ਚਕਾਰ ਵਰ੍ਮਜਾਲਾਨਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਧਨੂਂषਿ ਚ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਕਵਚਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਬਣਾਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਚਾਪਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਯਾਵਨ੍ਮੁਂਚਂਤਿ ਸਾਯਕਾਨ੍ ੨੧.
ਉਹ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਰਹੇ।
ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸ ਹृਦਿ ਸੋਪਿ ਮੁਮੋਚਹ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿਲ 'ਚ ਵੱਜਾਇਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਵਿष੍ਣੂ ਸਮਾਜਘ੍ਨੇ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਵਮੁਹ੍ਯਤਾਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਹਿਲ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ऋਤੇਸ਼੍ਚਾਕਰੋਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਭੀਤਬੀਤਂ ਵਿਮੋਹਯਨ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰਿਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹ੍ਯ ਚ ਦਿਸ਼ਾਂ ਪਤੀਨ੍ ੨੧.
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧੂਮਕੇਤੋਰ੍ਜ੍ਵਲਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ੨੧.
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧੂਮਕੇਤੂ ਦੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਧਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਧਨੁਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਿਭੇਦਬਹੁਧਾ ਸ਼ਰੈਃ ੨੧.
ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ऋਤਿਸ੍ਤਿਲਸ਼ੋ ਵਰ੍ਣ ਚਕ੍ਰੇ ਬਾਣੈਸ੍ਤਤੋ ਰਣੇ ੨੧.
ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਤਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਲਿਹਂਤਃ ਸृਕ੍ਕਿਣੀਂ ਦੇਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦਯਸ੍ਤਦਾ ੨੧.
ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਲਹੂ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਜੁੱਬਾਂ ਚੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮੁਮੋਚ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਭੀਮਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸਂਗਰੇ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ।
ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਧਰਣੀਮਗਮਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ੨੧.
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਰਥਂ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਨ ਮਮਾਰ ਚ ਮਾਤਲਿਃ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮਾਤਲੀ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਗਰੁਤ੍ਮਤਃ ਸੋऽਪਿ ਨਿषਸਾਦ ਵਿਚੇਤਨਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਮੋਢੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਯਮਂ ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਮੌ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮੁਖੇ ਹਤਮ੍ ੨੧.
ਦੈਤ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਯੁਂ ਪਦਾ ਤਦਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਨਿਕਾਯਾਨਾਮੇਕੈਕਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਤਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਸਮੂਹ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਧਰਮ੍ ੨੧.
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਚਕਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦृਢਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਕੇਸ਼ਵਃ ੨੧.
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਹ ਚਕਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤਾਥ ਕਾਯੇऽਸ੍ਯ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਮਿਵਾਸ਼੍ਮਨਿ ੨੧.
ਉਹ ਚਕਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਨੀਲਾ ਕੰਵਰ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਯਾਸ਼ਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸਂਯੁਗੇ ੨੧.
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਵੱਲ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਰ੍ਚਿਃ ਸ਼ਤਧਾ ਖਣ੍ਡਸ਼ੋ ਗਤਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਚਕਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤੀਬਰ ਚਮਕ ਸੌਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿੱਖਰੀ ਹੋਈ।
ਜ੍ਵਲਿਤਜ੍ਵਲਨਾਭਾਸਮਂਕੁਸ਼ਂ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਹ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ ਇਕ ਅੰਕੁਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਪੁष੍ਪਿਤਦ੍ਰੁਮਕਂਦਰਮ੍ ੨੧.
ਫਿਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਮਹੀਧਰਂ ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ ੨੧.
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਜੋ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨੈਵ ਚਾਹਤ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚਾਂਤਕਮ੍ ੨੧.
ਉਸੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਅੰਤਕ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਾਂਤਲੋਕਦਹਨੋ ਜ੍ਵਲਨੋ ਰੋषਸਂਜ੍ਵਲਨ੍ ੨੧.
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਹੋਈ, ਉੱਭਰ ਆਈ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਰੀषਮਾਲੇਵ ਸਾਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਰਾਜਤ ੨੧.
ਫਿਰ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਦ੍ਯੁਤਿ ਭਾਸਿਤਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਲੋਕਪਾਲੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ऋਤਿਃ ੨੧.
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖਾ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।