ਤਦਿਦਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੇਨਾਗਰ੍ਭੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ੨੨.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਨਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰੇਂ।
ਯਦਾ ਰੁਦ੍ਰੋਪਹਸਿਤਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਸਾ ਮਹਤ੍ ੨੨.
ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਹਾਸੇ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰੇਗੀ,
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਯਦਾ ਰੂਪਂ ਸੁਗੌਰਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ੨੨.
ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸੁੰਦਰ, ਚਿੱਟਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲਵੇਗੀ,
ਤਸ੍ਯੈਵ ਹਿਮਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਕਂਦਰੇ ਸਿਦ੍ਧਸੇਵਿਤੇ ੨੨.
ਉਸੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ,
ਤਯੋਃ ਸੁਤਪ੍ਤਤਪਸੋਰ੍ਭਵਿਤਾ ਯੋ ਮਹਾਨ੍ਸੁਤਃ ੨੨.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ।
ਤਪਸੋ ਹਿ ਵਿਨਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ੋਭਨੇ ੨੨.
ਕਿਉਂਕਿ ਤਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸੋਹਣੀਏ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤ੍ਵਯਾਪਿ ਦਾਨਵੋ ਦੇਵਿ ਦੇਹਨਿਰ੍ਗਤਯਾ ਤਦਾ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀਏ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਦੈਤ ਨਿਕਲੇਗਾ।
ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚਂਡਂ ਚ ਮੁਂਡਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਿ ਨਿਹਨਿष੍ਯਸਿ ੨੨.
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਦੇਵੀਏ, ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗੀ,
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਦੇ ਦੇਵੀ ਲੋਕਃ ਸਂਪੂਜਯਿष੍ਯਤਿ ੨੨.
ਇਸ ਲਈ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ।
ੴਕਾਰਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਤ੍ਵਾਮਰ੍ਚਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ੨੨.
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੈਨੂੰ ਓਂਕਾਰ ਵਾਲੀ ਗਾਇਤਰੀ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭੂਤਿਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਿਵਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੁਭੇ ੨੨.
ਵੈਸ਼ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ, ਸੁਭਾਗਣੇ।
ਤ੍ਵਂ ਮਹੋਪਾਯ ਸਨ੍ਦੋਹਾ ਨੀਤਿਰ੍ਨਯਵਿਸਰ੍ਪਿਣਾਮ੍ ੨੨.
ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਉਪਾਵਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨੀਤੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਯੁਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ ੨੨.
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਕਾਂਤਿਃ ਸ਼ੁਭਰੂਪਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਂਤਿ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਿਣਾਮ੍ ੨੨.
ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈਂ।
ਜਲਧੀਨਾਂ ਮਹਾਵੇਲਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਲੀਲਾ ਵਿਲਾਸਿਨਾਮ੍ ੨੨.
ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਖੇਡ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ ਤੂੰ ਆਪ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਨਿਃਸ਼ੇष ਭੁਵਨਾਵਲਿਨਾਸ਼ਿਨੀ ੨੨.
ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਾਲ ਰਾਤਰੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਬਾਕੀ ਛੱਡੇ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਪ੍ਰਣਤਾਨਸ੍ਮਾਨ੍ਸੌਮ੍ਯਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਲੋਕਯ॥ ੨੨.
ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਵਂਤੋ ਯੇ ਦੇਵਿ ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੁਭੇ ੨੨.
ਜੋ ਭੀ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ—
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਦੇਵੀ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਤ੍ਰਾऽऽਸੀਨਾਂ ਮਹਾਹਰ੍ਮ੍ਯੇ ਰਤ੍ਨਭਿਤ੍ਤਿਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇ ੨੨.
ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਕੰਧ ਨੂੰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਯਾਮਮੁਖੋਦਗ੍ਰਸ੍ਤਨਭਾਗਾਵਨਾਮਿਤਾਮ੍ ੨੨.
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਥੱਲੇ ਨਵੀਂ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਮਿਲਿਤੇ ਮੇਨਾਨੇਤ੍ਰਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯੇ ੨੨.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੇਨਾ ਦੀਆਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁੰਦ ਗਈਆਂ—
ਜਨ੍ਮਦਾਯਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਜਠਰਾਂਤਰਮ੍ ੨੨.
ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਗਰਭ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ—
ਤਤੋ ਜਗਨ੍ਮਂ ਗਲਦਾ ਮੇਨਾ ਹਿਮਗਿਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ੨੨.
ਫਿਰ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮੇਨਾ ਤੋਂ ਜਗਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਾਯਮਾਨਾਯਾਂ ਜਂਤਵਃ ਸ੍ਥਾਣੁਜਂਗਮਾਃ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੜ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਅਭਵਤ੍ਕ੍ਰੂਰਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਚੇਤਃ ਸ਼ਾਂਤਂ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ੨੨.
ਕਠੋਰ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵੀ।
ਵਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਚੌषਧਯਃ ਸ੍ਵਾਦਵਂਤਿ ਫਲਾਨਿ ਚ ੨੨.
ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਧੀਆਂ, ਤੇ ਫਲ ਮਿੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮਾਰੁਤਸ਼੍ਚ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ ੨੨.
ਹਵਾ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬੜੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਦਾ ਪੁਣ੍ਯਤਮੋऽਭਵਤ੍ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੁੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਜੋ ਚਮਕ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਭਵਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਾ ਜਨ੍ਮਕਾਲੇ ਗੁਹਾਰਣੇਃ ੨੨.
ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।