ਸ ਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਬਭੂਵ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਃ ੨੦.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯੋषਿਤ੍ਸੁਵਧ੍ਯੋऽਸਿ ਰਣਂ ਵਿਭੁਂਚ ਸ਼ੁਂਭਾऽਸ਼ੁਭ ਸ੍ਵਲ੍ਪਤਰੈਰਹੋਭਿਃ ੨੦.
'ਤੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਜਮ੍ਭੋऽਥ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮੁਖਾਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਜਗਰ੍ਜ ਚੋਚ੍ਚੈਃ ਕृਤਸਿਂਹਨਾਦਃ ੨੦.
ਫਿਰ ਜੰਭ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਕਿਮੇਭਿਸ੍ਤੇ ਜਲਾਵਾਸ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਹੀਨਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ ੨੦.
'ਇਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ, ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੇ?'
ਯਤ੍ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਮੁਖਾਃ ਕਿਲ ੨੦.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਆਦਿ ਸੀ—
ਪਸ਼੍ਯ ਤਾਲਪ੍ਰਤੀ ਕਾਸ਼ੌ ਭੁਜਾਵੇਤੌ ਹਰੇ ਮਮ ੨੦.
ਹੇ ਹਰੀ, ਮੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਵੇਖ ਲੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਤੇਨ ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਸਂਲਿਹਨ੍ਰੁषਾ ੨੦.
ਉਹਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚਾਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਨੁਪਦਂ ਕਾਲਾਯਸਮਯਂ ਦृਢਮ੍ ੨੦.
ਫਿਰ, ਉਹਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਤਦਾਯੁਧਦ੍ਵਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਂਭੋ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਥੇ ਧਨੁਃ ੨੦.
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਭ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਰਥ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਚਾਨੁ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਨਦਨ੍ਰਣੇ ੨੦.
ਫਿਰ, ਦੂਜੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਤਿਪ੍ਰਹਾਰਾਭ੍ਯਾਮੁਭੌ ਗਰੁਡਕੇਸ਼ਵੌ ੨੦.
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੋਵੇਂ—
ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਰ੍ਜੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮਾਃ ੨੦.
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੈਕਾਰਾ ਲਾਇਆ।
ਸਿਂਹਨਾਦੈਸ੍ਤਲੋਨ੍ਨਾਹੈਰ੍ਧਨੁਰ੍ਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਬਾਣਜੈਃ ੨੦.
ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ, ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਟੰਨ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ—
ਸ਼ਂਖਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਰਯਾਮਾਸੁਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੇਵਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍॥ ੨੦.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਸਂਜ੍ਞਾਮਵਾਪ੍ਯਾਥ ਮਹਾਰਣੇ ਹਰਿਃ ਸਵੈਨਤੇਯਃ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਜਂਭਮ੍ ੨੦.
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੰਕੇਤ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਭ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਲਾਯਂਤਂ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਧ੍ਵਜਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ—
ਅਥਾਯਾਨ੍ਨਿਕਟਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਕਿਮੇਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਸੇ ਦੇਵ ਦਾਨਵੈਰ੍ਦੁष੍ਟਮਾਨਸੈਃ ੨੧.
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਸ਼ਕ੍ਤੇਨੋਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨੀਚੋ ਮਨ੍ਯਤੇ ਬਲਮਾਤ੍ਮਨਃ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਵਲੋਂ ਨੀਵੇਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਗ੍ਰੇਸਰਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਰਥਿਨੋ ਜਯਮਾਯਯੁਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਰਥੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ਾਲੀ ਮਦੋਦ੍ਧਤਃ ੨੧.
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦੈਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਬਲਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਧੁਕੈਟਭਸਨ੍ਨਿਭਾਃ ੨੧.
ਪਹਿਲਾਂ, ਦੈਤ ਵੀਰਤਾ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਵਰਗੇ।
ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਨਾਸ਼ੋऽਭਵਦ੍ਧਰੇ ੨੧.
ਹਰਿ ਜੀ, ਹਰ ਇਕ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹੱਥੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਨੋਦਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਮਹਾਭੁਜਃ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥੋਵਾਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ੨੧.
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਗ੍ਧੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਹਮ੍ ੨੧.
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਿषਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੁਂਭਸ਼੍ਚ ਉਭੌ ਵਧ੍ਯੌ ਚ ਯੋषਿਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਵੀਰ੍ਯੇਣ ਜਹਿ ਜਂਭਂ ਮਦੋਤ੍ਕਟਮ੍॥ ੨੧.
ਮਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੋਵੇਂ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਣ ਵਿਚ ਭਰੇ ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਸ ਤੁ ਦਾਨਵਃ॥ ੨੧.
ਉਹ ਦਾਨਵ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਵਧ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਮਯਾ ਗੁਪ੍ਤੋ ਰਣੇ ਜਂਭੋ ਜਗਤ੍ਕਂਟਕਮੁਦ੍ਧਰ ੨੧.
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਂਟਾ ਹੈ, ਉਖਾੜ ਦੇ।
ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ਸੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਚਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦੀ ਬਣਤਰ ਬਾਰੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।