ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ਾਲੀ ਮਦੋਦ੍ਧਤਃ ੨੧.
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦੈਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਬਲਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਧੁਕੈਟਭਸਨ੍ਨਿਭਾਃ ੨੧.
ਪਹਿਲਾਂ, ਦੈਤ ਵੀਰਤਾ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਵਰਗੇ।
ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਨਾਸ਼ੋऽਭਵਦ੍ਧਰੇ ੨੧.
ਹਰਿ ਜੀ, ਹਰ ਇਕ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹੱਥੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਨੋਦਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਮਹਾਭੁਜਃ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥੋਵਾਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ੨੧.
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਗ੍ਧੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਹਮ੍ ੨੧.
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਿषਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੁਂਭਸ਼੍ਚ ਉਭੌ ਵਧ੍ਯੌ ਚ ਯੋषਿਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਵੀਰ੍ਯੇਣ ਜਹਿ ਜਂਭਂ ਮਦੋਤ੍ਕਟਮ੍॥ ੨੧.
ਮਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੋਵੇਂ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਣ ਵਿਚ ਭਰੇ ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਸ ਤੁ ਦਾਨਵਃ॥ ੨੧.
ਉਹ ਦਾਨਵ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਵਧ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਮਯਾ ਗੁਪ੍ਤੋ ਰਣੇ ਜਂਭੋ ਜਗਤ੍ਕਂਟਕਮੁਦ੍ਧਰ ੨੧.
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਂਟਾ ਹੈ, ਉਖਾੜ ਦੇ।
ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ਸੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਚਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦੀ ਬਣਤਰ ਬਾਰੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਸਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤਪਸੋऽਪਿ ਚ ੨੧.
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਭੀ ਸਾਰ,
ਵ੍ਯਾਲੀਢਾਂਗਾ ਮਹਾਦੇਵਾ ਬਲਿਨੋ ਨੀਲਕਂਧਰਾਃ ੨੧.
ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਨੀਲਾ ਗਲਾ ਵਾਲੇ,
ਪਿਂਗੋਤ੍ਤੁਂਗਜਟਾਜੂਟਾਃ ਸਿਂਹਚਰ੍ਮਾਵਸਾਯਿਨਃ ੨੧.
ਸੋਨੇ-ਰੰਗ ਦੀ ਉੱਚੀ ਜਟਾ ਵਾਲੇ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ,
ਕਪਾਲੀਸ਼ਾਦਯੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਮਹਾऽਸੁਰਾਃ ੨੧.
ਕਪਾਲੀਸ਼ਾ ਆਦਿ ਰੁਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ,
ਅਜਕਃ ਸ਼ਾਸਨਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰੋ ਭਵਸ੍ਤਥਾ ੨੧.
ਅਜਕਾ, ਸ਼ਾਸਨ, ਸ਼ਾਸਤਾ, ਸ਼ੰਭੂ, ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਭਵ ਭੀ,
ਅਪਾਲਯਂਤ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਵਿਗਰ੍ਜਂਤ ਇਵਾਂਬੁਦਾਃ ੨੧.
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ।
ਪ੍ਰਚਂਚਲਮਹਾਹੇਮਘਂਟਾਸਂਹਤਿਮਂਡਿਤੇ ੨੧.
ਵੱਡੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ,
ਮਹਾਮਦਜਲਸ੍ਰਾਵੇ ਕਾਮਰੂਪੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤਸ੍ਯਾਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਪਦਂ ਸਵ੍ਯਂ ਮਾਰੁਤੋऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ॥ ੨੧.
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਦਰਸ ਭਰੀ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਪਾਸੇ ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਮਾਰੁਤ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜੁਗੋਪਾਪਰਮਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਪੂਰਿਤਦਿਙ੍ਮੁਖਃ ੨੧.
ਅਗਨਿ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੰਦਾ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵਪਿ ੨੧.
ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਵਿਸ਼ਵੇ ਦੇਵ, ਮਾਰੁਤ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਭੀ।
ਕੋਟਿਸ਼ਃਕੋਟਿਸ਼ਃ ਗृਤ੍ਵਾ ਵृਂਦਂ ਚਿਹ੍ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਲੱਖਾਂ ਸੈਨਿਕ ਟੋਲੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚੇਲੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਵਧੇ ਦृਪ੍ਤਾ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਯੁਧਧ੍ਵਜਾਃ॥ ੨੧.
ਉਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਰਮਰਨਿਕਾਯਪਾਲਿਤਾ ਪਤਾਕਿਨੀ ਯਾਨਨਿਨਾਦਨਾਦਿਤਾ ੨੧.
ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੇਠ, ਉਹ ਸੈਨਾ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਯਾਂਤੀਂ ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਸੁਰਸੇਨਾਂ ਗਜਾਸੁਰਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਗਜਾਸੁਰ ਨੇ ਉਹ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇਖੀ,
ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਯੁਧੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਸ਼ਨੌष੍ਠਕਸਂਪੁਟਃ ੨੧.
ਉਹ ਦੈਤ, ਪਰਸ਼ੂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਅਤੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਭੇੜ ਕੇ,
ਪਰਾਨ੍ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਜਘ੍ਨੇ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਰੌਦ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਃ ੨੧.
ਉਹ ਰੁੱਦਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ ਆਪਣੇ ਪਰਸ਼ੂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਂਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਹਤਿਮ੍ ੨੧.
ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਅਜਬ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਗਾੜੀ ਬਰਸਾਤ ਛੱਡੀ।
ਕੁਨ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਸਾਞ੍ਛਰਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਮੁਦ੍ਗਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਃਸਹਾਨ੍ ੨੧.
ਤਿੱਖੇ ਭਾਲੇ, ਪ੍ਰਾਸ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾਂ, ਜੋ ਸਹਿਣੇ ਔਖੇ ਸਨ, ਉਡੇ।
ਕੋਪਸ੍ਫੁਰਿਤਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਃ ਕਰਸ੍ਫੋਟੇਨ ਨਾਦਯਨ੍ ੨੧.
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਹੱਥ ਪਿਟ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਤਿ ਸੁਰ ਵृਂਦੇ ਗਜਾਸੁਰਃ ੨੧.
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਗਜਾਸੁਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ,