡਾ-ਡੰਡਾ ਉਠਾਇਆ।
ਨਾਨਾਯੁਧਾਨਿ ਚਾਦਿਤ੍ਯਾ ਮੁਸਲਂ ਵਸਵਸ੍ਤਥਾ ੨੫.
ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਉਠਾਇਆ।
ਸ੍ਤਂਭਿਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਭੁਵਨੇषੁ ਯੇ ੨੫.
ਇਹ ਸਭ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੇ ਗਏ, ਹੋਰ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦਸ਼ਨਾਃ ਪੇਤੁਰ੍ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ੨੫.
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਵੀ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ।
ਬਲਂ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਯੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਗृਹੇ ਪ੍ਰਭੁਃ ੨੫.
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸਭ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਤੇ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਧ੍ਯਾਨਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਬੁਬੋਧ ਹਰਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ੨੫.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਹਰਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਪੌਰਾਣੈਃ ਸਾਮਸਂਗੀਤੈਰ੍ਵੇਦਿਕੈਰ੍ਗੁਹ੍ਯਨਾਮਭਿਃ ੨੫.
ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ, ਵੇਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਦਿਰ੍ਜਗਦੇਤਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ੨੫.
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵਮਿਹਾਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ ੨੫.
ਮਹਾਂਦੇਵ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਂਭ੍ਰਮ ਸਂਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸੁਰਾਃ ੨੫.
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਡਰ-ਭਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਦੁਰਾਚਾਰਾਨ੍ਭਵਾਨਸ੍ਮਾਨਾਤ੍ਮਦ੍ਰੋਹਪਰਾਯਣਾਨ੍ ੨੫.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਮੰਦੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਮੁਮਾਂ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਤਥਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ ੨੫.
ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਉਮਾ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।