ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵ੍ਯਲੀਯਂਤ ਹਾਹਾਕਿਂਭਾਵਿਵਾਦਿਨਃ ੨੧.
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰਲ ਮਿਲ ਗਏ, ਹੱਲਾ-ਗੁੱਲ ਤੇ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਅਘੋਰਮਂਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰ ਦੇਵਰਾਜ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿ ਯਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਪ੍ਰਭਾਵਮ੍ ੨੧.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਮੰਤਰ ਯਾਦ ਕਰ, ਜੋ ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਰਿਬੋਧਿਤਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵਂ ਵृषਕੇਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਕੇਤੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਧਨੁष੍ਯਜਯ੍ਯੇ ਵਿਨਿਯੋਜ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਅਘੋਰਮਂਤ੍ਰਮ੍॥ ੨੧.
ਫਤਿਹ ਲਈ ਧਨੁ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਮੰਤਰ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵਧਾਯਾਸ਼ੁ ਮੁਮੋਚ ਤਸ੍ਯ ਵਾ ਆਕृष੍ਯ ਕਰ੍ਣਾਂਤਮਕੁਂਠਦੀਧਿਤਿਮ੍ ੨੧.
ਫਿਰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਕੰਨ ਤਕ ਤਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਵੇਪਮਾਨੇਨ ਮੁਖੇਨ ਯੁਜ੍ਯਤਾਚਲੇਨ ਗਾਤ੍ਰੇਣ ਚ ਸਂਭ੍ਰਮਾਕੁਲਃ ੨੧.
ਕੰਪਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਯੇष੍ਵਸਨਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੋ ਮਧ੍ਯਾਰ੍ਕਵਿਂਵਂ ਵਪੁषਾ ਵਿਡਂਬਯਨ੍॥ ੨੧.
ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉਹ ਮੱਧ ਦਿਨ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਕਿਰੀਟਕੂਟਸ੍ਫੁਰਕਾਂਤਿਸਂਕੁਲਂ ਸੁਗਂਧਿਨਾਨਾਕੁਸੁਮਾਧਿਵਾਸਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਈ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਂਦ੍ਰਹਤੇ ਜਂਭੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਰਾ ਬਹੁ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਜਂਭਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ ੨੧.
ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲਏ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਚਤੁਰੋ ਹਤਾਨ੍ ੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ,
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਚ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਤਾਰਕੇ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤੇ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਤਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ।
ਸਾਵਿष੍ਕਾਰਂ ਸਧਿਕ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੧.
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇ ਹਠ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਪਰਿष੍ਕਾਰਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਦਯਨ੍ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ ੨੧.
ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਥਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਪ੍ਤਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਜੋੜਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਤਪਤ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰੋਦ੍ਗੀਤਮਪ੍ਸਰੋਨृਤ੍ਯਸਂਕੁਲਮ੍॥ ੨੧.
ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨੱਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਮਹਾਬਾਧਂ ਮਹਾਰਤ੍ਨਸਮਾਚਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਰਥ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਾਂਸ਼ਿਤਾ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਤਸਥੁਃ ਸਗਰੁਡਧ੍ਵਜਾਃ ੨੧.
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਝੰਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਸਾਗਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਤਥਾऽਨਸ਼੍ਯਦ੍ਰਵੇਃ ਪ੍ਰਭਾ ੨੧.
ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਢੱਕ ਗਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਮੁਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤੋਦृਸ੍ਯਤ ਤਾਰਕਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਤਾਰਕਾ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਕਾਵਸਾਦ ਮੇਕਤ੍ਰ ਲੋਕੋਦ੍ਧਰਣਮੇਕਤਃ ੨੧.
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਾਸ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਤਾਰਾ ਹੋਣੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਰਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਮੇ॥ ੨੧.
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤੇਜਾਂਸਿ ਧਨਾਨਿ ਯੋਧਾ ਯਸ਼ੋ ਬਲਂ ਵੀਰਪਰਾਕ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚ ੨੧.
ਹਥਿਆਰ, ਤਾਕਤਾਂ, ਖਜ਼ਾਨੇ, ਯੋਧੇ, ਸ਼ਾਨ, ਬਲ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ—
ਅਥਾਭਿਮੁਖਮਾਯਾਂਤਂ ਦੇਵਾ ਵਿਨਤਰ੍ਪਵਭਿਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਸ ਤਾਨਚਿਂਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਦੇਵਬਾਣਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਹृਦਿ ੨੧.
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਚ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਵਤ੍ਯਾ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਧਨਦਂ ਚੈਵ ਸਪ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰੁਣਂ ਚ ਤਥਾष੍ਟਭਿਃ ੨੧.
ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤੱਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਅਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪੁਨਰੇਕੈਕਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦਸ ਐਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜੁਕ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ।
ਗਰੁਡਂ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਿषਂ ਨਵਭਿਸ੍ਤਥਾ ੨੧.
ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ।