ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਹਰਿਂ ਚਾਨੁਪਮਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ ੧੯.
ਉਥੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਅਤੁੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਖੜੇ ਸਨ।
ਅਯਂ ਸ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕੇਸ਼ਵੋऽਰਿਹਾ ੧੯.
ਇਹੀ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਨ, ਕੇਸ਼ਵ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ।
ਏਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਲੋਕੇਸ਼ਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਭੁਜੋऽਮਰਾਃ ੧੯.
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਅਮਰ ਹਨ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ ੧੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਕੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
षष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧਬਾਣਾਨਾਂ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ੧੯.
ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ।
ਜਂਭਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਂਭੋ ਦਸ਼ਭਿਰੇਵ ਚ ੧੯.
ਜੰਭਕ ਨੇ ਸੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਲ੍ਯੈਰ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਗਰੁਡਂ ਰਣੇ ੧੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਸ ਦਸ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਏਕੈਕਂ ਦਾਨਵਂ ਜਘ੍ਨੇ षਡ੍ਭਿਃ ਪਡ੍ਭਿਰਜਿਹ੍ਨਗੈਃ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਛੇ ਤੇਜ਼ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਮਾਰੀ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹृਦਯੇ ਰੋषਾਦ੍ਰਕ੍ਤਵਿਲੋਚਨਃ ੧੯.
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਯੂਖਾ ਇਵ ਸਂਦੀਪ੍ਤਾਃ ਕੌਸ੍ਤੁਭਸ੍ਯ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਤ੍ਵਿषਃ ੧੯.
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਉਸਤੁਭ ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ।
ਸ ਤਮੁਦ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਦਾਨਵਾਯ ਮੁਮੋਚ ਵੈ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਫੜੀ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਿਲਸ਼ਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍ ੧੯.
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਵਿਖਾਉਂਦਾ।
ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵੇਗਤਃ ੧੯.
ਉਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਂ ਹੇਮਘਂਟਾਟ੍ਟਹਾਸਿਨੀਮ੍ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੋਕ ਤਿੱਖੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਭਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੁਜਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤਮਾਬਭੌ ੧੯.
ਉਸਦਾ ਬਾਂਹ ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਪੁਲਂ ਧਨੁਃ ੧੯.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ षਡ੍ਭਿਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦਾ ਦਿਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਧਨੁषੀ ਭੁਜਂ ਚੈਕੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ ੧੯.
ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ ਤੇ ਇਕ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਮਾਰੀ।
ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤਾਰੁਣਃ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਪੀਡਾਚਲਿਤਮਾਨਸਃ ੧੯.
ਉਹ ਲੰਮਾ, ਵਗਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਇਆ, ਦਰਦ ਕਾਰਨ ਮਨ ਡੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਂਪਿਤਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ ੧੯.
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਬਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ।
ਸਾ ਪਪਾਤ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਗ੍ਰਾ ਸਹਸਾ ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ ੧੯.
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਅਚਾਨਕ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤੌਘਰਂਧ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਰੁਤਧਾਤੁਰਿਵਾਚਲਃ ੧੯.
ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਵਿਚੋਂ ਧਾਤ ਨਿਕਲਦੀ ਹੋਵੇ।
ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਦਾਨਵਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤੋऽਰਿਹਾ ੧੯.
ਜਦੋਂ ਦਾਨਵ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅਚੁਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—
ਗਚ੍ਛਾਸੁਰ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਜੀਵ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਚਲਾ ਜਾ ਅਸੁਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਾ, ਸੁਖ ਨਾਲ ਜੀਵ।'
ਏਵਂ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਥ ਰਥਂ ਨਿਮੇषਾਤ੍ ੧੯.
ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਲ ਵਿਚ ਰਥ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸ੍ਵੈਃਸ੍ਵੈਰ੍ਬਲੈਰ੍ਵृਤਾਃ ੨੦.
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ لشਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰ੍ਵਤਾਭੇ ਗਜੇ ਭੀਮੇ ਮਦਸ੍ਰਾਵਿਣਿ ਦੁਰ੍ਦਮੇ ੨੦.
ਉਹ ਇਕ ਡੂੰਘੇ, ਭਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਾਬੂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਾਂਚਿਤੇ ਯਦ੍ਵਨ੍ਨਗੇ ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਸਂਵृਤੇ ੨੦.
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਘਣਤਾ ਸੀ ਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ਦਾਨਵਾ ਰੌਦ੍ਰਾ ਗਜਸ੍ਯ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ੨੦.
ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ ਖੜੇ ਸਨ।
ਅਸ਼੍ਵਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੈਲਾਭਂ ਹਰਿਮਾਦ੍ਰਵਤ੍ ੨੦.
ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਰੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।