ਦਸ਼ਪੁਤ੍ਰਸਮਾ ਕਨ੍ਯਾ ਦਸ਼ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਯਨ੍ ੨੩.
ਇੱਕ ਧੀ ਦਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਦਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾ ਸਦਾ ਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ॥ ੨੩.
ਇਸ ਲਈ ਧੀ ਪਿਤਾ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਾਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਧਨਾਨ੍ਵਿਤਾ ੨੩.
ਜੋ ਧੀ ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ,
ਕੇਨ ਦੋषੇਣ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰੀ ਨ ਯੋਗ੍ਯਾ ਆਸ਼ਿषਾਮਤਾ ੨੩.
ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ?
ਨਿਰ੍ਧਨਸ਼੍ਚ ਮੁਨੇ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਃ ਕੁਤਃ ੨੩.
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਗਰੀਬ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਾਤ੍ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਸਂਪ੍ਲੁਤਮ੍ ੨੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ ਸ਼ੈਲਰਾਜ ਤ੍ਵਂ ਹਰ੍षਸ੍ਥਾਨੇऽਤਿਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍ ੨੩.
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ; ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ ਹੈਂ।
ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਤ੍ਵਿਯਂ ਬਾਲਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਤੇ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਾ ੨੩.
ਇਹ ਤੇਰੀ ਬੇਟੀ, ਜੋ ਛੋਟੀ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤਦਸ੍ਯਾਃ ਕਿਮਹਂ ਦਦ੍ਮਿ ਰਵੇਰ੍ਦੀਪਮਿਵਾਲ੍ਪਕਃ ੨੩.
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀਪਕ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਜਾਤੋऽਭਵਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਤਿਸ਼੍ਚੇਤਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਚ ਭਵੋ ਹਿ ਸਃ ੨੩.
ਉਹ ਅਜੇ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਬਣੀ, ਉਹ ਵੀ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ; ਉਹ ਭਵ ਹੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ॥ ੨੩.
ਉਹ ਸਰਣ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਯਤ੍ਪਦਮਾਮਨਂਤਿ ਵੇਦੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਯੋ ਨ ਲਭ੍ਯਃ ੨੩.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਸ ਚਾਮਂਗਲ੍ਯਸ਼ੀਲੋऽਪਿ ਮਂਗਲਾਂ ਯਤਨੋ ਹਰਃ ੨੩.
ਹਰ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਕੁਝ ਅਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਦੇਵੋऽਚਲਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਮਹਾਦੇਵੋऽਜਰੋ ਹਰਃ ੨੩.
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਅਡੋਲ, ਅਟੱਲ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਬੁਢਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ ਪ੍ਰਮੋਦਪ੍ਲੁਤਮਾਨਸਃ ੨੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪੁਨਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕਰਃ ੨੪.
ਮੈਂ ਫਿਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਆਖਾਂਗਾ: ਮੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਹੈ।
ਇਤਿ ਪृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ੈਲੇਨ ਪ੍ਰਾਵੋਚਂ ਕਾਰਣਂ ਤਦਾ ੨੪.
ਪਹਾੜ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ।
ਅਭਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਤਾऽਸਾਵੁਤ੍ਤਾਨਸ੍ਤੁ ਕਰਸ੍ਤਤਃ ੨੪.
ਉਹ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਜਨਨੀ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਭਾਵਿਨੀ ਭੂਤਭਾਵਿਨੀ ੨੪.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਧੇਯਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਥਾ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸਤ੍ਤਮ ੨੪.
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਸਮਾਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਤਮਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵੋਚਂ ਵਾਸਵਾਯ ਤਤ੍ ੨੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਕਿਂ ਤੁ ਪਂਚਸ਼ਰਃ ਪ੍ਰੇਰ੍ਯਃ ਕਾਰ੍ਯਸ਼ੇषੇऽਤ੍ਰ ਵਾਸਵ ੨੪.
ਪਰ, ਹੇ ਵਾਸਵ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਇੱਥੇ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਕਲਿਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਤ੍ਤਸ੍ਯੈਨਮਰ੍ਥਂ ਕਥਯਿਤੁਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ੨੪.
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚ ਇਸ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਭਵਸ੍ਯਾਰਾਧਨਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਸਖੀਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ਤਦਾ ੨੪.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁष੍ਪਤੋਯਫਲਾਦ੍ਯਾਨਿ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਵ੍ਯਧਾਤ੍ ੨੪.
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਫੁੱਲ, ਪਾਣੀ, ਫਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ।
ਸ ਚ ਤਤ੍ਸ੍ਮਰਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਸਂਤਰਤਿਸਂਯੁਤਃ ੨੪.
ਉਹ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਸੰਤ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਮਾਹ ਚ ਵਚੋ ਧੀਮਾਨ੍ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਿਵ ਚ ਤਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ੨੪.
ਧੀਰਜਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਛੂਹਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਚਿਤ੍ਤੇ ਵਸਸਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਭੂਤਮਨੋਗਤਮ੍ ੨੪.
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਮਮੈਕਂ ਸੁਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮਨ੍ਮਥ ੨੪.
ਮਨਮਥ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਯੋਜਯ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਗृਹਜਾਤਯਾ ੨੪.
ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਾ ਦੇ।