ਅਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸਿषਿ ਮਨ੍ਯਸੇ ਚਾऽਧ੍ਰੁਵਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ੨੧.
ਤੂੰ ਅਣਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੋ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਨੇਯਂ ਤਵ ਨ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਸ੍ਥਿਰਾ ਮਤਾ ੨੧.
ਇਹ ਨਾ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਾਡਾ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪੱਕਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮਿਯਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਿ ਤਾਰਕ ਚਂਚਲਾ ੨੧.
ਇਹ ਦਰਜਾ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਤਾਰਕਾ, ਪਰ ਇਹ ਚੰਚਲ ਹੈ।
ਸਰਤ੍ਨੌषਦਿਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸਸਰਿਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਕਰਮ੍ ੨੧.
ਹੀਰੇ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਵੀਰੋ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ੨੧.
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੀ, ਤੇ ਹਿਰਣਯਾਕਸ਼ ਵੀ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਸੀ।
ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਵੀਰਸ਼੍ਚ ਵਾਤਾਪਿਰਿਲ੍ਵਲਸ੍ਤਥਾ ੨੧.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮਾਣ, ਬਹਾਦਰੀ, ਵੀਰਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਤਾਪੀ ਤੇ ਇਲਵਲ ਵੀ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ੨੧.
ਹੋਰ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਵਜਿਤ ਆਦਿ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਬੜੇ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਮੁਖੀ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਤਪ੍ਤਂ ਨ ਤ੍ਵਮੇਕੋ ਮਹਾਤਪਾਃ ੨੧.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਰ੍ਹਦਾਤਾਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀਸੁਤਾਃ ੨੧.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਿੰਨਾ ਯੋਗ ਸੀ, ਦਾਨੀ ਸਨ; ਸਾਰੇ ਦਾਕਸ਼ਾਇਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ।
ਮੁਂਚੇਚ੍ਛਾਂ ਕਾਮਭੋਗੇषੁ ਮੁਂਚੇਮਂ ਸ਼੍ਰੀਭਵਂ ਮਦਮ੍ ੨੧.
ਆਓ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡੀਏ, ਤੇ ਧਨ-ਮਾਣ ਦਾ ਗੁਮਾਨ ਵੀ ਛੱਡੀਏ।
ਸ਼ੋਕਕਾਲੇ ਸ਼ੁਚੋ ਮਾਤ੍ਵਂ ਹਰ੍षਕਾਲੇ ਚ ਮਾ ਹृषਃ ੨੧.
ਗ਼ਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਮਨਾਂ।
ਇਂਦ੍ਰਂ ਚੇਦਾਗਤਃ ਕਾਲਃ ਸਦਾ ਯੁਕ੍ਤ ਮਤਂਦ੍ਰਿਤਮ੍ ੨੧.
ਜੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਿੱਗੇ ਨਾ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣਾ।
ਕੋ ਹਿ ਸ੍ਥਾਤੁਮਲਂ ਲੋਕੇ ਮਮ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ ੨੧.
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠਹਿਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਮੇਵ ਵੇਤ੍ਸਿ ਮਾਂ ਦੈਤ੍ਯ ਯੋਹਂ ਯਾਦृਕ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ੨੧.
ਏ ਦੈਤਿਆ, ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕੋਟਿਭਾਗੇऽਪਿ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੋ ਨ ਤਾਰਕ ੨੧.
ਤਾਰਕਾ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਲੱਖਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਵੀ ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈਂ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯੇਤਦਨਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾਸ਼ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ੨੧.
ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਂਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰੇਣ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਪੁਨਰ੍ਧਰ੍ਮਂ ਨਲੋਪਯੇ ੨੧.
ਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਫਿਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਲੋਪਯਾਮਿ ਤਤਃ ਕਂ ਚ ਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ੨੧.
ਫਿਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂ, ਇਹ ਧਰਮ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਯਂ ਕਾਲਃ ਪਚੇਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਫਲਮਿਵਾਗਤਮ੍ ੨੧.
ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਫਲ ਪੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषੋ ਦੈਤ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਤਾਮ੍ ੨੧.
ਏ ਦੈਤਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੰਗ ਵੇਖ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਪਰਿਪਾਕਸ੍ਯ ਫਲਦਂ ਵੈ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ ੨੧.
ਸਿਆਣੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਪੱਕਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤਤ੍ਰ ਸੋਖ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦृਃਖਂ ਪਾਪੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ਮਦੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦਿ ਮਂਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ॥ ੨੧.
ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਮੰਦੇ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਦੁੱਖ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਮਾਮਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖੈਰ੍ਯੁਤਮ੍॥ ੨੧.
ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਆਦਿਕ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ—
ਕਸ੍ਯੇਹ ਨ ਵ੍ਯਥੇਦ੍ਬੁਰ੍ਮृਤ੍ਯੋਰਪਿ ਜਿਵਾਂਸਤਃ ੨੧.
ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਾ ਕੰਬ ਜਾਵੇ?
ਬ੍ਰਵੀषਿ ਯਦ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਥੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੨੧.
ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਲੋਕੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਜਗਤ੍ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਪੂਰਾ ਜਗਤ ਹੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੌਣ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਾਲਾਗ੍ਨਾਵਾਹਿਤਂ ਘੋਰੇ ਗੁਹ੍ਯੇ ਸਤਤਗਤ੍ਵਰੇ ੨੧.
ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਗੁਪਤ ਰਾਹ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਕਾਲੋ ਹਰਤਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਦੀਵੇਗ ਇਵੋਨ੍ਮੁਖਾਨ੍ ੨੧.
ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਗ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇਨ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਲਾਪਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਨृਣਾਮ੍ ੨੧.
ਜਦ ਸਮਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਲਾਪਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਪृਹਾਮੋਹਾਤਿਵਾਦੇषੁ ਲੋਕਃ ਸਕ੍ਤੋ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ੨੧.
ਲੋਕ ਇੱਛਾ, ਭੁਲੇਖੇ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਗਦੇ।