ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਯਾਸ਼ਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸਂਯੁਗੇ ੨੧.
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਵੱਲ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਰ੍ਚਿਃ ਸ਼ਤਧਾ ਖਣ੍ਡਸ਼ੋ ਗਤਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਚਕਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤੀਬਰ ਚਮਕ ਸੌਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿੱਖਰੀ ਹੋਈ।
ਜ੍ਵਲਿਤਜ੍ਵਲਨਾਭਾਸਮਂਕੁਸ਼ਂ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਹ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ ਇਕ ਅੰਕੁਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਪੁष੍ਪਿਤਦ੍ਰੁਮਕਂਦਰਮ੍ ੨੧.
ਫਿਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਮਹੀਧਰਂ ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ ੨੧.
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਜੋ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨੈਵ ਚਾਹਤ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚਾਂਤਕਮ੍ ੨੧.
ਉਸੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਅੰਤਕ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਾਂਤਲੋਕਦਹਨੋ ਜ੍ਵਲਨੋ ਰੋषਸਂਜ੍ਵਲਨ੍ ੨੧.
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਹੋਈ, ਉੱਭਰ ਆਈ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਰੀषਮਾਲੇਵ ਸਾਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਰਾਜਤ ੨੧.
ਫਿਰ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਦ੍ਯੁਤਿ ਭਾਸਿਤਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਲੋਕਪਾਲੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ऋਤਿਃ ੨੧.
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖਾ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਤਿਤਸ਼੍ਚਾਗਮਤ੍ਖਡ੍ਗਃ ਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਤਖਣ੍ਡਤਾਮ੍ ੨੧.
ਤਲਵਾਰ ਡਿੱਗੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਮੁਮੋਚ ਪਾਸ਼ਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਭੁਜਬਨ੍ਧਾਬਿਲਾषੁਕਃ ੨੧.
ਉਹ ਨੇ ਫੰਨਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬੰਨਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸ੍ਫੁਟਿਤਃ ਕ੍ਰਕਚਕ੍ਰੂਰਦਸ਼ਨਾਲਿਰਹੀਸ਼੍ਵਰਃ ੨੧.
ਕਰੜੇ ਆਰੀ-ਦੰਦ ਵਾਲਾ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ।
ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਨਧਰ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਪਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ ੨੧.
ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਸੱਪ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਯਾਸਜ੍ਜਨ੍ਤ ਗਾਤ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਾਚਲੋਪਮੇ ੨੧.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕੇ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਜਘਾਨ ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੁष੍ਟਿਪਾਰ੍ष੍ਣਿਭਿਰੇਵ ਚ ੨੧.
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਲਾਯਧ੍ਵਮਹੋ ਦੇਵਾ ਵਦਨ੍ਨਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋऽਭਵਤ੍ ੨੧.
ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਭੱਜੋ, ਦੇਵੋ!' ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੇਰੁਪਰੁਦ੍ਧਾ ਮਦੋਤ੍ਕਟੈਃ ੨੧.
ਦੇਵਤੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਗਏ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਰਿਤਾਃ ਸ਼ੁष੍ਕਸਰਿਤਂ ਦੇਵਮਾਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ੨੧.
ਉਹ ਸੁੱਕੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਕੱਟੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਨਾਦਃ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍ ੨੧.
ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤਵਰ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਜਯੇਤਿ ਮੁਦਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਾਰਕਂ ਤਦਾ ੨੧.
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਨੇ 'ਜਿੱਤ' ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾ ਕੇ ਤਾਰਕਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਰਵਾਂਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਾਨ੍ਕਰਾਘਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ੨੧.
ਉਹ ਨੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜਣ ਬਣਾਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਸ਼ੁਪਾਲਃ ਪਸ਼ੂਨਿਵ ੨੧.
ਫਿਰ ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ।
ਮਹੀਸਾਗਰਕੂਲਸ੍ਥਂ ਤਾਰਕਃ ਸ ਪੁਰਂ ਬਲੀ ੨੧.
ਤਾਕਤਵਰ ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਧਰਤੀ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਕੀਰ੍ਣਂ ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਈ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗੀਤਘੋषਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਘੋषੋ ਭੁਜ੍ਯਂਤਾਂ ਵਿषਯਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ੨੧.
ਉਥੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਉੱਚੇ ਨਾਅਰੇ ਤੇ ਰਸ-ਵਿਲਾਸ ਦੀ ਮੌਜ ਸੀ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵੇਨ ਮਹਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰਤਿਨਂਦਿਤਃ ੨੧.
ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਦਿਤਿਸੁਤੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਵਿਨੋਦਿਤਃ ੨੧.
ਉਹ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮਨੋਰੰਜਨ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕਾਚਿ ਦ੍ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀ ਤਤ੍ਪੁਰੇऽਭਵਤ੍ ੨੧.
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਔਰਤ ਆਈ।
ਰੂਪੇਣਾਨੁਪਮਾ ਪਾਰ੍ਥ ਨਾਨਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ ੨੧.
ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।