ਜਲਭਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ਤਂ ਚਾਭੂਚ੍ਛਤਂ ਵੈ ਵਾਯੁਭੋਜਨਾ ੨੫.
ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਉਹ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਊਂਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੌ ਸਾਲ ਹਵਾ 'ਤੇ ਹੀ ਜੀਊਂਦੀ ਰਹੀ।
ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਤਤਸ੍ਤਾਪਂ ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ਤਤ੍ਤਪਸੋ ਜਨਾਃ ੨੫.
ਫਿਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਹਰਸ੍ਤਤ੍ਰਾਯਯੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਵਪੁਰ੍ਦ੍ਧਰਃ ੨੫.
ਉਥੇ, ਹਰਾ ਸਿੱਧਾ ਆਇਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੀ।
ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਾषਾਢਧਰਃ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਨਵਾਨ੍ ੨੫.
ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਢਾੜ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਵਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛੁਃ ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰੀਂ ਸਖੀਭਿਰਿਤਿ ਚੋਦਿਤਃ ੨੫.
ਸਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਈ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਬੋਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਪਂਚਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਿਯਮੋऽਸ੍ਯਾਃ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ ੨੫.
ਪੰਜ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਵ੍ਰਤ-ਸਾਧਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਨਾਨਾਵਿਦਾ ਧਰ੍ਮਵਾਰ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਕਰਿष੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ੨੫.
ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੇਂਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਸ਼੍ਰੁਮੁਖ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਨਿਨ੍ਯੁਃ ਕਾਲਂ ਚ ਤਂ ਤਦਾ ੨੫.
ਉਹ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਜਾ-ਜਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਵਿਲੋਕਨਮਿषੇਣਾਗਾਦਾਸ਼੍ਰਮੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਹ੍ਰਦਮ੍ ੨੫.
ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਕੋਲ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਹਮਤ੍ਰ ਨਿਮਜ੍ਜਾਮਿ ਕੋऽਪਿ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰੇਤ ਭੋਃ ੨੫.
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਡੁੱਬਣ ਲੱਗੀ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਏ।
ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਦਦੁਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਕਰਂ ਚ ਤਾਃ ੨੫.
ਉਹ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਈਆਂ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਹਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮ੍ਯਸਂਸਿਦ੍ਧਾਂ ਮ੍ਰਿਯੇ ਵਾ ਨਾਨृਤਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ ੨੫.
ਮੈਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੀ; ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲੋਂ ਮਰ ਜਾਣਾ ਚੰਗਾ।
ਸਵ੍ਯਂ ਕਰਂ ਦਦਾਵਸ੍ਯ ਤਂ ਚਾਸੌ ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ ੨੫.
ਉਸਨੇ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਸਦੋषੇਣ ਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਤਦਾਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ੨੫.
ਜੋ ਕੰਮ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਹਂ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ੨੫.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਮੇ ਕਰਂ ਦੇਵੋ ਗ੍ਰਹੀਤਾ ਭਵ ਏਵ ਚ ੨੫.
ਮੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਸਿਰਫ ਭਵ ਦੇਵਤਾਈ ਲਵੇਗਾ।
ਯਦ੍ਯੇਵਮਵਲੇਪਸ੍ਤੇ ਗਮਨਂ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ ੨੫.
ਜੇ ਇਹ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਕੌਣ ਰੋਕਦਾ ਹੈ?
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਵਯਂ ਮਾਨ੍ਯਾਃ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਤੇ ਤਪੋ ਵਦ ੨੫.
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਰੁਦਰ ਲਈ ਵੀ ਆਦਰਨੀਕ ਹਾਂ; ਦੱਸ, ਤੇਰਾ ਤਪ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?
ਅਵਜਾ ਨਾਸਿ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਵ੍ਰਜ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ੨੫.
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰ ਜਾ।
ਤਤੋ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਇਤਿ ਚੇਤਿ ਚ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾ ੨੫.
ਫਿਰ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰਂ ਤਂ ਪ੍ਰੋਜ੍ਜਹਾਰ ਚ ਏਤਤ੍ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਾਯ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਭਵੋਦ੍ਭਵਃ॥ ੨੫.
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਿਆ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ, ਭਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੋਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵ ਯੋਗਾਸਨਂ ਸ੍ਥਿਤਾ॥ ੨੫.
ਉਸਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ, ਉਹ ਨੇਲ੍ਹੀ, ਫਿਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੋਗ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਕਿਮਿਦਂ ਸ਼ੁਭੇ ੨੫.
ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ?'
ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਹ ਜ੍ਵਾਲਯਿष੍ਯੇ ਸ਼ਰੀਰਂ ਯੋਗਵਹ੍ਨਿਨਾ ੨੫.
ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੋਗ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗੀ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕਾਮ੍ਯਯਾ ੨੫.
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੁਝ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਨੋਪਹਨ੍ਯਾਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਿ ਸਾਧੁਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਕਾਮਨਾ ੨੫.
ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ।
ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਪ੍ਰ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਵਹਮ੍ ੨੫.
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਬੋਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਇੱਥੇ ਖੜੀ ਹਾਂ।'
ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਤਿ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਨਵੇ ਵਯਸਿ ਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ ੨੫.
'ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਰਾਣੀ, ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਇੰਨਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਗਿਰਿਰਾਜਗृਹੇऽਧੁਨਾ ੨੫.
'ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ, ਜੋ ਬੜਾ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ—'
ਅਤੀਵ ਦੂਯੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਕੁਮਾਰਤਰਾਕृਤਿਮ੍ ੨੫.
'ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਨਰਮ ਕਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'