ਤਤ੍ਫਲੋਦਯਸਂਪਤ੍ਤੌ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਸਂਸ੍ਮृਤੋ ਮੁਨੇ ੨੩.
ਫਲ ਮਿਲਣ ਤੇ ਤੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਆਉਣ ਤੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਯਾਤਿ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ॥ ੨੩.
ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਭਵਾਞ੍ਛੈਲਜਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ੈਲਂਦ੍ਰਂ ਸ਼ੈਲਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ ੨੩.
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਜਾ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਗਤੋऽਹਂ ਸ਼ੈਲਸਤ੍ਤਮਮ੍ ੨੩.
ਫਿਰ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਹੈਮੇ ਸ੍ਵਯਂ ਤੇਨ ਮਹਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਵੇਦਿਤੇ ੨੩.
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ।
ਗृਹੀਤਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਤੋ ਮਾਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ ੨੩.
ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਅਹਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੋਚਂ ਗਿਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੨੩.
ਮੈਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਗਾਹ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਵਤਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਪਾਲਨਾ ੨੩.
ਉਥੇ ਵੱਸ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਪੋਜਪਵ੍ਰਤਸ੍ਨਾਨੌਃ ਸਾਧ੍ਯਂਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਪਰਮ੍ ੨੩.
ਤਪ, ਜਪ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰਸਿ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਕਿਮਤਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਤਵ ੨੩.
ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁਕਦੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਗृਹਸ੍ਥਮਿਵ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ੨੩.
ਜੀਵ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਵਾਲੇ ਕੋਲ।
ਉਪਾਕਰੋषਿ ਜਂਤੂਨਾਮੇਵਂਰੂਪਾ ਹਿ ਸਾਧਵਃ ੨੩.
ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਇਹੀ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ।
ਕਂਦਰਂ ਯਸ੍ਯ ਚਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਂ ਤਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੩.
ਤੁਹਾਡੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਹਿਮਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਮੇਨਾ ਆਗਾਦ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ ੨੩.
ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਰਾਣੀ ਮੇਨਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਈ।
ਲਜ੍ਜਯਾਨਤਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਦੋ ਮਹਤ੍ ੨੩.
ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਗੂਢਵਦਨਾ ਪਾਣਿਪਦ੍ਮਕृਤਾਂਜਲਿਃ ੨੩.
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਥਾਂ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹ ਖੜੀ ਸੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਾ ਸੁਬਗਾ ਵੀਰਸੂਃ ਸ਼ੁਭੇ ੨੩.
ਪਤੀ ਦੇ ਵਫਾਦਾਰ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਗਨ, ਤੇ ਵੀਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ।
ਤਤੋऽਹਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਚ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰਿਕਾਮ੍ ੨੩.
ਫਿਰ ਮੈਂ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਬਾਲਬਾਵਂ ਸ੍ਵਕਂ ਮਯਿ ੨੩.
ਫਿਰ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਾਲਾ ਸੁਭਾਵ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਖਾਇਆ।
ਉਵਾਚ ਵਾਚਂ ਤਾਂ ਮਂਦਂ ਮੁਨਿਂ ਵਂਦਯ ਪੁਤ੍ਰਿਕੇ ੨੩.
ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: 'ਪੁਤ੍ਰੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਤੋ ਬਾਲਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂਤਪਿ ਹਿਤਾਨਨਾ ੨੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਢੱਕਿਆ ਸੀ,
ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚਿਤ੍ਤੋਹਮੁਪਚਾਰਵਿਦਾਂਵਰਃ ੨੩.
ਫਿਰ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ੍ਤਾਪਿਤਂ ਸੁਚਿਰਂ ਮਯਾ ੨੩.
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਖਿਡੌਣਾ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਵਂਦਮਾਨਾ ਚ ਮੇ ਪਾਦੌ ਮਯਾ ਨੀਤਾਂਕ ਮਾਤ੍ਮਨਃ ੨੩.
ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ।
ਨ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਦ੍ਮ੍ਯਾਸ਼ੀਃ ਕਾ ਤਵੋਚਿਤਾ ੨੩.
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਅਸੀਸ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਢੁੱਕਵੀਂ ਹੋਵੇ।
ਨੋਦਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਮਂਦਮਾਨਸ਼ੀਃਸ਼ਂਕਿਤਾ ਤਦਾ ੨੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਿਜਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਸੀਸ ਮੰਗਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀ।
ਤਦਹਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕੀਦृਸ਼ੋऽਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ ੨੩.
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹਦੀ ਪਤੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਨ ਜਾਤੋऽਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਚ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਣਃ ੨੩.
ਇਸਦੀ ਪਤੀ ਹਾਲੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਲੇ, ਤੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿ ਸਂਭ੍ਰਮਾਵਿष੍ਟੋ ਧ੍ਵਸ੍ਤਵੀਰ੍ਯੋ ਹਿਮਾਚਲਃ ੨੩.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹਿਮਾਚਲ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਅਹੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਃ ਸਂ ਸਾਰੋ ਦੁਰ੍ਵੇਦ੍ਯੋ ਮਹਤਾਮਪਿ ੨੩.
ਅਹੋ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।