ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਚਤੁਰੋ ਹਤਾਨ੍ ੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ,
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਚ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਤਾਰਕੇ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤੇ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਤਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ।
ਸਾਵਿष੍ਕਾਰਂ ਸਧਿਕ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੧.
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇ ਹਠ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਪਰਿष੍ਕਾਰਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਦਯਨ੍ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ ੨੧.
ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਥਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਪ੍ਤਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਜੋੜਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਤਪਤ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰੋਦ੍ਗੀਤਮਪ੍ਸਰੋਨृਤ੍ਯਸਂਕੁਲਮ੍॥ ੨੧.
ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨੱਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਮਹਾਬਾਧਂ ਮਹਾਰਤ੍ਨਸਮਾਚਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਰਥ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਾਂਸ਼ਿਤਾ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਤਸਥੁਃ ਸਗਰੁਡਧ੍ਵਜਾਃ ੨੧.
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਝੰਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਸਾਗਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਤਥਾऽਨਸ਼੍ਯਦ੍ਰਵੇਃ ਪ੍ਰਭਾ ੨੧.
ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਢੱਕ ਗਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਮੁਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤੋਦृਸ੍ਯਤ ਤਾਰਕਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਤਾਰਕਾ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਕਾਵਸਾਦ ਮੇਕਤ੍ਰ ਲੋਕੋਦ੍ਧਰਣਮੇਕਤਃ ੨੧.
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਾਸ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਤਾਰਾ ਹੋਣੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਰਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਮੇ॥ ੨੧.
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤੇਜਾਂਸਿ ਧਨਾਨਿ ਯੋਧਾ ਯਸ਼ੋ ਬਲਂ ਵੀਰਪਰਾਕ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚ ੨੧.
ਹਥਿਆਰ, ਤਾਕਤਾਂ, ਖਜ਼ਾਨੇ, ਯੋਧੇ, ਸ਼ਾਨ, ਬਲ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ—
ਅਥਾਭਿਮੁਖਮਾਯਾਂਤਂ ਦੇਵਾ ਵਿਨਤਰ੍ਪਵਭਿਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਸ ਤਾਨਚਿਂਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਦੇਵਬਾਣਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਹृਦਿ ੨੧.
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਚ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਵਤ੍ਯਾ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਧਨਦਂ ਚੈਵ ਸਪ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰੁਣਂ ਚ ਤਥਾष੍ਟਭਿਃ ੨੧.
ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤੱਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਅਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪੁਨਰੇਕੈਕਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦਸ ਐਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜੁਕ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ।
ਗਰੁਡਂ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਿषਂ ਨਵਭਿਸ੍ਤਥਾ ੨੧.
ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਚਕਾਰ ਵਰ੍ਮਜਾਲਾਨਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਧਨੂਂषਿ ਚ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਕਵਚਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਬਣਾਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਚਾਪਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਯਾਵਨ੍ਮੁਂਚਂਤਿ ਸਾਯਕਾਨ੍ ੨੧.
ਉਹ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਰਹੇ।
ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸ ਹृਦਿ ਸੋਪਿ ਮੁਮੋਚਹ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿਲ 'ਚ ਵੱਜਾਇਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਵਿष੍ਣੂ ਸਮਾਜਘ੍ਨੇ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਵਮੁਹ੍ਯਤਾਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਹਿਲ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ऋਤੇਸ਼੍ਚਾਕਰੋਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਭੀਤਬੀਤਂ ਵਿਮੋਹਯਨ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰਿਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹ੍ਯ ਚ ਦਿਸ਼ਾਂ ਪਤੀਨ੍ ੨੧.
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧੂਮਕੇਤੋਰ੍ਜ੍ਵਲਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ੨੧.
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧੂਮਕੇਤੂ ਦੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਧਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਧਨੁਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਿਭੇਦਬਹੁਧਾ ਸ਼ਰੈਃ ੨੧.
ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ऋਤਿਸ੍ਤਿਲਸ਼ੋ ਵਰ੍ਣ ਚਕ੍ਰੇ ਬਾਣੈਸ੍ਤਤੋ ਰਣੇ ੨੧.
ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਤਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਲਿਹਂਤਃ ਸृਕ੍ਕਿਣੀਂ ਦੇਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦਯਸ੍ਤਦਾ ੨੧.
ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਲਹੂ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਜੁੱਬਾਂ ਚੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।