ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਦ੍ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਗਰੁਤ੍ਮਂਤਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ ੨੦.
ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਵਦਨਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਬਲਃ ੨੦.
ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਦਿਵਿਆ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ।
ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਕਾਯਾਰ੍ਧਃ ਪਪਾਤਾਥ ਮਮਾਰ ਚ ੨੦.
ਆਪਣੀ ਅੱਧੀ ਦੇਹ ਮੋੜ ਕੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਮਹਿषਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਧਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਦਾਨਵ ੨੦.
ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ, ਦੈਤ, ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਗਚ੍ਛ ਮਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਦ੍ਰੁਤਮਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਰਣਾਤ੍ ੨੦.
ਉਠ, ਚਲਾ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਮਹਿषੇ ਸ਼ੁਂਭਦਾਨਵਃ ੨੦.
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਕੇ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਦੈਤ ਮਹਿਸ਼ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਨਿਰ੍ਮਧ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਭੈਰਵਮ੍ ੨੦.
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਲ ਕੇ ਭੈੜਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ ਦृਢਮੁष੍ਟਿਪਾਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਵ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਦੈਤ੍ਯਃ ੨੦.
ਉਹ ਨਿਪੁੰਨ ਯੋਧਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਭੁਸ਼ੁਂਡਿਮਾਦਾਯ ਕृਤਾਂਤਤੁਲ੍ਯਾਮ੍ ੨੦.
ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਲ ਵਰਗੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਂਭੁਭੁਜਂ ਦ੍ਵਿषष੍ਟ੍ਯਾ ਸੂਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਦਸ਼ਕ੍ਸ਼ਿਸ਼੍ਚ ਕੇਤੁਮ੍ ੨੦.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ, ਬਾਹਠ ਤੀਰ ਰਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਦਸ ਤੀਰ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ।
ਸ ਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਬਭੂਵ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਃ ੨੦.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯੋषਿਤ੍ਸੁਵਧ੍ਯੋऽਸਿ ਰਣਂ ਵਿਭੁਂਚ ਸ਼ੁਂਭਾऽਸ਼ੁਭ ਸ੍ਵਲ੍ਪਤਰੈਰਹੋਭਿਃ ੨੦.
'ਤੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਜਮ੍ਭੋऽਥ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮੁਖਾਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਜਗਰ੍ਜ ਚੋਚ੍ਚੈਃ ਕृਤਸਿਂਹਨਾਦਃ ੨੦.
ਫਿਰ ਜੰਭ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਕਿਮੇਭਿਸ੍ਤੇ ਜਲਾਵਾਸ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਹੀਨਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ ੨੦.
'ਇਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ, ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੇ?'
ਯਤ੍ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਮੁਖਾਃ ਕਿਲ ੨੦.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਆਦਿ ਸੀ—
ਪਸ਼੍ਯ ਤਾਲਪ੍ਰਤੀ ਕਾਸ਼ੌ ਭੁਜਾਵੇਤੌ ਹਰੇ ਮਮ ੨੦.
ਹੇ ਹਰੀ, ਮੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਵੇਖ ਲੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਤੇਨ ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਸਂਲਿਹਨ੍ਰੁषਾ ੨੦.
ਉਹਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚਾਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਨੁਪਦਂ ਕਾਲਾਯਸਮਯਂ ਦृਢਮ੍ ੨੦.
ਫਿਰ, ਉਹਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਤਦਾਯੁਧਦ੍ਵਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਂਭੋ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਥੇ ਧਨੁਃ ੨੦.
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਭ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਰਥ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਚਾਨੁ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਨਦਨ੍ਰਣੇ ੨੦.
ਫਿਰ, ਦੂਜੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਤਿਪ੍ਰਹਾਰਾਭ੍ਯਾਮੁਭੌ ਗਰੁਡਕੇਸ਼ਵੌ ੨੦.
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੋਵੇਂ—
ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਰ੍ਜੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮਾਃ ੨੦.
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੈਕਾਰਾ ਲਾਇਆ।
ਸਿਂਹਨਾਦੈਸ੍ਤਲੋਨ੍ਨਾਹੈਰ੍ਧਨੁਰ੍ਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਬਾਣਜੈਃ ੨੦.
ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ, ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਟੰਨ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ—
ਸ਼ਂਖਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਰਯਾਮਾਸੁਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੇਵਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍॥ ੨੦.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਸਂਜ੍ਞਾਮਵਾਪ੍ਯਾਥ ਮਹਾਰਣੇ ਹਰਿਃ ਸਵੈਨਤੇਯਃ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਜਂਭਮ੍ ੨੦.
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੰਕੇਤ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਭ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਲਾਯਂਤਂ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਧ੍ਵਜਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ—
ਅਥਾਯਾਨ੍ਨਿਕਟਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਕਿਮੇਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਸੇ ਦੇਵ ਦਾਨਵੈਰ੍ਦੁष੍ਟਮਾਨਸੈਃ ੨੧.
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਸ਼ਕ੍ਤੇਨੋਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨੀਚੋ ਮਨ੍ਯਤੇ ਬਲਮਾਤ੍ਮਨਃ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਵਲੋਂ ਨੀਵੇਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਗ੍ਰੇਸਰਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਰਥਿਨੋ ਜਯਮਾਯਯੁਃ ੨੧.
ਫਿਰ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਰਥੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।