ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪਾਵਕਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਜृਂਭਤ ੨੧.
ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾਸ੍ਤ੍ਰੋऽਸੌ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨਵਾਨ੍ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਲਧਰੈਰ੍ਵ੍ਯੋਮ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਿਦ੍ਯੁਲ੍ਲਤਾਕੁਲੈਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਲਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕਰੀਂਦ੍ਰਕਰਤੁਲ੍ਯਾਭਿਰ੍ਧਾਰਾਭਿਃ ਪੂਰਿਤਂ ਜਗਤ੍ ੨੧.
ਦੁਨੀਆਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੁੰਡ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਵਾਯਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮਤੁਲਂ ਤੇਨ ਮੇਘਾ ਯਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ੨੧.
ਇੱਕ ਅਦੁੱਤੀ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਹ ਬੱਦਲ ਖਲਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਬਭੂਵਾਨਾਵਿਲਂ ਵ੍ਯੋਮ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਪ੍ਰਭਮ੍ ੨੧.
ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਰਣੇऽਪਿ ਬਲਿਨੋऽਪਿ ਯੇ ੨੧.
ਉਥੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਵੀ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ।
ਮਾਰੁਤਪ੍ਰਤਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਬਲਾਧਿਪਃ ੨੧.
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾ-ਪਤੀ ਨੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਪਾਇ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਿਤੇ ਵਾਯੌ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਾਕृਤੌ ੨੧.
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਪਈ, ਤਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਯਾਸ਼ਨ੍ਯਾ ਪਤਿਤਯਾ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯਾਚ ਲਰੂਪਿਣਃ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗੀ, ਦੈਤ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਮਾਯਾ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ੨੧.
ਫਿਰ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਹਾੜ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਮਿਟ ਗਈ।
ਬਭੂਵ ਕੁਂਜਰੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਸ਼ੈਲਮਯਾਕृਤਿਃ ੨੧.
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਹਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਬਭਂਜ ਪृष੍ਠਤਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਰੇਣਾਕृष੍ਯ ਦਾਨਵਃ ੨੧.
ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਪਿੱਛੋਂ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਮੁਮੋਚ ਹ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਰਸਿੰਘ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਹृष੍ਟਦਂष੍ਟ੍ਰਾਟ੍ਟਹਾਸਾਨਿ ਕ੍ਰਕਚਾਭਨਖਾਨਿ ਚ ੨੧.
ਉਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਦੰਦ, ਡਰਾਉਣੀ ਹੱਸ ਅਤੇ ਆਰੀ ਵਰਗੇ ਨਖ ਸਨ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋ ਘੋਰੋऽਭਵਤ੍ਫਣਸਮਾਕੁਲਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਉਥੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੱਪ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਫਣ ਉੱਤੇ ਕਈ ਸਿਰ ਸਨ।
ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਰੁਡਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਂਪ੍ਰਹਰਨ੍ਰॅਣੇ ੨੧.
ਇੰਦਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਦਿਆਂ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਤੈਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਦ੍ਭਿਰਾਸਾਦ੍ਯ ਜਂਭਂ ਭੁਜਗਰੂਪਿਣਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਗਰੁੜ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਪ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਮਾਯਾਯਾਮ ਚ ਪ੍ਰਨष੍ਟਾਯਾਂ ਤਤੋ ਜਂਭੋ ਮਹਾਸੁਰਃ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਮਾਇਆ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੰਭ ਮਹਾਂਦੈਤ ਹੀ ਬਾਕੀ ਰਿਹਾ।
ਵਿਵृਤ੍ਤਨਯਨੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮਿਯੇष ਸੁਰਪੁਂਗਵਾਨ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸੁਰਸੇਨਾऽਭਵਦ੍ਭੀਮਂ ਪਾਤਾਲੋਤ੍ਤਾਲਤਾਲੁਕਮ੍ ੨੧.
ਸੁਰਸੇਨਾ ਦੀ ਧਰਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਖੋਹਾਂ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੀਨਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰਾਂਤਵਾਹਨਵਾਹਨਃ ੨੧.
ਇੰਦਰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਵਾਹਨ ਥੱਕ ਕੇ ਚੁਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਿਮਨਂਤਰਮੇਵਾਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ੨੧.
ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਕੋਈ ਖਾਸ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਰਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਵਜ੍ਰਾਯੁਧਮੁਦਾਰਧੀਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੇ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਉੱਚ ਮਨ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਮੋਹਂ ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰ ਪ੍ਰਭੋ ੨੧.
ਮੋਹ ਵਿਚ ਨਾ ਪੈ, ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ, ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿਵृਤਾਸ੍ਯੋऽਗ੍ਰਸਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ੨੧.
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਲਈ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਨਿਪਪਾਤਾਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ੨੧.
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਿਤਂਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਦਾ ਰੂਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਗਨਸ੍ਥਃ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼ਨਿਮਤੀਂਦ੍ਰਿਯਃ ੨੧.
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ, ਵਜਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਤਥਾ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਜ੍ਰਬਾਣਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਗਰਾਨ੍ ੨੧.
ਉਸਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਕੁਰਾਢ, ਚੱਕਰ, ਵਜਰ, ਤੀਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਸਾਏ।