ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਮੁਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤੋਦृਸ੍ਯਤ ਤਾਰਕਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਤਾਰਕਾ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਕਾਵਸਾਦ ਮੇਕਤ੍ਰ ਲੋਕੋਦ੍ਧਰਣਮੇਕਤਃ ੨੧.
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਾਸ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਤਾਰਾ ਹੋਣੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਰਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਮੇ॥ ੨੧.
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤੇਜਾਂਸਿ ਧਨਾਨਿ ਯੋਧਾ ਯਸ਼ੋ ਬਲਂ ਵੀਰਪਰਾਕ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚ ੨੧.
ਹਥਿਆਰ, ਤਾਕਤਾਂ, ਖਜ਼ਾਨੇ, ਯੋਧੇ, ਸ਼ਾਨ, ਬਲ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ—
ਅਥਾਭਿਮੁਖਮਾਯਾਂਤਂ ਦੇਵਾ ਵਿਨਤਰ੍ਪਵਭਿਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਸ ਤਾਨਚਿਂਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਦੇਵਬਾਣਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਹृਦਿ ੨੧.
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਚ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਵਤ੍ਯਾ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਧਨਦਂ ਚੈਵ ਸਪ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰੁਣਂ ਚ ਤਥਾष੍ਟਭਿਃ ੨੧.
ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤੱਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਅਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪੁਨਰੇਕੈਕਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦਸ ਐਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜੁਕ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ।
ਗਰੁਡਂ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਿषਂ ਨਵਭਿਸ੍ਤਥਾ ੨੧.
ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਚਕਾਰ ਵਰ੍ਮਜਾਲਾਨਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਧਨੂਂषਿ ਚ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਕਵਚਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਬਣਾਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਚਾਪਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਯਾਵਨ੍ਮੁਂਚਂਤਿ ਸਾਯਕਾਨ੍ ੨੧.
ਉਹ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਰਹੇ।
ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸ ਹृਦਿ ਸੋਪਿ ਮੁਮੋਚਹ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿਲ 'ਚ ਵੱਜਾਇਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਵਿष੍ਣੂ ਸਮਾਜਘ੍ਨੇ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਵਮੁਹ੍ਯਤਾਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਹਿਲ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ऋਤੇਸ਼੍ਚਾਕਰੋਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਭੀਤਬੀਤਂ ਵਿਮੋਹਯਨ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰਿਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹ੍ਯ ਚ ਦਿਸ਼ਾਂ ਪਤੀਨ੍ ੨੧.
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧੂਮਕੇਤੋਰ੍ਜ੍ਵਲਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ੨੧.
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧੂਮਕੇਤੂ ਦੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਧਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਧਨੁਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਿਭੇਦਬਹੁਧਾ ਸ਼ਰੈਃ ੨੧.
ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ऋਤਿਸ੍ਤਿਲਸ਼ੋ ਵਰ੍ਣ ਚਕ੍ਰੇ ਬਾਣੈਸ੍ਤਤੋ ਰਣੇ ੨੧.
ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਤਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਲਿਹਂਤਃ ਸृਕ੍ਕਿਣੀਂ ਦੇਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦਯਸ੍ਤਦਾ ੨੧.
ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਲਹੂ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਜੁੱਬਾਂ ਚੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮੁਮੋਚ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਭੀਮਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸਂਗਰੇ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ।
ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਧਰਣੀਮਗਮਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ੨੧.
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਰਥਂ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਨ ਮਮਾਰ ਚ ਮਾਤਲਿਃ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮਾਤਲੀ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਗਰੁਤ੍ਮਤਃ ਸੋऽਪਿ ਨਿषਸਾਦ ਵਿਚੇਤਨਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਮੋਢੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਯਮਂ ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਮੌ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮੁਖੇ ਹਤਮ੍ ੨੧.
ਦੈਤ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਯੁਂ ਪਦਾ ਤਦਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਨਿਕਾਯਾਨਾਮੇਕੈਕਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਤਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਸਮੂਹ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਧਰਮ੍ ੨੧.
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਚਕਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦृਢਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਕੇਸ਼ਵਃ ੨੧.
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਹ ਚਕਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤਾਥ ਕਾਯੇऽਸ੍ਯ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਮਿਵਾਸ਼੍ਮਨਿ ੨੧.
ਉਹ ਚਕਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਨੀਲਾ ਕੰਵਰ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।