ਤਨ੍ਨਾਸ਼ਕृਪਯਾ ਦੇਵੋ ਨਾਨਾਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਸੋऽਗਮਤ੍ ੨੪.
ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਸ ਨਦੀਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਆਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਸਰਸੀਸ੍ਤਥਾ ੨੪.
ਉਹ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਂ ਪਰਿਭ੍ਰਮ੍ਯ ਪੁਨਰਾਗਾਤ੍ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ੨੪.
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤृਤੀਯਨੇਤ੍ਰੋਤ੍ਥਵਹ੍ਨਿਨਾ ਨਾਕਵਾਸਿਨਾਮ੍ ੨੪.
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਤੀਜੇ ਨੈਣ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ—
ਸਸ ਤੁ ਤਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੋऽਨਲਃ ੨੪.
ਉਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਹਰ ਦੇ ਨੈਣ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਗਈ।
ਤਤੋ ਭਵੋ ਜਗਦ੍ਧੇਤੋਰ੍ਵ੍ਯਭਜਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ ੨੪.
ਫਿਰ ਭਵਾਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਭृਂਗੇषੁ ਕੋਕਿਲਾਸ੍ਯੇषੁ ਵਿਹਾਰੇषੁ ਸ੍ਮਰਾਨਲਮ੍ ੨੪.
ਉਸ ਨੇ ਕਾਮ ਦੀ ਅੱਗ ਭੰਬੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਇਲ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਰਸ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਜ੍ਵਾਲਯਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਸੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਦੁਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਸ੍ਯੋऽਸੁਖਾਵਹਃ ੨੪.
ਉਹ ਅੱਗ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਔਖਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਲਲਾਪ ਰਤਿਰ੍ਦ੍ਦੀਨਾ ਮਧੁਨਾ ਬਂਧੁਨਾ ਸਹ ੨੪.
ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਮਧੁ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਰਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਲਾਪਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ੨੪.
ਰਤੀ ਦੀ ਪੀੜ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਛ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਅਮੂਰ੍ਤੋऽਪਿ ਹ੍ਯਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਤਿਸ੍ਤਵ ੨੪.
ਹੇ ਭਲੀਏ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਭਵਿਤਾ ਵਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਜੋ ਵਿਭੁਃ ੨੪.
ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ,
ਸਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਰਤਿਸ੍ਤਤਃ ੨੪.
ਫਿਰ ਰਤੀ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੇਵਰ੍षੇ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ਚੇਯਂ ਕਥਾ ਪੀਯੂषਸੋਦਰਾ ੨੫.
ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਂ ਸਤੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਤਾਰਕਮ੍ ੨੫.
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਤੀ ਅਤੇ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਚੁਣਿਆ।
ਤ੍ਵਯੈਵੋਕ੍ਤਂ ਸ ਵਿਰਹਾਤ੍ਸਤ੍ਯਾਸ੍ਤਪ੍ਯਤਿ ਵੈ ਤਪਃ ੨੫.
ਤੂੰ ਆਪ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਥ ਭਵਸ੍ਯੇਦਂ ਮਨੀषਿਤਮ੍ ੨੫.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਪਹਿਲਾਂ ਭਵ ਦਾ ਇਹੀ ਮਨੋਰਥ ਸੀ।
ਤਪੋ ਵਿਨਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹੋ ਨ ਕਥਂਚਨ ਜਾਯਤੇ ੨੫.
ਤਪਸ਼ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯਾਨੀਹ ਤੇषਾਂ ਮੂਲਂ ਸਦਾ ਤਪਃ ੨੫.
ਇੱਥੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਹੀ ਰਹੀ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਦੇਵੋ ਦਰ੍ਪਿਤਂ ਤਂ ਦਦਾਹ ਤੁ ੨੫.
ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਹਾਯ ਸਗਣੋ ਦੇਵਃ ਕੈਲਾਸਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ ੨੫.
ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਜੀਵਿਤਂ ਸ੍ਵਂ ਵਿਨਿਂਦਂਤੀ ਬਭ੍ਰਾਮੇਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਸਾ ੨੫.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਸਮਝ ਕੇ ਉਥੋਂ ਤੁਰ ਪਈ।
ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਰੋਦਿषਿ ੨੫.
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਰੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਨਿਵੇਦਿਤੇ ਤਥਾ ਰਤ੍ਯਾ ਸ਼ੈਲਃ ਸਂਭ੍ਰਾਂਤਮਾਨਸਃ ੨੫.
ਜਦੋਂ ਰਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਤਦ ਪਹਾੜੀ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਰੌ ਪ੍ਰਾਹ ਸਖੀਨਾਂ ਵਦਨੇਨ ਚ ੨੫.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੇਹਵਾਸਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯੇ ਵਾਭਿਮਤਂ ਪਤਿਮ੍ ੨੫.
ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਮਨਪਸੰਦ ਪਤੀ ਲੈ ਲਵਾਂਗੀ।
ਨਿਯਮੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋषਯਿष੍ਯੇ ਕਲੇਵਰਮ੍ ੨੫.
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿ ਵਚਨਂ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਚ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ੨੫.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਉ ਨੇ, ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੋਢੁਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ਮਰੂਪਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਸੌਮ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ੨੫.
ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਿਨੋਰ੍ਥਾ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵ ਨਰਸ੍ਯਾਨਿਚ੍ਛਤੋਪਿ ਹਿ ੨੫.
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।