ਅਲੀਕਮੇਤਦ੍ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ ਹਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪੋਰਤਿਃ ੨੪.
ਇਹ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਵੇਦਾਨ੍ਤੇषੁ ਚ ਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਗਰ੍ਹਸਂਯਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ ੨੪.
ਵੇਦਾਂਤ ਵਿਚ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਵृਤਂ ਜ੍ਞਾਨਮੇਤੇਨ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਵੈਰਿਣਾ ੨੪.
ਇਹ ਗਿਆਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਦਾ ਵੈਰੀ ਦੁਆਰਾ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਮੇ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤੁष੍ਯਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੪.
ਮੇਰੇ ਜਿਹੇ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕਿਉਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਵੇ?
ਮੈਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ਭੁਵਿ ੨੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਹੋ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਮੂਲਂ ਤਸ੍ਯ ਚ ਕਾਮਨਾ ੨੪.
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਇੱਛਾ ਹੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਵ ਰੂਪਂ ਤ੍ਰਿਧਾਗਤਮ੍ ੨੪.
ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸਚ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦਾ ਹੈ।
ਅਮੁਕ੍ਤਿਤਃ ਕਾਮਨਯਾ ਰੂਪਂ ਤਤ੍ਤਾਮਸਂ ਤਵ ੨੪.
ਅਣਕਾਬੂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਅੰਧਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੇਵਲਂ ਯਾਵਦਰ੍ਥਾਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਤਵ ੨੪.
ਜਿੰਨਾ ਕੰਮ ਲਈ ਲੋੜ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਰਮਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਮਿਦਂ ਹਿ ਨਃ ਸ੍ਵਪ੍ਰਾਣੈਰਪਿ ਤ੍ਰਾਯਾਂਤਿ ਪਰਮੇਤਨ੍ਮਹਾਫਲਮ੍॥ ੨੪.
ਤੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਰਵੋਚ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈਂ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕੁਰੁ ਤਤ੍ਸ੍ਫੁਟਮ੍॥ ੨੪.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯਾ ਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸਂਤਰਤਿਸਂਯੁਤਃ ੨੪.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਵਸੰਤ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸ ਪੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਮਂਡਲਮ੍ ੨੪.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਰਕਂਨਾਮ ਦ੍ਵਾਰਪਮ੍ ੨੪.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਬਾਨ, ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਨਾਸਾਗ੍ਰਕृਤਲੋਚਨਮ੍ ਸਮਾਕਾਯਂ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍॥ ੨੪.
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੱਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ।
ਨਿਸ੍ਤਰਂਗਂ ਵਿਨਿਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਮਿਂਦ੍ਰਿਯਗੋਚਰਾਨ੍ ੨੪.
ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ।
ਤਂ ਤਥਾਵਿਧਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੋਂਤਰ੍ਭੇਦਾਯ ਯਤ੍ਨਵਾਨ੍ ੨੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵੋ ਵਿਕਾਸਿਤਵਿਲੋਚਨਃ ੨੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।
ਨਿਵੇਦਿਤਾ ਵੀਰਕੇਣ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾ ੨੪.
ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਸੁਚਿਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਨਃ ਸ੍ਵੀਯਮਨੁਰਕ੍ਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਤਾਵਦਾਪੂਰ੍ਣਧਨੁषਮਪਸ਼੍ਯਤ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯਮ੍॥ ੨੪.
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਨ੍ਨਾਸ਼ਕृਪਯਾ ਦੇਵੋ ਨਾਨਾਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਸੋऽਗਮਤ੍ ੨੪.
ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਸ ਨਦੀਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਆਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਸਰਸੀਸ੍ਤਥਾ ੨੪.
ਉਹ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਂ ਪਰਿਭ੍ਰਮ੍ਯ ਪੁਨਰਾਗਾਤ੍ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ੨੪.
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤृਤੀਯਨੇਤ੍ਰੋਤ੍ਥਵਹ੍ਨਿਨਾ ਨਾਕਵਾਸਿਨਾਮ੍ ੨੪.
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਤੀਜੇ ਨੈਣ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ—
ਸਸ ਤੁ ਤਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੋऽਨਲਃ ੨੪.
ਉਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਹਰ ਦੇ ਨੈਣ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਗਈ।
ਤਤੋ ਭਵੋ ਜਗਦ੍ਧੇਤੋਰ੍ਵ੍ਯਭਜਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ ੨੪.
ਫਿਰ ਭਵਾਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਭृਂਗੇषੁ ਕੋਕਿਲਾਸ੍ਯੇषੁ ਵਿਹਾਰੇषੁ ਸ੍ਮਰਾਨਲਮ੍ ੨੪.
ਉਸ ਨੇ ਕਾਮ ਦੀ ਅੱਗ ਭੰਬੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਇਲ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਰਸ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਜ੍ਵਾਲਯਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਸੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਦੁਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਸ੍ਯੋऽਸੁਖਾਵਹਃ ੨੪.
ਉਹ ਅੱਗ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਔਖਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਲਲਾਪ ਰਤਿਰ੍ਦ੍ਦੀਨਾ ਮਧੁਨਾ ਬਂਧੁਨਾ ਸਹ ੨੪.
ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਮਧੁ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਰਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਲਾਪਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ੨੪.
ਰਤੀ ਦੀ ਪੀੜ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਛ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।