ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਯਾਮਮੁਖੋਦਗ੍ਰਸ੍ਤਨਭਾਗਾਵਨਾਮਿਤਾਮ੍ ੨੨.
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਥੱਲੇ ਨਵੀਂ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਮਿਲਿਤੇ ਮੇਨਾਨੇਤ੍ਰਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯੇ ੨੨.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੇਨਾ ਦੀਆਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁੰਦ ਗਈਆਂ—
ਜਨ੍ਮਦਾਯਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਜਠਰਾਂਤਰਮ੍ ੨੨.
ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਗਰਭ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ—
ਤਤੋ ਜਗਨ੍ਮਂ ਗਲਦਾ ਮੇਨਾ ਹਿਮਗਿਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ੨੨.
ਫਿਰ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮੇਨਾ ਤੋਂ ਜਗਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਾਯਮਾਨਾਯਾਂ ਜਂਤਵਃ ਸ੍ਥਾਣੁਜਂਗਮਾਃ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੜ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਅਭਵਤ੍ਕ੍ਰੂਰਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਚੇਤਃ ਸ਼ਾਂਤਂ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ੨੨.
ਕਠੋਰ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵੀ।
ਵਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਚੌषਧਯਃ ਸ੍ਵਾਦਵਂਤਿ ਫਲਾਨਿ ਚ ੨੨.
ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਧੀਆਂ, ਤੇ ਫਲ ਮਿੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮਾਰੁਤਸ਼੍ਚ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ ੨੨.
ਹਵਾ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬੜੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਦਾ ਪੁਣ੍ਯਤਮੋऽਭਵਤ੍ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੁੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਜੋ ਚਮਕ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਭਵਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਾ ਜਨ੍ਮਕਾਲੇ ਗੁਹਾਰਣੇਃ ੨੨.
ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰਿਬ੍ਰਹ੍ਮਮਹੇਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਵਾਯੁਵਹ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ ੨੨.
ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਸੂਰਜ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸਭ ਦੇਵਤੇ,
ਮੇਰੁਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤੋ ਮਹਾਨਗਾਃ ੨੨.
ਤੇ ਮੇਰੂ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅਕਾਰ ਹੈ,
ਸਾਗਰਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ॥ ੨੨.
ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਦਰਿਆ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਹਿਮਸ਼ੈਲੋऽਭਵਲ੍ਲੋਕੇ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਰਾਚਰੈਃ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ।
ਅਨੁਭੂਯੋਤ੍ਸਵਂ ਤੇ ਚ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨਾਲਯਾਂਸ੍ਤਦਾ॥ ੨੨.
ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਲਜਾ ਦੇਵੀ ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਸੁਭਗਾ ਤਦਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚਾਪਿ ਯਾਃ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਸ਼ੋਭਨਾ॥ ੨੩.
ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕਦਾਚਿਦਥ ਮੇਰੁਸ੍ਥੋ ਵਾਸਵਃ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ ੨੩.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ,
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯਾਤਿਹਰ੍षਿਤਃ ੨੩.
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਮਹਾਸੁਰ ਮਹੋਨ੍ਮਾਦਕਾਲਾਨਲ ਦਿਵਸ੍ਪਤੇ ੨੩.
ਹੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆ, ਹੇ ਦਿਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਤੀਬਰ ਅੱਗ ਵਰਗੇ,
ਪृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ ੨੩.
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਕਰ ਹੱਸ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਤ੍ਫਲੋਦਯਸਂਪਤ੍ਤੌ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਸਂਸ੍ਮृਤੋ ਮੁਨੇ ੨੩.
ਫਲ ਮਿਲਣ ਤੇ ਤੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਆਉਣ ਤੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਯਾਤਿ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ॥ ੨੩.
ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਭਵਾਞ੍ਛੈਲਜਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ੈਲਂਦ੍ਰਂ ਸ਼ੈਲਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ ੨੩.
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਜਾ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਗਤੋऽਹਂ ਸ਼ੈਲਸਤ੍ਤਮਮ੍ ੨੩.
ਫਿਰ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਹੈਮੇ ਸ੍ਵਯਂ ਤੇਨ ਮਹਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਵੇਦਿਤੇ ੨੩.
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ।
ਗृਹੀਤਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਤੋ ਮਾਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ ੨੩.
ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਅਹਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੋਚਂ ਗਿਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੨੩.
ਮੈਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਗਾਹ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਵਤਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਪਾਲਨਾ ੨੩.
ਉਥੇ ਵੱਸ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਪੋਜਪਵ੍ਰਤਸ੍ਨਾਨੌਃ ਸਾਧ੍ਯਂਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਪਰਮ੍ ੨੩.
ਤਪ, ਜਪ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰਸਿ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਕਿਮਤਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਤਵ ੨੩.
ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁਕਦੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?