ਵਿਹਾਯ ਸਗਣੋ ਦੇਵਃ ਕੈਲਾਸਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ ੨੫.
ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਜੀਵਿਤਂ ਸ੍ਵਂ ਵਿਨਿਂਦਂਤੀ ਬਭ੍ਰਾਮੇਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਸਾ ੨੫.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਸਮਝ ਕੇ ਉਥੋਂ ਤੁਰ ਪਈ।
ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਰੋਦਿषਿ ੨੫.
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਰੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਨਿਵੇਦਿਤੇ ਤਥਾ ਰਤ੍ਯਾ ਸ਼ੈਲਃ ਸਂਭ੍ਰਾਂਤਮਾਨਸਃ ੨੫.
ਜਦੋਂ ਰਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਤਦ ਪਹਾੜੀ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਰੌ ਪ੍ਰਾਹ ਸਖੀਨਾਂ ਵਦਨੇਨ ਚ ੨੫.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੇਹਵਾਸਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯੇ ਵਾਭਿਮਤਂ ਪਤਿਮ੍ ੨੫.
ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਮਨਪਸੰਦ ਪਤੀ ਲੈ ਲਵਾਂਗੀ।
ਨਿਯਮੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋषਯਿष੍ਯੇ ਕਲੇਵਰਮ੍ ੨੫.
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿ ਵਚਨਂ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਚ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ੨੫.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਉ ਨੇ, ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੋਢੁਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ਮਰੂਪਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਸੌਮ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ੨੫.
ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਿਨੋਰ੍ਥਾ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵ ਨਰਸ੍ਯਾਨਿਚ੍ਛਤੋਪਿ ਹਿ ੨੫.
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿਦਂ ਭਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਸਮ੍ਯਗਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ ੨੫.
ਤੇਰਾ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੈਵਾਦ੍ਧਠਾਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ ੨੫.
ਕੁਝ ਕੰਮ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਲਤਪੋਬਲਾਤ੍ ੨੫.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਇਆ ਸੀ।
ਅਧ੍ਰੁਵੇਣ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਯਦ੍ਯਭੀष੍ਟਂ ਨ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ੨੫.
ਜੇ ਇਹ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਲਾਭ?
ਯਸ੍ਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਕ੍ਵਚਿਜ੍ਜਾਯੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਮ੍ਰਿਯੇਤ੍ ੨੫.
ਸਰੀਰ ਦਾ ਧਰਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਦੇ ਇਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਾਲ੍ਯੇ ਚ ਯੌਵਨੇ ਚਾਪਿ ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਯੇਪਿ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ੨੫.
ਚੋਟੀ ਉਮਰ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਸਰੀਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸਖੀਯੁਕ੍ਤਾ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ੨੫.
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਵਲ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਂ ਬਰਾਣਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸ਼ੈਲਜਾ ੨੫.
ਉਥੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵਾਭ੍ਯਸਨਾਦृਤਾ ੨੫.
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਓਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਿਸ੍ਨਾਤਾ ਪਾਟਲਾਪਤ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਕਾਭੂਚ੍ਛਤਂ ਸਮਾਃ ੨੫.
ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਟਲਾ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਜੀਊਂਦੀ ਰਹੀ।
ਜਲਭਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ਤਂ ਚਾਭੂਚ੍ਛਤਂ ਵੈ ਵਾਯੁਭੋਜਨਾ ੨੫.
ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਉਹ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਊਂਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੌ ਸਾਲ ਹਵਾ 'ਤੇ ਹੀ ਜੀਊਂਦੀ ਰਹੀ।
ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਤਤਸ੍ਤਾਪਂ ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ਤਤ੍ਤਪਸੋ ਜਨਾਃ ੨੫.
ਫਿਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਹਰਸ੍ਤਤ੍ਰਾਯਯੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਵਪੁਰ੍ਦ੍ਧਰਃ ੨੫.
ਉਥੇ, ਹਰਾ ਸਿੱਧਾ ਆਇਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੀ।
ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਾषਾਢਧਰਃ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਨਵਾਨ੍ ੨੫.
ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਢਾੜ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਵਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛੁਃ ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰੀਂ ਸਖੀਭਿਰਿਤਿ ਚੋਦਿਤਃ ੨੫.
ਸਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਈ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਬੋਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਪਂਚਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਿਯਮੋऽਸ੍ਯਾਃ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ ੨੫.
ਪੰਜ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਵ੍ਰਤ-ਸਾਧਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਨਾਨਾਵਿਦਾ ਧਰ੍ਮਵਾਰ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਕਰਿष੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ੨੫.
ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੇਂਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਸ਼੍ਰੁਮੁਖ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਨਿਨ੍ਯੁਃ ਕਾਲਂ ਚ ਤਂ ਤਦਾ ੨੫.
ਉਹ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਜਾ-ਜਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਵਿਲੋਕਨਮਿषੇਣਾਗਾਦਾਸ਼੍ਰਮੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਹ੍ਰਦਮ੍ ੨੫.
ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਕੋਲ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਹਮਤ੍ਰ ਨਿਮਜ੍ਜਾਮਿ ਕੋऽਪਿ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰੇਤ ਭੋਃ ੨੫.
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਡੁੱਬਣ ਲੱਗੀ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਏ।