ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਤਮਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵੋਚਂ ਵਾਸਵਾਯ ਤਤ੍ ੨੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਕਿਂ ਤੁ ਪਂਚਸ਼ਰਃ ਪ੍ਰੇਰ੍ਯਃ ਕਾਰ੍ਯਸ਼ੇषੇऽਤ੍ਰ ਵਾਸਵ ੨੪.
ਪਰ, ਹੇ ਵਾਸਵ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਇੱਥੇ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਕਲਿਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਤ੍ਤਸ੍ਯੈਨਮਰ੍ਥਂ ਕਥਯਿਤੁਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ੨੪.
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚ ਇਸ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਭਵਸ੍ਯਾਰਾਧਨਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਸਖੀਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ਤਦਾ ੨੪.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁष੍ਪਤੋਯਫਲਾਦ੍ਯਾਨਿ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਵ੍ਯਧਾਤ੍ ੨੪.
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਫੁੱਲ, ਪਾਣੀ, ਫਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ।
ਸ ਚ ਤਤ੍ਸ੍ਮਰਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਸਂਤਰਤਿਸਂਯੁਤਃ ੨੪.
ਉਹ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਸੰਤ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਮਾਹ ਚ ਵਚੋ ਧੀਮਾਨ੍ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਿਵ ਚ ਤਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ੨੪.
ਧੀਰਜਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਛੂਹਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਚਿਤ੍ਤੇ ਵਸਸਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਭੂਤਮਨੋਗਤਮ੍ ੨੪.
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਮਮੈਕਂ ਸੁਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮਨ੍ਮਥ ੨੪.
ਮਨਮਥ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਯੋਜਯ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਗृਹਜਾਤਯਾ ੨੪.
ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਾ ਦੇ।
ਅਲੀਕਮੇਤਦ੍ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ ਹਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪੋਰਤਿਃ ੨੪.
ਇਹ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਵੇਦਾਨ੍ਤੇषੁ ਚ ਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਗਰ੍ਹਸਂਯਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ ੨੪.
ਵੇਦਾਂਤ ਵਿਚ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਵृਤਂ ਜ੍ਞਾਨਮੇਤੇਨ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਵੈਰਿਣਾ ੨੪.
ਇਹ ਗਿਆਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਦਾ ਵੈਰੀ ਦੁਆਰਾ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਮੇ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤੁष੍ਯਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੪.
ਮੇਰੇ ਜਿਹੇ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕਿਉਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਵੇ?
ਮੈਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ਭੁਵਿ ੨੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਹੋ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਮੂਲਂ ਤਸ੍ਯ ਚ ਕਾਮਨਾ ੨੪.
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਇੱਛਾ ਹੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਵ ਰੂਪਂ ਤ੍ਰਿਧਾਗਤਮ੍ ੨੪.
ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸਚ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦਾ ਹੈ।
ਅਮੁਕ੍ਤਿਤਃ ਕਾਮਨਯਾ ਰੂਪਂ ਤਤ੍ਤਾਮਸਂ ਤਵ ੨੪.
ਅਣਕਾਬੂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਅੰਧਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੇਵਲਂ ਯਾਵਦਰ੍ਥਾਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਤਵ ੨੪.
ਜਿੰਨਾ ਕੰਮ ਲਈ ਲੋੜ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਰਮਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਮਿਦਂ ਹਿ ਨਃ ਸ੍ਵਪ੍ਰਾਣੈਰਪਿ ਤ੍ਰਾਯਾਂਤਿ ਪਰਮੇਤਨ੍ਮਹਾਫਲਮ੍॥ ੨੪.
ਤੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਰਵੋਚ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈਂ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕੁਰੁ ਤਤ੍ਸ੍ਫੁਟਮ੍॥ ੨੪.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯਾ ਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸਂਤਰਤਿਸਂਯੁਤਃ ੨੪.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਵਸੰਤ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸ ਪੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਮਂਡਲਮ੍ ੨੪.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਰਕਂਨਾਮ ਦ੍ਵਾਰਪਮ੍ ੨੪.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਬਾਨ, ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਨਾਸਾਗ੍ਰਕृਤਲੋਚਨਮ੍ ਸਮਾਕਾਯਂ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍॥ ੨੪.
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੱਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ।
ਨਿਸ੍ਤਰਂਗਂ ਵਿਨਿਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਮਿਂਦ੍ਰਿਯਗੋਚਰਾਨ੍ ੨੪.
ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ।
ਤਂ ਤਥਾਵਿਧਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੋਂਤਰ੍ਭੇਦਾਯ ਯਤ੍ਨਵਾਨ੍ ੨੪.
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵੋ ਵਿਕਾਸਿਤਵਿਲੋਚਨਃ ੨੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।
ਨਿਵੇਦਿਤਾ ਵੀਰਕੇਣ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾ ੨੪.
ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਸੁਚਿਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਨਃ ਸ੍ਵੀਯਮਨੁਰਕ੍ਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਤਾਵਦਾਪੂਰ੍ਣਧਨੁषਮਪਸ਼੍ਯਤ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯਮ੍॥ ੨੪.
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖਿਆ।