ਪਰ੍ਯਾਯੈਰ੍ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਨਾਮਭਿਹਂਤਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ੨੧.
ਜੋ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ऋषੀਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸੁਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰੈਵਿਦ੍ਯਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨੇ ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚ ੨੧.
ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸੀ,
ਨ ਮਂਤ੍ਰਬਲਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਜ੍ਞਯਾ ਪੌਰੁषੇਣ ਵਾ ੨੧.
ਨਾ ਤਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਾ ਬਲ ਨਾਲ, ਨਾ ਅਕਲ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਮਾਤृਪਿਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਨ ਚ ਦੈਵਤਪੂਜਨਮ੍ ੨੧.
ਨਾ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਿਦ੍ਯਾ ਨ ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਨ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਵਾਂਧਵਾਃ ੨੧.
ਨਾਂ ਵਿਦਿਆ, ਨਾਂ ਤਪ, ਨਾਂ ਦਾਨ, ਨਾਂ ਮਿੱਤਰ, ਨਾਂ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—
ਨਾਗਾਮਿਗਮਨਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤਸ਼ਤੈਰਪਿ ੨੧.
ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਲ ਜਾਣ ਲਈ ਵੀ, ਸੌਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ—
ਦੇਹਵਤ੍ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣਿ ਜੀਵਵਤ੍ਕਾਲ ਉਚ੍ਯਤੇ ੨੧.
ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਸਮਾਂ ਜੀਉਂਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋ ਦੈਤ੍ਯ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕੋਟਯਃ ਪੁਰਾ ੨੧.
ਹੇ ਦੈਤਿਆ! ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲੱਖਾਂ ਦੈਤਿਆ ਹੋਏ ਹਨ ਜੋ ਤੋੰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸਨ।
ਇਦਂ ਤੁ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਸੇ ੨੧.
ਇਹ ਦਰਜਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਨ ਚੇਦਮਚਲਂ ਸ੍ਥਾਨਮਨਂਤਂ ਚਾਪਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ੨੧.
ਪਰ ਇਹ ਅਹੁਦਾ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਾ ਟਿਕਾਉਂ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ।
ਅਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸਿषਿ ਮਨ੍ਯਸੇ ਚਾऽਧ੍ਰੁਵਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ੨੧.
ਤੂੰ ਅਣਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੋ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਨੇਯਂ ਤਵ ਨ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਸ੍ਥਿਰਾ ਮਤਾ ੨੧.
ਇਹ ਨਾ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਾਡਾ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪੱਕਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮਿਯਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਿ ਤਾਰਕ ਚਂਚਲਾ ੨੧.
ਇਹ ਦਰਜਾ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਤਾਰਕਾ, ਪਰ ਇਹ ਚੰਚਲ ਹੈ।
ਸਰਤ੍ਨੌषਦਿਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸਸਰਿਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਕਰਮ੍ ੨੧.
ਹੀਰੇ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਵੀਰੋ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ੨੧.
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੀ, ਤੇ ਹਿਰਣਯਾਕਸ਼ ਵੀ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਸੀ।
ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਵੀਰਸ਼੍ਚ ਵਾਤਾਪਿਰਿਲ੍ਵਲਸ੍ਤਥਾ ੨੧.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮਾਣ, ਬਹਾਦਰੀ, ਵੀਰਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਤਾਪੀ ਤੇ ਇਲਵਲ ਵੀ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ੨੧.
ਹੋਰ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਵਜਿਤ ਆਦਿ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਬੜੇ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਮੁਖੀ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਤਪ੍ਤਂ ਨ ਤ੍ਵਮੇਕੋ ਮਹਾਤਪਾਃ ੨੧.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਰ੍ਹਦਾਤਾਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀਸੁਤਾਃ ੨੧.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਿੰਨਾ ਯੋਗ ਸੀ, ਦਾਨੀ ਸਨ; ਸਾਰੇ ਦਾਕਸ਼ਾਇਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ।
ਮੁਂਚੇਚ੍ਛਾਂ ਕਾਮਭੋਗੇषੁ ਮੁਂਚੇਮਂ ਸ਼੍ਰੀਭਵਂ ਮਦਮ੍ ੨੧.
ਆਓ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡੀਏ, ਤੇ ਧਨ-ਮਾਣ ਦਾ ਗੁਮਾਨ ਵੀ ਛੱਡੀਏ।
ਸ਼ੋਕਕਾਲੇ ਸ਼ੁਚੋ ਮਾਤ੍ਵਂ ਹਰ੍षਕਾਲੇ ਚ ਮਾ ਹृषਃ ੨੧.
ਗ਼ਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਮਨਾਂ।
ਇਂਦ੍ਰਂ ਚੇਦਾਗਤਃ ਕਾਲਃ ਸਦਾ ਯੁਕ੍ਤ ਮਤਂਦ੍ਰਿਤਮ੍ ੨੧.
ਜੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਿੱਗੇ ਨਾ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣਾ।
ਕੋ ਹਿ ਸ੍ਥਾਤੁਮਲਂ ਲੋਕੇ ਮਮ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ ੨੧.
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠਹਿਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਮੇਵ ਵੇਤ੍ਸਿ ਮਾਂ ਦੈਤ੍ਯ ਯੋਹਂ ਯਾਦृਕ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ੨੧.
ਏ ਦੈਤਿਆ, ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕੋਟਿਭਾਗੇऽਪਿ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੋ ਨ ਤਾਰਕ ੨੧.
ਤਾਰਕਾ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਲੱਖਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਵੀ ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈਂ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯੇਤਦਨਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾਸ਼ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ੨੧.
ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਂਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰੇਣ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਪੁਨਰ੍ਧਰ੍ਮਂ ਨਲੋਪਯੇ ੨੧.
ਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਫਿਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਲੋਪਯਾਮਿ ਤਤਃ ਕਂ ਚ ਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ੨੧.
ਫਿਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂ, ਇਹ ਧਰਮ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਯਂ ਕਾਲਃ ਪਚੇਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਫਲਮਿਵਾਗਤਮ੍ ੨੧.
ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਫਲ ਪੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषੋ ਦੈਤ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਤਾਮ੍ ੨੧.
ਏ ਦੈਤਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੰਗ ਵੇਖ।