ਸ ਤਮੁਦ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਦਾਨਵਾਯ ਮੁਮੋਚ ਵੈ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਫੜੀ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਿਲਸ਼ਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍ ੧੯.
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਵਿਖਾਉਂਦਾ।
ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵੇਗਤਃ ੧੯.
ਉਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਂ ਹੇਮਘਂਟਾਟ੍ਟਹਾਸਿਨੀਮ੍ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੋਕ ਤਿੱਖੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਭਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੁਜਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤਮਾਬਭੌ ੧੯.
ਉਸਦਾ ਬਾਂਹ ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਪੁਲਂ ਧਨੁਃ ੧੯.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ षਡ੍ਭਿਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦਾ ਦਿਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਧਨੁषੀ ਭੁਜਂ ਚੈਕੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ ੧੯.
ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ ਤੇ ਇਕ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਮਾਰੀ।
ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤਾਰੁਣਃ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਪੀਡਾਚਲਿਤਮਾਨਸਃ ੧੯.
ਉਹ ਲੰਮਾ, ਵਗਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਇਆ, ਦਰਦ ਕਾਰਨ ਮਨ ਡੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਂਪਿਤਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ ੧੯.
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਬਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ।
ਸਾ ਪਪਾਤ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਗ੍ਰਾ ਸਹਸਾ ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ ੧੯.
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਅਚਾਨਕ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤੌਘਰਂਧ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਰੁਤਧਾਤੁਰਿਵਾਚਲਃ ੧੯.
ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਵਿਚੋਂ ਧਾਤ ਨਿਕਲਦੀ ਹੋਵੇ।
ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਦਾਨਵਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤੋऽਰਿਹਾ ੧੯.
ਜਦੋਂ ਦਾਨਵ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅਚੁਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—
ਗਚ੍ਛਾਸੁਰ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਜੀਵ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਚਲਾ ਜਾ ਅਸੁਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਾ, ਸੁਖ ਨਾਲ ਜੀਵ।'
ਏਵਂ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਥ ਰਥਂ ਨਿਮੇषਾਤ੍ ੧੯.
ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਲ ਵਿਚ ਰਥ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸ੍ਵੈਃਸ੍ਵੈਰ੍ਬਲੈਰ੍ਵृਤਾਃ ੨੦.
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ لشਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰ੍ਵਤਾਭੇ ਗਜੇ ਭੀਮੇ ਮਦਸ੍ਰਾਵਿਣਿ ਦੁਰ੍ਦਮੇ ੨੦.
ਉਹ ਇਕ ਡੂੰਘੇ, ਭਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਾਬੂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਾਂਚਿਤੇ ਯਦ੍ਵਨ੍ਨਗੇ ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਸਂਵृਤੇ ੨੦.
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਘਣਤਾ ਸੀ ਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ਦਾਨਵਾ ਰੌਦ੍ਰਾ ਗਜਸ੍ਯ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ੨੦.
ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ ਖੜੇ ਸਨ।
ਅਸ਼੍ਵਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੈਲਾਭਂ ਹਰਿਮਾਦ੍ਰਵਤ੍ ੨੦.
ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਰੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਮੇषਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯਾਵ੍ਰਜਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍ ੨੦.
ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਮੇਂਡੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਿष੍ਣੁਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍ ੨੦.
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਸਭ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸ਼ੂਲੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਪ੍ਰਾਸੇਨ ਗ੍ਰਸਨਸ੍ਤਥਾ ੨੦.
ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਤਿੱਖੀ ਭਾਲ ਤੇ ਨੇਜ਼ਾ ਲੈ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ਼ੇषਾ ਵਿਸ਼ਿਖੈਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ ੨੦.
ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਉਹਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਦ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਉਪਦੇਸ਼ਾ ਗੁਰੋਰ੍ਯਦ੍ਵਤ੍ਸਚ੍ਛਿष੍ਯਂ ਬਹੁਧੇਰਿਤਾਃ ੨੦.
ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਕਈ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਮਮਰ੍ਦ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਂ ਤਦ੍ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਵਚੋ ਯਥਾ ੨੦.
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਧਰਮ ਤੇ ਉੱਦੇਸ਼ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਥਨਂ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਪਂਚਭਿਰੇਵ ਚ ੨੦.
ਦਸ ਜਣਿਆਂ ਨੇ ਮਥਨ ਤੇ ਪੰਜ ਜਣਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਜਂਭਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਕੈਕ ਸ਼ੋऽष੍ਟਭਿਃ ੨੦.
ਬਾਰਾਂ ਜਣਿਆਂ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਭ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਹਰ ਇੱਕ ਉੱਤੇ ਅੱਠ-ਅੱਠ ਜਣਿਆਂ ਨੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਗਾਢਤਰਂ ਯਤ੍ਨਮਾਵृਣ੍ਵਾਨਾ ਹਰਿਂ ਸ਼ਰੈਃ ੨੦.
ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਹਸ੍ਤਾਚ੍ਚਾਪਂ ਚ ਸਂਰਂਭਾਚ੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ ੨੦.
ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।