ਗਰੁਡਂ ਜਗृਹੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਸੁਰਾਃ ੨੦.
ਕਈ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਧਨੁषਿ ਭੁਜਯੋਃ ਸ਼ੀਰ੍ष ਏਵ ਚ ੨੦.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਵਾਰ੍ਤਿਕਾਃ ੨੦.
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਅਤੇ ਵਾਰਤਿਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਤਤੋ ਹਰਿਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਭੁਵਿ ੨੦.
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਕੋਸ਼ਂ ਚ ਤਤਃ ਨਂਦਕਂ ਖਡ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ੨੦.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਕ ਨਾਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢ ਲਈ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਦਸ਼ ਕੇਸ਼ਵਃ ੨੦.
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਦਸ ਕਮਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਨਿਮਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਵਿਨਦ੍ਯਾਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ੨੦.
ਫਿਰ ਨਿਮੀ ਆਦਿਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ।
ਗਰੁਤ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਰੁਰੋਹ ਚ ਤਂ ਹਰਿਃ ੨੦.
ਗਰੁੜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਹਰੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਸ਼੍ਰਾਂਤੋ ਯਦਿ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸਿ ਮਥਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦ੍ਵ੍ਰਜ ੨੦.
ਜੇ ਤੂੰ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਾਰਕਸ਼, ਤਾਂ ਮਥਨ ਵੱਲ ਚੱਲ।
ਨ ਮੇ ਸ਼੍ਰਮੋऽਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇਸ਼ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਂਸ੍ਮਰਤਸ਼੍ਚ ਮੇ ੨੦.
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰਵਨ੍ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਮਥਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੋऽਗਮਤ੍ ੨੦.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਮਥਨ ਅਸੁਰ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਜਘਾਨ ਭਿਂਡਿਪਾਲੇਨ ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ੨੦.
ਉਸ ਨੇ ਮਥਨ ਨੂੰ ਤਿੱਖੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਮਾਰਿਆ।
ਜਘਾਨ ਪਂਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਗਿਰੀਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਭੇਦਕੈਃ ੨੦.
ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਣ, ਪੰਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਵਿਚੇਤਨੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਸ ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯ ਮਥਨਃ ਪੁਨਃ ੨੦.
ਮਥਨ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕਿਂਚਿਦਾਘੂਰ੍ਣਿਤੋऽਭਵਤ੍ ੨੦.
ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਕੁਝ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਤਯਾ ਸਂਤਾਡਯਾਮਾਸ ਮਥਨਂ ਹृਦਯੇ ਦृਢਮ੍ ੨੦.
ਉਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਥਨ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਮਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਭੂਮੌ ਮਥਨੇ ਮਥਿਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍ ੨੦.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਥਣ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਵਿषਣ੍ਣੇषੁ ਦਾਨਵੇष੍ਵਤਿਮਾਨਿषੁ ੨੦.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੈਤ ਹੱਤਾਸ ਹੋ ਗਏ,
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਹਰਿਂ ਰੌਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ੨੦.
ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਗਰੁਡਂ ਵੀਰੋ ਹृਦਯੇऽਭ੍ਯਹਨਦ੍ਦृਢਮ੍ ੨੦.
ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਦ੍ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਗਰੁਤ੍ਮਂਤਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ ੨੦.
ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਵਦਨਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਬਲਃ ੨੦.
ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਦਿਵਿਆ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ।
ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਕਾਯਾਰ੍ਧਃ ਪਪਾਤਾਥ ਮਮਾਰ ਚ ੨੦.
ਆਪਣੀ ਅੱਧੀ ਦੇਹ ਮੋੜ ਕੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਮਹਿषਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਧਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਦਾਨਵ ੨੦.
ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ, ਦੈਤ, ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਗਚ੍ਛ ਮਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਦ੍ਰੁਤਮਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਰਣਾਤ੍ ੨੦.
ਉਠ, ਚਲਾ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਮਹਿषੇ ਸ਼ੁਂਭਦਾਨਵਃ ੨੦.
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਕੇ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਦੈਤ ਮਹਿਸ਼ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਨਿਰ੍ਮਧ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਭੈਰਵਮ੍ ੨੦.
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਲ ਕੇ ਭੈੜਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ ਦृਢਮੁष੍ਟਿਪਾਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਵ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਦੈਤ੍ਯਃ ੨੦.
ਉਹ ਨਿਪੁੰਨ ਯੋਧਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਭੁਸ਼ੁਂਡਿਮਾਦਾਯ ਕृਤਾਂਤਤੁਲ੍ਯਾਮ੍ ੨੦.
ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਲ ਵਰਗੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਂਭੁਭੁਜਂ ਦ੍ਵਿषष੍ਟ੍ਯਾ ਸੂਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਦਸ਼ਕ੍ਸ਼ਿਸ਼੍ਚ ਕੇਤੁਮ੍ ੨੦.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ, ਬਾਹਠ ਤੀਰ ਰਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਦਸ ਤੀਰ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ।