ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਦੇਵਾਯ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤਾਯ ਚ ੧੯.
ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਅਤੇ ਗਊਆਂ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਗੋਵਿਂਦੋ ਭਯਾਰ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਜਗੁਃ ਸੁਰਾਃ ੧੯.
ਗੋਵਿੰਦ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਬੁਧ੍ਯੈਵ ਚ ਪਰ੍ਯਂਕਾਦ੍ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਵਿਹਾਯ ਸਃ ੧੯.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਕੇ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਰਦਂਬਰਨੀਰਾਬ੍ਜਕਾਂਤਿਦੇਹਚ੍ਛਵਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ੧੯.
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸੁਰਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਵੈਨਤੇਯਮਾਤਾਹ੍ਵਯਤ੍ ੧੯.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਰ੍ਚਿਰਾਰੁਹ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸੁਰਾਹਵਮ੍ ੧੯.
ਅਨੇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੈਰ੍ਨਵਾਂਭੋਦਸਚ੍ਛਾਯੈਃ ਸਰ੍ਵਥੋਤ੍ਕਟੈਃ ੧੯.
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬੜੇ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸਾਇਆਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਤ੍ਰਾਣਾਯਾਵ੍ਰਜਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮੁਹੁਃ ਸੁਰੈਃ ੧੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਵਿਯਤਿ ਦ੍ਯੁਤਿਮਂਡਲਮ੍ ੧੯.
ਫਿਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਚੱਕਰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਭਵਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਂਤੋ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਃ ੧੯.
ਉਸ ਚਮਕ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਸੁਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਹਰਿਂ ਚਾਨੁਪਮਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ ੧੯.
ਉਥੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਅਤੁੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਖੜੇ ਸਨ।
ਅਯਂ ਸ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕੇਸ਼ਵੋऽਰਿਹਾ ੧੯.
ਇਹੀ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਨ, ਕੇਸ਼ਵ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ।
ਏਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਲੋਕੇਸ਼ਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਭੁਜੋऽਮਰਾਃ ੧੯.
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਅਮਰ ਹਨ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ ੧੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਕੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
षष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧਬਾਣਾਨਾਂ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ੧੯.
ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ।
ਜਂਭਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਂਭੋ ਦਸ਼ਭਿਰੇਵ ਚ ੧੯.
ਜੰਭਕ ਨੇ ਸੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਲ੍ਯੈਰ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਗਰੁਡਂ ਰਣੇ ੧੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਸ ਦਸ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਏਕੈਕਂ ਦਾਨਵਂ ਜਘ੍ਨੇ षਡ੍ਭਿਃ ਪਡ੍ਭਿਰਜਿਹ੍ਨਗੈਃ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਛੇ ਤੇਜ਼ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਮਾਰੀ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹृਦਯੇ ਰੋषਾਦ੍ਰਕ੍ਤਵਿਲੋਚਨਃ ੧੯.
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਯੂਖਾ ਇਵ ਸਂਦੀਪ੍ਤਾਃ ਕੌਸ੍ਤੁਭਸ੍ਯ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਤ੍ਵਿषਃ ੧੯.
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਉਸਤੁਭ ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ।
ਸ ਤਮੁਦ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਦਾਨਵਾਯ ਮੁਮੋਚ ਵੈ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਫੜੀ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਿਲਸ਼ਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍ ੧੯.
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਵਿਖਾਉਂਦਾ।
ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵੇਗਤਃ ੧੯.
ਉਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਂ ਹੇਮਘਂਟਾਟ੍ਟਹਾਸਿਨੀਮ੍ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੋਕ ਤਿੱਖੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਭਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੁਜਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤਮਾਬਭੌ ੧੯.
ਉਸਦਾ ਬਾਂਹ ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਪੁਲਂ ਧਨੁਃ ੧੯.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ षਡ੍ਭਿਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦਾ ਦਿਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਧਨੁषੀ ਭੁਜਂ ਚੈਕੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ ੧੯.
ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ ਤੇ ਇਕ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਮਾਰੀ।
ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤਾਰੁਣਃ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਪੀਡਾਚਲਿਤਮਾਨਸਃ ੧੯.
ਉਹ ਲੰਮਾ, ਵਗਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਇਆ, ਦਰਦ ਕਾਰਨ ਮਨ ਡੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਂਪਿਤਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ ੧੯.
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਬਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ।