ਏਤੇਨ ਪਯਸਾ ਵਿਦ੍ਮੋ ਦੁਰ੍ਜਨਃ ਸੁਜਨੋ ਯਥਾ ੨੧.
ਇਸ ਦੁੱਧ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਮੰਦੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਬੰਦੇ ਵਿਚ ਫਰਕ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਂਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤੈਸ਼੍ਚਾਮਿषੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ੨੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਹੂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਹਿਦੇਹੀਤਿ ਵਾਸ਼ਾਂਤੋ ਧਨਿਨਃ ਕृਪਣਾ ਯਥਾ ੨੧.
ਉਹ 'ਦੇ, ਦੇ' ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੰਜੂਸ।
ਸਰੋषਮੋष੍ਠੌ ਨਿਰ੍ਭੁਜ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯੇਵਾਤ੍ਯਸੂਯਯਾ ੨੧.
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੱਸ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਮਭੀਪ੍ਸਂਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਾਃ ਪਰਧਨਂ ਯਥਾ ੨੧.
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਰਾਏ ਧਨ ਵਾਂਗ ਰੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਂ ਸੁਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਧृਥੈਵ ਤਤ੍ ੨੧.
ਸਵੇਰ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਆਇਆ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਮਰੇ ਜਂਭੋ ਦੇਵਾਞ੍ਠਸ੍ਤ੍ਰੈਰਚੂਰ੍ਣਯਤ੍ ੨੧.
ਜੰਭ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਮੋऽਥ ਨਿਰ੍ऋਤਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਬਲਾਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਯਮ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ,
ਵ੍ਯਰ੍ਥਤਾਂ ਜਗ੍ਮੁਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ੨੧.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੈਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਏ।
ਗਤਿਂ ਨ ਵਿਵਿਦੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ ੨੧.
ਥੱਕ ਕੇ, ਨਾ ਦੈਤੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਕਿਧਰ ਜਾਣਾ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵ੍ਯਲੀਯਂਤ ਹਾਹਾਕਿਂਭਾਵਿਵਾਦਿਨਃ ੨੧.
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰਲ ਮਿਲ ਗਏ, ਹੱਲਾ-ਗੁੱਲ ਤੇ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਅਘੋਰਮਂਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰ ਦੇਵਰਾਜ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿ ਯਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਪ੍ਰਭਾਵਮ੍ ੨੧.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਮੰਤਰ ਯਾਦ ਕਰ, ਜੋ ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਰਿਬੋਧਿਤਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵਂ ਵृषਕੇਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਕੇਤੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਧਨੁष੍ਯਜਯ੍ਯੇ ਵਿਨਿਯੋਜ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਅਘੋਰਮਂਤ੍ਰਮ੍॥ ੨੧.
ਫਤਿਹ ਲਈ ਧਨੁ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਮੰਤਰ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵਧਾਯਾਸ਼ੁ ਮੁਮੋਚ ਤਸ੍ਯ ਵਾ ਆਕृष੍ਯ ਕਰ੍ਣਾਂਤਮਕੁਂਠਦੀਧਿਤਿਮ੍ ੨੧.
ਫਿਰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਕੰਨ ਤਕ ਤਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਵੇਪਮਾਨੇਨ ਮੁਖੇਨ ਯੁਜ੍ਯਤਾਚਲੇਨ ਗਾਤ੍ਰੇਣ ਚ ਸਂਭ੍ਰਮਾਕੁਲਃ ੨੧.
ਕੰਪਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਯੇष੍ਵਸਨਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੋ ਮਧ੍ਯਾਰ੍ਕਵਿਂਵਂ ਵਪੁषਾ ਵਿਡਂਬਯਨ੍॥ ੨੧.
ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉਹ ਮੱਧ ਦਿਨ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਕਿਰੀਟਕੂਟਸ੍ਫੁਰਕਾਂਤਿਸਂਕੁਲਂ ਸੁਗਂਧਿਨਾਨਾਕੁਸੁਮਾਧਿਵਾਸਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਈ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਂਦ੍ਰਹਤੇ ਜਂਭੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਰਾ ਬਹੁ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਜਂਭਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ ੨੧.
ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲਏ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਚਤੁਰੋ ਹਤਾਨ੍ ੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ,
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਚ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਤਾਰਕੇ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤੇ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਤਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ।
ਸਾਵਿष੍ਕਾਰਂ ਸਧਿਕ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੧.
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇ ਹਠ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਪਰਿष੍ਕਾਰਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਦਯਨ੍ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ ੨੧.
ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਥਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਪ੍ਤਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਜੋੜਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਤਪਤ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰੋਦ੍ਗੀਤਮਪ੍ਸਰੋਨृਤ੍ਯਸਂਕੁਲਮ੍॥ ੨੧.
ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨੱਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਮਹਾਬਾਧਂ ਮਹਾਰਤ੍ਨਸਮਾਚਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਰਥ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਾਂਸ਼ਿਤਾ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਤਸਥੁਃ ਸਗਰੁਡਧ੍ਵਜਾਃ ੨੧.
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਝੰਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਸਾਗਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਤਥਾऽਨਸ਼੍ਯਦ੍ਰਵੇਃ ਪ੍ਰਭਾ ੨੧.
ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਢੱਕ ਗਈ ਸੀ।