ਸੁਰਸੇਨਾऽਭਵਦ੍ਭੀਮਂ ਪਾਤਾਲੋਤ੍ਤਾਲਤਾਲੁਕਮ੍ ੨੧.
ਸੁਰਸੇਨਾ ਦੀ ਧਰਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਖੋਹਾਂ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੀਨਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰਾਂਤਵਾਹਨਵਾਹਨਃ ੨੧.
ਇੰਦਰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਵਾਹਨ ਥੱਕ ਕੇ ਚੁਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਿਮਨਂਤਰਮੇਵਾਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ੨੧.
ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਕੋਈ ਖਾਸ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਰਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਵਜ੍ਰਾਯੁਧਮੁਦਾਰਧੀਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੇ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਉੱਚ ਮਨ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਮੋਹਂ ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰ ਪ੍ਰਭੋ ੨੧.
ਮੋਹ ਵਿਚ ਨਾ ਪੈ, ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ, ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿਵृਤਾਸ੍ਯੋऽਗ੍ਰਸਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ੨੧.
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਲਈ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਨਿਪਪਾਤਾਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ੨੧.
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਿਤਂਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਦਾ ਰੂਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਗਨਸ੍ਥਃ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼ਨਿਮਤੀਂਦ੍ਰਿਯਃ ੨੧.
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ, ਵਜਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਤਥਾ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਜ੍ਰਬਾਣਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਗਰਾਨ੍ ੨੧.
ਉਸਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਕੁਰਾਢ, ਚੱਕਰ, ਵਜਰ, ਤੀਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਸਾਏ।
ਵਵਰ੍ष ਦਾਨਵੋ ਰੋषਾਦਵਧ੍ਯਾਨਕ੍ਸ਼ਯਾਨਪਿ ੨੧.
ਉਹ ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਅਜਿਹੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਗਿਆ ਜੋ ਅਜੈ ਅਤੇ ਅਖੁੱਟ ਸਨ।
ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਧਰਣੀ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕੁਂਡਲੈਃ ੨੧.
ਧਰਤੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਭਗ੍ਨੇषਾ ਦਂਡਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈ ਰਥੈਭਿਃ ਸਹ ੨੧.
ਉਥੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਧੁਰੇ ਤੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਰਥ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰੁਧਿਰੌਘਹ੍ਰਦਾਵਰ੍ਤਾ ਗਜਦੇਹਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾ ੨੧.
ਲਹੂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਝੀਲਾਂ ਬਣ ਗਏ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਢੇਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸ਼੍ਰृਗਾਲਗृਧ੍ਰਧ੍ਵਾਂਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪਰਮਾਨਂਦਕਾਰਿਣੀ ੨੧.
ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਜੰਗਲੀਆਂ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਗਿਧਾਂ ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।
ਅਸਂਭ੍ਰਮਾਭਿਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਃ ਸਹ ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰੁਦ੍ਧਤਾ ੨੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੇਖੌਫ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਿਸ਼ਾਚੋ ਯਤ੍ਰ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਖੁਰਾਨੇਕਤ੍ਰ ਚਾਕਰੋਤ੍ ੨੧.
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਪਿਸਾਚ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਂਤਿ ਬਹੁਧਾ ਮਹਾਕਰ੍ਣਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਾਃ ੨੧.
ਉਹ ਵੱਡੇ ਕੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੇ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਕਲ੍ਪਮੇਵਂ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਤृਪ੍ਤਿਹੇਤਵੇ ੨੧.
ਅਸੀਂ ਇੰਝ ਲੜਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰ ਜਾਂਦਾ।
ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਧਾਤੁਰ੍ਦਦ੍ਭੋऽਪਯਾਚਿਤਮ੍ ੨੧.
ਜੇ ਕੋਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੱਬ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇਨ ਪਯਸਾ ਵਿਦ੍ਮੋ ਦੁਰ੍ਜਨਃ ਸੁਜਨੋ ਯਥਾ ੨੧.
ਇਸ ਦੁੱਧ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਮੰਦੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਬੰਦੇ ਵਿਚ ਫਰਕ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਂਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤੈਸ਼੍ਚਾਮਿषੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ੨੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਹੂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਹਿਦੇਹੀਤਿ ਵਾਸ਼ਾਂਤੋ ਧਨਿਨਃ ਕृਪਣਾ ਯਥਾ ੨੧.
ਉਹ 'ਦੇ, ਦੇ' ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੰਜੂਸ।
ਸਰੋषਮੋष੍ਠੌ ਨਿਰ੍ਭੁਜ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯੇਵਾਤ੍ਯਸੂਯਯਾ ੨੧.
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੱਸ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਮਭੀਪ੍ਸਂਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਾਃ ਪਰਧਨਂ ਯਥਾ ੨੧.
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਰਾਏ ਧਨ ਵਾਂਗ ਰੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਂ ਸੁਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਧृਥੈਵ ਤਤ੍ ੨੧.
ਸਵੇਰ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਆਇਆ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਮਰੇ ਜਂਭੋ ਦੇਵਾਞ੍ਠਸ੍ਤ੍ਰੈਰਚੂਰ੍ਣਯਤ੍ ੨੧.
ਜੰਭ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਮੋऽਥ ਨਿਰ੍ऋਤਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਬਲਾਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਯਮ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ,
ਵ੍ਯਰ੍ਥਤਾਂ ਜਗ੍ਮੁਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ੨੧.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੈਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਏ।
ਗਤਿਂ ਨ ਵਿਵਿਦੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ ੨੧.
ਥੱਕ ਕੇ, ਨਾ ਦੈਤੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਕਿਧਰ ਜਾਣਾ।