ਤਤਃ ਸਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਮਾਯਾ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ੨੧.
ਫਿਰ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਹਾੜ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਮਿਟ ਗਈ।
ਬਭੂਵ ਕੁਂਜਰੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਸ਼ੈਲਮਯਾਕृਤਿਃ ੨੧.
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਹਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਬਭਂਜ ਪृष੍ਠਤਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਰੇਣਾਕृष੍ਯ ਦਾਨਵਃ ੨੧.
ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਪਿੱਛੋਂ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਮੁਮੋਚ ਹ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਰਸਿੰਘ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਹृष੍ਟਦਂष੍ਟ੍ਰਾਟ੍ਟਹਾਸਾਨਿ ਕ੍ਰਕਚਾਭਨਖਾਨਿ ਚ ੨੧.
ਉਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਦੰਦ, ਡਰਾਉਣੀ ਹੱਸ ਅਤੇ ਆਰੀ ਵਰਗੇ ਨਖ ਸਨ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋ ਘੋਰੋऽਭਵਤ੍ਫਣਸਮਾਕੁਲਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਉਥੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੱਪ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਫਣ ਉੱਤੇ ਕਈ ਸਿਰ ਸਨ।
ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਰੁਡਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਂਪ੍ਰਹਰਨ੍ਰॅਣੇ ੨੧.
ਇੰਦਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਦਿਆਂ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਤੈਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਦ੍ਭਿਰਾਸਾਦ੍ਯ ਜਂਭਂ ਭੁਜਗਰੂਪਿਣਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਗਰੁੜ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਪ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਮਾਯਾਯਾਮ ਚ ਪ੍ਰਨष੍ਟਾਯਾਂ ਤਤੋ ਜਂਭੋ ਮਹਾਸੁਰਃ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਮਾਇਆ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੰਭ ਮਹਾਂਦੈਤ ਹੀ ਬਾਕੀ ਰਿਹਾ।
ਵਿਵृਤ੍ਤਨਯਨੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮਿਯੇष ਸੁਰਪੁਂਗਵਾਨ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸੁਰਸੇਨਾऽਭਵਦ੍ਭੀਮਂ ਪਾਤਾਲੋਤ੍ਤਾਲਤਾਲੁਕਮ੍ ੨੧.
ਸੁਰਸੇਨਾ ਦੀ ਧਰਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਖੋਹਾਂ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੀਨਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰਾਂਤਵਾਹਨਵਾਹਨਃ ੨੧.
ਇੰਦਰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਵਾਹਨ ਥੱਕ ਕੇ ਚੁਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਿਮਨਂਤਰਮੇਵਾਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ੨੧.
ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਕੋਈ ਖਾਸ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਰਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਵਜ੍ਰਾਯੁਧਮੁਦਾਰਧੀਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੇ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਉੱਚ ਮਨ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਮੋਹਂ ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰ ਪ੍ਰਭੋ ੨੧.
ਮੋਹ ਵਿਚ ਨਾ ਪੈ, ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ, ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿਵृਤਾਸ੍ਯੋऽਗ੍ਰਸਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ੨੧.
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਲਈ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਨਿਪਪਾਤਾਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ੨੧.
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਿਤਂਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਦਾ ਰੂਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਗਨਸ੍ਥਃ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼ਨਿਮਤੀਂਦ੍ਰਿਯਃ ੨੧.
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ, ਵਜਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਤਥਾ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਜ੍ਰਬਾਣਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਗਰਾਨ੍ ੨੧.
ਉਸਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਕੁਰਾਢ, ਚੱਕਰ, ਵਜਰ, ਤੀਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਸਾਏ।
ਵਵਰ੍ष ਦਾਨਵੋ ਰੋषਾਦਵਧ੍ਯਾਨਕ੍ਸ਼ਯਾਨਪਿ ੨੧.
ਉਹ ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਅਜਿਹੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਗਿਆ ਜੋ ਅਜੈ ਅਤੇ ਅਖੁੱਟ ਸਨ।
ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਧਰਣੀ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕੁਂਡਲੈਃ ੨੧.
ਧਰਤੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਭਗ੍ਨੇषਾ ਦਂਡਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈ ਰਥੈਭਿਃ ਸਹ ੨੧.
ਉਥੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਧੁਰੇ ਤੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਰਥ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰੁਧਿਰੌਘਹ੍ਰਦਾਵਰ੍ਤਾ ਗਜਦੇਹਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾ ੨੧.
ਲਹੂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਝੀਲਾਂ ਬਣ ਗਏ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਢੇਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸ਼੍ਰृਗਾਲਗृਧ੍ਰਧ੍ਵਾਂਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪਰਮਾਨਂਦਕਾਰਿਣੀ ੨੧.
ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਜੰਗਲੀਆਂ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਗਿਧਾਂ ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।
ਅਸਂਭ੍ਰਮਾਭਿਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਃ ਸਹ ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰੁਦ੍ਧਤਾ ੨੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੇਖੌਫ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਿਸ਼ਾਚੋ ਯਤ੍ਰ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਖੁਰਾਨੇਕਤ੍ਰ ਚਾਕਰੋਤ੍ ੨੧.
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਪਿਸਾਚ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਂਤਿ ਬਹੁਧਾ ਮਹਾਕਰ੍ਣਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਾਃ ੨੧.
ਉਹ ਵੱਡੇ ਕੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੇ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਕਲ੍ਪਮੇਵਂ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਤृਪ੍ਤਿਹੇਤਵੇ ੨੧.
ਅਸੀਂ ਇੰਝ ਲੜਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰ ਜਾਂਦਾ।
ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਧਾਤੁਰ੍ਦਦ੍ਭੋऽਪਯਾਚਿਤਮ੍ ੨੧.
ਜੇ ਕੋਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੱਬ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।