ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕੁਰੁ ਤਤ੍ਸ੍ਫੁਟਮ੍॥ ੨੪.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯਾ ਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸਂਤਰਤਿਸਂਯੁਤਃ ੨੪.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਵਸੰਤ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸ ਪੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਮਂਡਲਮ੍ ੨੪.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਰਕਂਨਾਮ ਦ੍ਵਾਰਪਮ੍ ੨੪.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਬਾਨ, ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਨਾਸਾਗ੍ਰਕृਤਲੋਚਨਮ੍ ਸਮਾਕਾਯਂ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍॥ ੨੪.
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੱਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ।
ਨਿਸ੍ਤਰਂਗਂ ਵਿਨਿਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਮਿਂਦ੍ਰਿਯਗੋਚਰਾਨ੍ ੨੪.
ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ।
ਤਂ ਤਥਾਵਿਧਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੋਂਤਰ੍ਭੇਦਾਯ ਯਤ੍ਨਵਾਨ੍ ੨੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵੋ ਵਿਕਾਸਿਤਵਿਲੋਚਨਃ ੨੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।
ਨਿਵੇਦਿਤਾ ਵੀਰਕੇਣ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾ ੨੪.
ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਸੁਚਿਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਨਃ ਸ੍ਵੀਯਮਨੁਰਕ੍ਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਤਾਵਦਾਪੂਰ੍ਣਧਨੁषਮਪਸ਼੍ਯਤ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯਮ੍॥ ੨੪.
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਨ੍ਨਾਸ਼ਕृਪਯਾ ਦੇਵੋ ਨਾਨਾਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਸੋऽਗਮਤ੍ ੨੪.
ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਸ ਨਦੀਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਆਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਸਰਸੀਸ੍ਤਥਾ ੨੪.
ਉਹ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਂ ਪਰਿਭ੍ਰਮ੍ਯ ਪੁਨਰਾਗਾਤ੍ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ੨੪.
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤृਤੀਯਨੇਤ੍ਰੋਤ੍ਥਵਹ੍ਨਿਨਾ ਨਾਕਵਾਸਿਨਾਮ੍ ੨੪.
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਤੀਜੇ ਨੈਣ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ—
ਸਸ ਤੁ ਤਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੋऽਨਲਃ ੨੪.
ਉਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਹਰ ਦੇ ਨੈਣ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਗਈ।
ਤਤੋ ਭਵੋ ਜਗਦ੍ਧੇਤੋਰ੍ਵ੍ਯਭਜਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ ੨੪.
ਫਿਰ ਭਵਾਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਭृਂਗੇषੁ ਕੋਕਿਲਾਸ੍ਯੇषੁ ਵਿਹਾਰੇषੁ ਸ੍ਮਰਾਨਲਮ੍ ੨੪.
ਉਸ ਨੇ ਕਾਮ ਦੀ ਅੱਗ ਭੰਬੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਇਲ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਰਸ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਜ੍ਵਾਲਯਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਸੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਦੁਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਸ੍ਯੋऽਸੁਖਾਵਹਃ ੨੪.
ਉਹ ਅੱਗ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਔਖਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਲਲਾਪ ਰਤਿਰ੍ਦ੍ਦੀਨਾ ਮਧੁਨਾ ਬਂਧੁਨਾ ਸਹ ੨੪.
ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਮਧੁ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਰਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਲਾਪਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ੨੪.
ਰਤੀ ਦੀ ਪੀੜ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਛ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਅਮੂਰ੍ਤੋऽਪਿ ਹ੍ਯਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਤਿਸ੍ਤਵ ੨੪.
ਹੇ ਭਲੀਏ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਭਵਿਤਾ ਵਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਜੋ ਵਿਭੁਃ ੨੪.
ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ,
ਸਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਰਤਿਸ੍ਤਤਃ ੨੪.
ਫਿਰ ਰਤੀ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੇਵਰ੍षੇ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ਚੇਯਂ ਕਥਾ ਪੀਯੂषਸੋਦਰਾ ੨੫.
ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਂ ਸਤੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਤਾਰਕਮ੍ ੨੫.
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਤੀ ਅਤੇ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਚੁਣਿਆ।
ਤ੍ਵਯੈਵੋਕ੍ਤਂ ਸ ਵਿਰਹਾਤ੍ਸਤ੍ਯਾਸ੍ਤਪ੍ਯਤਿ ਵੈ ਤਪਃ ੨੫.
ਤੂੰ ਆਪ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਥ ਭਵਸ੍ਯੇਦਂ ਮਨੀषਿਤਮ੍ ੨੫.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਪਹਿਲਾਂ ਭਵ ਦਾ ਇਹੀ ਮਨੋਰਥ ਸੀ।
ਤਪੋ ਵਿਨਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹੋ ਨ ਕਥਂਚਨ ਜਾਯਤੇ ੨੫.
ਤਪਸ਼ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯਾਨੀਹ ਤੇषਾਂ ਮੂਲਂ ਸਦਾ ਤਪਃ ੨੫.
ਇੱਥੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਹੀ ਰਹੀ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਦੇਵੋ ਦਰ੍ਪਿਤਂ ਤਂ ਦਦਾਹ ਤੁ ੨੫.
ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।