ਕੋਟਿਸ਼ਃਕੋਟਿਸ਼ਃ ਗृਤ੍ਵਾ ਵृਂਦਂ ਚਿਹ੍ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਲੱਖਾਂ ਸੈਨਿਕ ਟੋਲੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚੇਲੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਵਧੇ ਦृਪ੍ਤਾ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਯੁਧਧ੍ਵਜਾਃ॥ ੨੧.
ਉਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਰਮਰਨਿਕਾਯਪਾਲਿਤਾ ਪਤਾਕਿਨੀ ਯਾਨਨਿਨਾਦਨਾਦਿਤਾ ੨੧.
ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੇਠ, ਉਹ ਸੈਨਾ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਯਾਂਤੀਂ ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਸੁਰਸੇਨਾਂ ਗਜਾਸੁਰਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਗਜਾਸੁਰ ਨੇ ਉਹ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇਖੀ,
ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਯੁਧੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਸ਼ਨੌष੍ਠਕਸਂਪੁਟਃ ੨੧.
ਉਹ ਦੈਤ, ਪਰਸ਼ੂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਅਤੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਭੇੜ ਕੇ,
ਪਰਾਨ੍ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਜਘ੍ਨੇ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਰੌਦ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਃ ੨੧.
ਉਹ ਰੁੱਦਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ ਆਪਣੇ ਪਰਸ਼ੂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਂਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਹਤਿਮ੍ ੨੧.
ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਅਜਬ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਗਾੜੀ ਬਰਸਾਤ ਛੱਡੀ।
ਕੁਨ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਸਾਞ੍ਛਰਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਮੁਦ੍ਗਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਃਸਹਾਨ੍ ੨੧.
ਤਿੱਖੇ ਭਾਲੇ, ਪ੍ਰਾਸ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾਂ, ਜੋ ਸਹਿਣੇ ਔਖੇ ਸਨ, ਉਡੇ।
ਕੋਪਸ੍ਫੁਰਿਤਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਃ ਕਰਸ੍ਫੋਟੇਨ ਨਾਦਯਨ੍ ੨੧.
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਹੱਥ ਪਿਟ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਤਿ ਸੁਰ ਵृਂਦੇ ਗਜਾਸੁਰਃ ੨੧.
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਗਜਾਸੁਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ,
ਅਥ ਵਿਦ੍ਰਵਮਾਨਂ ਤਬ੍ਲਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਮਂਤਤਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਦੀ ਦੇਖਿਆ,
ਭੋਭੋ ਗृਹ੍ਣਤ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਭਿਂਦਤੈਨਂ ਮਹਾਬਲਾਃ ੨੧.
“ਹੋ ਹੋ! ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜੋ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ!”
ਕਪਾਲੀ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਸਿਤਸ਼ਿਤਂਮੁਖੇ ੨੧.
ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਸ਼ੂਲ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਰੁਣਨੀਲਾਬ੍ਜਸਂਹਤਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ ੨੧.
ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ 'ਚ ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਛਾ ਗਏ।
ਦृਢੇਨ ਮੁष੍ਟਿਬਨ੍ਧੇਨ ਸ਼ੂਲਂ ਵਿषृਭ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਲਃ ੨੧.
ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਾਪਿ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਮਲਾਯੋਮਯੈ ਰਣੇ ੨੧.
ਫਿਰ, ਉਹ ਦਸ ਰੁੱਦਰ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਏ।
ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਰੋਤਸ੍ਸੁ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ੨੧.
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਲੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਮਲਨੀਲਾਬ੍ਜਂ ਸ਼ਰਦੀਵਾਮਲਂ ਸਰਃ ੨੧.
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਨਿਰਮਲ ਝੀਲ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨੀਲੇ ਤੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਹਨ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕਪਾਲਿਨਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚਲਤ੍ਕਰ੍ਣਪਲ੍ਲਵਃ ੨੧.
ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਗਹਣੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਖੋਪੜੀ ਧਾਰੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨੁਰਕ੍ਤਂ ਰੁਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨਵਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਨੌ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੁਸਤ ਆ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕਪਾਲਿਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਂ ਚਾਸੁਰਪੁਂਗਵਃ ਮਮਰ੍ਦ ਚਰਣਾਘਾਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਰੇਣ ਚ॥ ੨੧.
ਫਿਰ, ਖੋਪੜੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਭਵ ਨੂੰ ਲੱਤਾਂ, ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋऽਸੌ ਸ਼ੂਲਯੁਦ੍ਧੇਨ ਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦਿਤੋ ਯਦਾ ੨੧.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ,
ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਚਾਤੀਵ ਵੇਗੇਨ ਚ ਗਜਾਸੁਰਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਰੂਪ ਦੈਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਂ ਰਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤਯੁਦ੍ਧੋਤ੍ਸਵੋऽਭਵਤ੍ ੨੧.
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮੁੱਕ ਗਈ।
ਸ੍ਰਵਤ੍ਸਰ੍ਵਾਂਗਰ ਕ੍ਤੌਘਂ ਚਕਾਰਾਂਬਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ੨੧.
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਲ ਕਰ ਲਏ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਚਯੋ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਸ ਮ੍ਰਿਯੇਤ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਸੌ ੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ,' ਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਉਹ
ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਨਿਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ੨੧.
ਉਹ ਡਰ ਗਏ, ਪਲੱਟੇ, ਵੱਜੇ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਗਜਂ ਮਤ੍ਤਮਥਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਤਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾਦਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਇੱਕ ਬੇਕਾਬੂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸੌ ਢੋਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਾਂਯਾਂ ਨਿਮਿਗਜੋ ਯਾਤਿ ਦਿਸ਼ਂ ਤਾਂਤਾਂ ਸਵਾਹਨਾਃ ੨੧.
ਜਿਧਰ-ਜਿਧਰ ਹਾਥੀ-ਰੂਪ ਦੈਤ ਜਾਂਦਾ, ਉਧਰ-ਉਧਰ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਆਪਣੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ।
ਗਨ੍ਧੇਨ ਸੁਰਮਾਤਂਗਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਿਨਃ ੨੧.
ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।