ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭੂਤਿਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਿਵਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੁਭੇ ੨੨.
ਵੈਸ਼ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ, ਸੁਭਾਗਣੇ।
ਤ੍ਵਂ ਮਹੋਪਾਯ ਸਨ੍ਦੋਹਾ ਨੀਤਿਰ੍ਨਯਵਿਸਰ੍ਪਿਣਾਮ੍ ੨੨.
ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਉਪਾਵਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨੀਤੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਯੁਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ ੨੨.
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਕਾਂਤਿਃ ਸ਼ੁਭਰੂਪਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਂਤਿ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਿਣਾਮ੍ ੨੨.
ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈਂ।
ਜਲਧੀਨਾਂ ਮਹਾਵੇਲਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਲੀਲਾ ਵਿਲਾਸਿਨਾਮ੍ ੨੨.
ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਖੇਡ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ ਤੂੰ ਆਪ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਨਿਃਸ਼ੇष ਭੁਵਨਾਵਲਿਨਾਸ਼ਿਨੀ ੨੨.
ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਾਲ ਰਾਤਰੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਬਾਕੀ ਛੱਡੇ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਪ੍ਰਣਤਾਨਸ੍ਮਾਨ੍ਸੌਮ੍ਯਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਲੋਕਯ॥ ੨੨.
ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਵਂਤੋ ਯੇ ਦੇਵਿ ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੁਭੇ ੨੨.
ਜੋ ਭੀ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ—
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਦੇਵੀ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਤ੍ਰਾऽऽਸੀਨਾਂ ਮਹਾਹਰ੍ਮ੍ਯੇ ਰਤ੍ਨਭਿਤ੍ਤਿਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇ ੨੨.
ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਕੰਧ ਨੂੰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਯਾਮਮੁਖੋਦਗ੍ਰਸ੍ਤਨਭਾਗਾਵਨਾਮਿਤਾਮ੍ ੨੨.
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਥੱਲੇ ਨਵੀਂ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਮਿਲਿਤੇ ਮੇਨਾਨੇਤ੍ਰਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯੇ ੨੨.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੇਨਾ ਦੀਆਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁੰਦ ਗਈਆਂ—
ਜਨ੍ਮਦਾਯਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਜਠਰਾਂਤਰਮ੍ ੨੨.
ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਗਰਭ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ—
ਤਤੋ ਜਗਨ੍ਮਂ ਗਲਦਾ ਮੇਨਾ ਹਿਮਗਿਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ੨੨.
ਫਿਰ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮੇਨਾ ਤੋਂ ਜਗਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਾਯਮਾਨਾਯਾਂ ਜਂਤਵਃ ਸ੍ਥਾਣੁਜਂਗਮਾਃ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੜ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਅਭਵਤ੍ਕ੍ਰੂਰਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਚੇਤਃ ਸ਼ਾਂਤਂ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ੨੨.
ਕਠੋਰ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵੀ।
ਵਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਚੌषਧਯਃ ਸ੍ਵਾਦਵਂਤਿ ਫਲਾਨਿ ਚ ੨੨.
ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਧੀਆਂ, ਤੇ ਫਲ ਮਿੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮਾਰੁਤਸ਼੍ਚ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ ੨੨.
ਹਵਾ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬੜੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਦਾ ਪੁਣ੍ਯਤਮੋऽਭਵਤ੍ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੁੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਜੋ ਚਮਕ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਭਵਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਾ ਜਨ੍ਮਕਾਲੇ ਗੁਹਾਰਣੇਃ ੨੨.
ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰਿਬ੍ਰਹ੍ਮਮਹੇਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਵਾਯੁਵਹ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ ੨੨.
ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਸੂਰਜ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸਭ ਦੇਵਤੇ,
ਮੇਰੁਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤੋ ਮਹਾਨਗਾਃ ੨੨.
ਤੇ ਮੇਰੂ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅਕਾਰ ਹੈ,
ਸਾਗਰਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ॥ ੨੨.
ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਦਰਿਆ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਹਿਮਸ਼ੈਲੋऽਭਵਲ੍ਲੋਕੇ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਰਾਚਰੈਃ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ।
ਅਨੁਭੂਯੋਤ੍ਸਵਂ ਤੇ ਚ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨਾਲਯਾਂਸ੍ਤਦਾ॥ ੨੨.
ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਲਜਾ ਦੇਵੀ ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਸੁਭਗਾ ਤਦਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚਾਪਿ ਯਾਃ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਸ਼ੋਭਨਾ॥ ੨੩.
ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕਦਾਚਿਦਥ ਮੇਰੁਸ੍ਥੋ ਵਾਸਵਃ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ ੨੩.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ,
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯਾਤਿਹਰ੍षਿਤਃ ੨੩.
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਮਹਾਸੁਰ ਮਹੋਨ੍ਮਾਦਕਾਲਾਨਲ ਦਿਵਸ੍ਪਤੇ ੨੩.
ਹੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆ, ਹੇ ਦਿਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਤੀਬਰ ਅੱਗ ਵਰਗੇ,
ਪृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ ੨੩.
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਕਰ ਹੱਸ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।