ਅਮੂਰ੍ਤੋऽਪਿ ਹ੍ਯਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਤਿਸ੍ਤਵ ੨੪.
ਹੇ ਭਲੀਏ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਭਵਿਤਾ ਵਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਜੋ ਵਿਭੁਃ ੨੪.
ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ,
ਸਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਰਤਿਸ੍ਤਤਃ ੨੪.
ਫਿਰ ਰਤੀ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੇਵਰ੍षੇ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ਚੇਯਂ ਕਥਾ ਪੀਯੂषਸੋਦਰਾ ੨੫.
ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਂ ਸਤੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਤਾਰਕਮ੍ ੨੫.
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਤੀ ਅਤੇ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਚੁਣਿਆ।
ਤ੍ਵਯੈਵੋਕ੍ਤਂ ਸ ਵਿਰਹਾਤ੍ਸਤ੍ਯਾਸ੍ਤਪ੍ਯਤਿ ਵੈ ਤਪਃ ੨੫.
ਤੂੰ ਆਪ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਥ ਭਵਸ੍ਯੇਦਂ ਮਨੀषਿਤਮ੍ ੨੫.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਪਹਿਲਾਂ ਭਵ ਦਾ ਇਹੀ ਮਨੋਰਥ ਸੀ।
ਤਪੋ ਵਿਨਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹੋ ਨ ਕਥਂਚਨ ਜਾਯਤੇ ੨੫.
ਤਪਸ਼ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯਾਨੀਹ ਤੇषਾਂ ਮੂਲਂ ਸਦਾ ਤਪਃ ੨੫.
ਇੱਥੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਹੀ ਰਹੀ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਦੇਵੋ ਦਰ੍ਪਿਤਂ ਤਂ ਦਦਾਹ ਤੁ ੨੫.
ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਹਾਯ ਸਗਣੋ ਦੇਵਃ ਕੈਲਾਸਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ ੨੫.
ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਜੀਵਿਤਂ ਸ੍ਵਂ ਵਿਨਿਂਦਂਤੀ ਬਭ੍ਰਾਮੇਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਸਾ ੨੫.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਸਮਝ ਕੇ ਉਥੋਂ ਤੁਰ ਪਈ।
ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਰੋਦਿषਿ ੨੫.
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਰੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਨਿਵੇਦਿਤੇ ਤਥਾ ਰਤ੍ਯਾ ਸ਼ੈਲਃ ਸਂਭ੍ਰਾਂਤਮਾਨਸਃ ੨੫.
ਜਦੋਂ ਰਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਤਦ ਪਹਾੜੀ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਰੌ ਪ੍ਰਾਹ ਸਖੀਨਾਂ ਵਦਨੇਨ ਚ ੨੫.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੇਹਵਾਸਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯੇ ਵਾਭਿਮਤਂ ਪਤਿਮ੍ ੨੫.
ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਮਨਪਸੰਦ ਪਤੀ ਲੈ ਲਵਾਂਗੀ।
ਨਿਯਮੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋषਯਿष੍ਯੇ ਕਲੇਵਰਮ੍ ੨੫.
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿ ਵਚਨਂ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਚ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ੨੫.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਉ ਨੇ, ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੋਢੁਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ਮਰੂਪਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਸੌਮ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ੨੫.
ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਿਨੋਰ੍ਥਾ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵ ਨਰਸ੍ਯਾਨਿਚ੍ਛਤੋਪਿ ਹਿ ੨੫.
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿਦਂ ਭਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਸਮ੍ਯਗਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ ੨੫.
ਤੇਰਾ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੈਵਾਦ੍ਧਠਾਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ ੨੫.
ਕੁਝ ਕੰਮ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਲਤਪੋਬਲਾਤ੍ ੨੫.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਇਆ ਸੀ।
ਅਧ੍ਰੁਵੇਣ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਯਦ੍ਯਭੀष੍ਟਂ ਨ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ੨੫.
ਜੇ ਇਹ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਲਾਭ?
ਯਸ੍ਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਕ੍ਵਚਿਜ੍ਜਾਯੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਮ੍ਰਿਯੇਤ੍ ੨੫.
ਸਰੀਰ ਦਾ ਧਰਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਦੇ ਇਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਾਲ੍ਯੇ ਚ ਯੌਵਨੇ ਚਾਪਿ ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਯੇਪਿ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ੨੫.
ਚੋਟੀ ਉਮਰ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਸਰੀਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸਖੀਯੁਕ੍ਤਾ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ੨੫.
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਵਲ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਂ ਬਰਾਣਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸ਼ੈਲਜਾ ੨੫.
ਉਥੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵਾਭ੍ਯਸਨਾਦृਤਾ ੨੫.
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਓਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਿਸ੍ਨਾਤਾ ਪਾਟਲਾਪਤ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਕਾਭੂਚ੍ਛਤਂ ਸਮਾਃ ੨੫.
ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਟਲਾ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਜੀਊਂਦੀ ਰਹੀ।