ਯਤ੍ਸਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤਪਸੋऽਪਿ ਚ ੨੧.
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਭੀ ਸਾਰ,
ਵ੍ਯਾਲੀਢਾਂਗਾ ਮਹਾਦੇਵਾ ਬਲਿਨੋ ਨੀਲਕਂਧਰਾਃ ੨੧.
ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਨੀਲਾ ਗਲਾ ਵਾਲੇ,
ਪਿਂਗੋਤ੍ਤੁਂਗਜਟਾਜੂਟਾਃ ਸਿਂਹਚਰ੍ਮਾਵਸਾਯਿਨਃ ੨੧.
ਸੋਨੇ-ਰੰਗ ਦੀ ਉੱਚੀ ਜਟਾ ਵਾਲੇ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ,
ਕਪਾਲੀਸ਼ਾਦਯੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਮਹਾऽਸੁਰਾਃ ੨੧.
ਕਪਾਲੀਸ਼ਾ ਆਦਿ ਰੁਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ,
ਅਜਕਃ ਸ਼ਾਸਨਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰੋ ਭਵਸ੍ਤਥਾ ੨੧.
ਅਜਕਾ, ਸ਼ਾਸਨ, ਸ਼ਾਸਤਾ, ਸ਼ੰਭੂ, ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਭਵ ਭੀ,
ਅਪਾਲਯਂਤ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਵਿਗਰ੍ਜਂਤ ਇਵਾਂਬੁਦਾਃ ੨੧.
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ।
ਪ੍ਰਚਂਚਲਮਹਾਹੇਮਘਂਟਾਸਂਹਤਿਮਂਡਿਤੇ ੨੧.
ਵੱਡੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ,
ਮਹਾਮਦਜਲਸ੍ਰਾਵੇ ਕਾਮਰੂਪੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤਸ੍ਯਾਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਪਦਂ ਸਵ੍ਯਂ ਮਾਰੁਤੋऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ॥ ੨੧.
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਦਰਸ ਭਰੀ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਪਾਸੇ ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਮਾਰੁਤ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜੁਗੋਪਾਪਰਮਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਪੂਰਿਤਦਿਙ੍ਮੁਖਃ ੨੧.
ਅਗਨਿ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੰਦਾ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵਪਿ ੨੧.
ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਵਿਸ਼ਵੇ ਦੇਵ, ਮਾਰੁਤ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਭੀ।
ਕੋਟਿਸ਼ਃਕੋਟਿਸ਼ਃ ਗृਤ੍ਵਾ ਵृਂਦਂ ਚਿਹ੍ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਲੱਖਾਂ ਸੈਨਿਕ ਟੋਲੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚੇਲੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਵਧੇ ਦृਪ੍ਤਾ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਯੁਧਧ੍ਵਜਾਃ॥ ੨੧.
ਉਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਰਮਰਨਿਕਾਯਪਾਲਿਤਾ ਪਤਾਕਿਨੀ ਯਾਨਨਿਨਾਦਨਾਦਿਤਾ ੨੧.
ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੇਠ, ਉਹ ਸੈਨਾ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਯਾਂਤੀਂ ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਸੁਰਸੇਨਾਂ ਗਜਾਸੁਰਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਗਜਾਸੁਰ ਨੇ ਉਹ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇਖੀ,
ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਯੁਧੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਸ਼ਨੌष੍ਠਕਸਂਪੁਟਃ ੨੧.
ਉਹ ਦੈਤ, ਪਰਸ਼ੂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਅਤੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਭੇੜ ਕੇ,
ਪਰਾਨ੍ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਜਘ੍ਨੇ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਰੌਦ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਃ ੨੧.
ਉਹ ਰੁੱਦਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ ਆਪਣੇ ਪਰਸ਼ੂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਂਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਹਤਿਮ੍ ੨੧.
ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਅਜਬ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਗਾੜੀ ਬਰਸਾਤ ਛੱਡੀ।
ਕੁਨ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਸਾਞ੍ਛਰਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਮੁਦ੍ਗਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਃਸਹਾਨ੍ ੨੧.
ਤਿੱਖੇ ਭਾਲੇ, ਪ੍ਰਾਸ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾਂ, ਜੋ ਸਹਿਣੇ ਔਖੇ ਸਨ, ਉਡੇ।
ਕੋਪਸ੍ਫੁਰਿਤਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਃ ਕਰਸ੍ਫੋਟੇਨ ਨਾਦਯਨ੍ ੨੧.
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਹੱਥ ਪਿਟ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਤਿ ਸੁਰ ਵृਂਦੇ ਗਜਾਸੁਰਃ ੨੧.
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਗਜਾਸੁਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ,
ਅਥ ਵਿਦ੍ਰਵਮਾਨਂ ਤਬ੍ਲਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਮਂਤਤਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਦੀ ਦੇਖਿਆ,
ਭੋਭੋ ਗृਹ੍ਣਤ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਭਿਂਦਤੈਨਂ ਮਹਾਬਲਾਃ ੨੧.
“ਹੋ ਹੋ! ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜੋ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ!”
ਕਪਾਲੀ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਸਿਤਸ਼ਿਤਂਮੁਖੇ ੨੧.
ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਸ਼ੂਲ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਰੁਣਨੀਲਾਬ੍ਜਸਂਹਤਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ ੨੧.
ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ 'ਚ ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਛਾ ਗਏ।
ਦृਢੇਨ ਮੁष੍ਟਿਬਨ੍ਧੇਨ ਸ਼ੂਲਂ ਵਿषृਭ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਲਃ ੨੧.
ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਾਪਿ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਮਲਾਯੋਮਯੈ ਰਣੇ ੨੧.
ਫਿਰ, ਉਹ ਦਸ ਰੁੱਦਰ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਏ।
ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਰੋਤਸ੍ਸੁ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ੨੧.
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਲੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਮਲਨੀਲਾਬ੍ਜਂ ਸ਼ਰਦੀਵਾਮਲਂ ਸਰਃ ੨੧.
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਨਿਰਮਲ ਝੀਲ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨੀਲੇ ਤੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਹਨ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕਪਾਲਿਨਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚਲਤ੍ਕਰ੍ਣਪਲ੍ਲਵਃ ੨੧.
ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਗਹਣੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਖੋਪੜੀ ਧਾਰੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨੁਰਕ੍ਤਂ ਰੁਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨਵਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਨੌ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੁਸਤ ਆ ਗਏ।