ਵਵਰ੍ष ਦਾਨਵੋ ਰੋषਾਦਵਧ੍ਯਾਨਕ੍ਸ਼ਯਾਨਪਿ ੨੧.
ਉਹ ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਅਜਿਹੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਗਿਆ ਜੋ ਅਜੈ ਅਤੇ ਅਖੁੱਟ ਸਨ।
ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਧਰਣੀ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕੁਂਡਲੈਃ ੨੧.
ਧਰਤੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਭਗ੍ਨੇषਾ ਦਂਡਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈ ਰਥੈਭਿਃ ਸਹ ੨੧.
ਉਥੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਧੁਰੇ ਤੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਰਥ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰੁਧਿਰੌਘਹ੍ਰਦਾਵਰ੍ਤਾ ਗਜਦੇਹਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾ ੨੧.
ਲਹੂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਝੀਲਾਂ ਬਣ ਗਏ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਢੇਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸ਼੍ਰृਗਾਲਗृਧ੍ਰਧ੍ਵਾਂਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪਰਮਾਨਂਦਕਾਰਿਣੀ ੨੧.
ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਜੰਗਲੀਆਂ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਗਿਧਾਂ ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।
ਅਸਂਭ੍ਰਮਾਭਿਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਃ ਸਹ ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰੁਦ੍ਧਤਾ ੨੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੇਖੌਫ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਿਸ਼ਾਚੋ ਯਤ੍ਰ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਖੁਰਾਨੇਕਤ੍ਰ ਚਾਕਰੋਤ੍ ੨੧.
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਪਿਸਾਚ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਂਤਿ ਬਹੁਧਾ ਮਹਾਕਰ੍ਣਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਾਃ ੨੧.
ਉਹ ਵੱਡੇ ਕੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੇ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਕਲ੍ਪਮੇਵਂ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਤृਪ੍ਤਿਹੇਤਵੇ ੨੧.
ਅਸੀਂ ਇੰਝ ਲੜਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰ ਜਾਂਦਾ।
ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਧਾਤੁਰ੍ਦਦ੍ਭੋऽਪਯਾਚਿਤਮ੍ ੨੧.
ਜੇ ਕੋਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੱਬ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇਨ ਪਯਸਾ ਵਿਦ੍ਮੋ ਦੁਰ੍ਜਨਃ ਸੁਜਨੋ ਯਥਾ ੨੧.
ਇਸ ਦੁੱਧ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਮੰਦੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਬੰਦੇ ਵਿਚ ਫਰਕ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਂਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤੈਸ਼੍ਚਾਮਿषੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ੨੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਹੂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਹਿਦੇਹੀਤਿ ਵਾਸ਼ਾਂਤੋ ਧਨਿਨਃ ਕृਪਣਾ ਯਥਾ ੨੧.
ਉਹ 'ਦੇ, ਦੇ' ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੰਜੂਸ।
ਸਰੋषਮੋष੍ਠੌ ਨਿਰ੍ਭੁਜ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯੇਵਾਤ੍ਯਸੂਯਯਾ ੨੧.
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੱਸ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਮਭੀਪ੍ਸਂਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਾਃ ਪਰਧਨਂ ਯਥਾ ੨੧.
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਰਾਏ ਧਨ ਵਾਂਗ ਰੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਂ ਸੁਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਧृਥੈਵ ਤਤ੍ ੨੧.
ਸਵੇਰ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਆਇਆ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਮਰੇ ਜਂਭੋ ਦੇਵਾਞ੍ਠਸ੍ਤ੍ਰੈਰਚੂਰ੍ਣਯਤ੍ ੨੧.
ਜੰਭ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਮੋऽਥ ਨਿਰ੍ऋਤਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਬਲਾਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਯਮ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ,
ਵ੍ਯਰ੍ਥਤਾਂ ਜਗ੍ਮੁਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ੨੧.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੈਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਏ।
ਗਤਿਂ ਨ ਵਿਵਿਦੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ ੨੧.
ਥੱਕ ਕੇ, ਨਾ ਦੈਤੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਕਿਧਰ ਜਾਣਾ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵ੍ਯਲੀਯਂਤ ਹਾਹਾਕਿਂਭਾਵਿਵਾਦਿਨਃ ੨੧.
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰਲ ਮਿਲ ਗਏ, ਹੱਲਾ-ਗੁੱਲ ਤੇ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਅਘੋਰਮਂਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰ ਦੇਵਰਾਜ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿ ਯਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਪ੍ਰਭਾਵਮ੍ ੨੧.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਮੰਤਰ ਯਾਦ ਕਰ, ਜੋ ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਰਿਬੋਧਿਤਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵਂ ਵृषਕੇਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਕੇਤੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਧਨੁष੍ਯਜਯ੍ਯੇ ਵਿਨਿਯੋਜ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਅਘੋਰਮਂਤ੍ਰਮ੍॥ ੨੧.
ਫਤਿਹ ਲਈ ਧਨੁ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਮੰਤਰ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵਧਾਯਾਸ਼ੁ ਮੁਮੋਚ ਤਸ੍ਯ ਵਾ ਆਕृष੍ਯ ਕਰ੍ਣਾਂਤਮਕੁਂਠਦੀਧਿਤਿਮ੍ ੨੧.
ਫਿਰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਕੰਨ ਤਕ ਤਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਵੇਪਮਾਨੇਨ ਮੁਖੇਨ ਯੁਜ੍ਯਤਾਚਲੇਨ ਗਾਤ੍ਰੇਣ ਚ ਸਂਭ੍ਰਮਾਕੁਲਃ ੨੧.
ਕੰਪਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਯੇष੍ਵਸਨਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੋ ਮਧ੍ਯਾਰ੍ਕਵਿਂਵਂ ਵਪੁषਾ ਵਿਡਂਬਯਨ੍॥ ੨੧.
ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉਹ ਮੱਧ ਦਿਨ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਕਿਰੀਟਕੂਟਸ੍ਫੁਰਕਾਂਤਿਸਂਕੁਲਂ ਸੁਗਂਧਿਨਾਨਾਕੁਸੁਮਾਧਿਵਾਸਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਈ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਂਦ੍ਰਹਤੇ ਜਂਭੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਰਾ ਬਹੁ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਜਂਭਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ ੨੧.
ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲਏ।