ਅਥ ਵਿਦ੍ਰਵਮਾਨਂ ਤਬ੍ਲਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਮਂਤਤਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਦੀ ਦੇਖਿਆ,
ਭੋਭੋ ਗृਹ੍ਣਤ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਭਿਂਦਤੈਨਂ ਮਹਾਬਲਾਃ ੨੧.
“ਹੋ ਹੋ! ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜੋ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ!”
ਕਪਾਲੀ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਸਿਤਸ਼ਿਤਂਮੁਖੇ ੨੧.
ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਸ਼ੂਲ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਰੁਣਨੀਲਾਬ੍ਜਸਂਹਤਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ ੨੧.
ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ 'ਚ ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਛਾ ਗਏ।
ਦृਢੇਨ ਮੁष੍ਟਿਬਨ੍ਧੇਨ ਸ਼ੂਲਂ ਵਿषृਭ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਲਃ ੨੧.
ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਾਪਿ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਮਲਾਯੋਮਯੈ ਰਣੇ ੨੧.
ਫਿਰ, ਉਹ ਦਸ ਰੁੱਦਰ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਏ।
ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਰੋਤਸ੍ਸੁ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ੨੧.
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਲੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਮਲਨੀਲਾਬ੍ਜਂ ਸ਼ਰਦੀਵਾਮਲਂ ਸਰਃ ੨੧.
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਨਿਰਮਲ ਝੀਲ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨੀਲੇ ਤੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਹਨ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕਪਾਲਿਨਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚਲਤ੍ਕਰ੍ਣਪਲ੍ਲਵਃ ੨੧.
ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਗਹਣੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਖੋਪੜੀ ਧਾਰੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨੁਰਕ੍ਤਂ ਰੁਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨਵਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਨੌ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੁਸਤ ਆ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕਪਾਲਿਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਂ ਚਾਸੁਰਪੁਂਗਵਃ ਮਮਰ੍ਦ ਚਰਣਾਘਾਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਰੇਣ ਚ॥ ੨੧.
ਫਿਰ, ਖੋਪੜੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਭਵ ਨੂੰ ਲੱਤਾਂ, ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋऽਸੌ ਸ਼ੂਲਯੁਦ੍ਧੇਨ ਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦਿਤੋ ਯਦਾ ੨੧.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ,
ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਚਾਤੀਵ ਵੇਗੇਨ ਚ ਗਜਾਸੁਰਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਰੂਪ ਦੈਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਂ ਰਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤਯੁਦ੍ਧੋਤ੍ਸਵੋऽਭਵਤ੍ ੨੧.
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮੁੱਕ ਗਈ।
ਸ੍ਰਵਤ੍ਸਰ੍ਵਾਂਗਰ ਕ੍ਤੌਘਂ ਚਕਾਰਾਂਬਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ੨੧.
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਲ ਕਰ ਲਏ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਚਯੋ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਸ ਮ੍ਰਿਯੇਤ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਸੌ ੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ,' ਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਉਹ
ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਨਿਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ੨੧.
ਉਹ ਡਰ ਗਏ, ਪਲੱਟੇ, ਵੱਜੇ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਗਜਂ ਮਤ੍ਤਮਥਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਤਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾਦਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਇੱਕ ਬੇਕਾਬੂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸੌ ਢੋਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਾਂਯਾਂ ਨਿਮਿਗਜੋ ਯਾਤਿ ਦਿਸ਼ਂ ਤਾਂਤਾਂ ਸਵਾਹਨਾਃ ੨੧.
ਜਿਧਰ-ਜਿਧਰ ਹਾਥੀ-ਰੂਪ ਦੈਤ ਜਾਂਦਾ, ਉਧਰ-ਉਧਰ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਆਪਣੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ।
ਗਨ੍ਧੇਨ ਸੁਰਮਾਤਂਗਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਿਨਃ ੨੧.
ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਸ੍ਥੌ ਦਿਕ੍ਪਾਲਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮष੍ਟਭਿਃ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਚ ੨੧.
ਉਹ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਾਵਚ੍ਛਕ੍ਰਗਜੋ ਭੀਤੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਦਂ ਸੁਭੈਰਵਮ੍ ੨੧.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਡਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕ ਮਾਰ ਉਠਿਆ।
ਪਲਾਯਤਿ ਗਜੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰੂਢਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਭੱਜਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸਵਾਰ ਸੀ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰ ਤੁਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਲੇਨ ਨਿਮਿਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ ੨੧.
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਨਿਮੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਪ੍ਰਹਾਰਚਿਂਤ੍ਯੈਵ ਨਿਮਿਰ੍ਨਿਰ੍ਭਯਪੌਰੁषਃ ੨੧.
ਉਸ ਵਾਰ ਤੋਂ ਨਿਮੀ ਡਿਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਤੇ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਹਤੋ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣਾਥ ਸ਼ਕ੍ਰਕੁਞ੍ਜਰ ਆਹਵੇ ੨੧.
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਲਾਘਵਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤਤੋऽਮਰਮਹਾਗਜਃ ੨੧.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੀ ਹਲਕਾਪਣ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਫੌਰਨ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਵਵੌ ਰੂਕ੍ਸ਼ੋ ਬਹੁਸ਼ਰ੍ਕਰਪਾਂਸ਼ੁਲਃ ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤੋ ਬਭੌ ਸ਼ੈਲੋ ਘਨਧਾਤੁਹ੍ਰਦੋ ਯਤਾ॥ ੨੧.
ਫਿਰ, ਇਕ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਰੇਤ-ਕੰਕੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹਵਾ ਵੱਗਣ ਲੱਗੀ। ਪਹਾੜ ਲਾਲ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਾੜ੍ਹ ਧਾਤੂ ਵਾਲਾ ਝੀਲ ਹੋਵੇ।
ਧਨੇਸ਼ੋऽਪਿ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵਹਸ੍ਤਿਨਃ ੨੧.
ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੈਤ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਵਧਾਈ।
ਗਜੋ ਗਦਾਨਿਪਾਤੇਨ ਸ ਤੇਨ ਪਰਿਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ੨੧.
ਉਸ ਗਦੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।