ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਮਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍ ੧੯.
ਦੋਵੇਂ ਵਜਰ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਥੋ ਧ੍ਵਜੋ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਕਵਚਂ ਤਥਾ ੧੯.
ਰਥ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁਸ਼, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਕਵਚ—all ਇਹ ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ ਸਨ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸੋऽਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ ੧੯.
ਉਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾ—
ਤਤਃ ਸ਼ਸ਼ਾਮ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਲਨੇਮਿਸ੍ਤਤੋ ਰੁषਾ ੧੯.
ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮਿ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਜਰ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਵਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਮਰਾਂਗਣਮ੍ ੧੯.
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਤਯੋਰਨੁਗਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ ੧੯.
ਕਾਲਨੇਮਿ ਦੈਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸ ਕਾਲ ਇਵ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਯਦਾ ਵਾਸਵਮਾਦ੍ਰੁਤਃ ੧੯.
ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਹਾਹਾਰਾਵਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਾਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੇਨਿਰੇ ੧੯.
ਜਦੋਂ 'ਹਾ ਹਾ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚੇਲੁਃ ਸ਼ਿਖਰਿਣੋ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਪੇਤੁਰੁਲ੍ਕਾ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍ ੧੯.
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਾਂ ਭੂਤਾਵਿਕृਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸੇਂਦ੍ਰਾ ਭਯਾਵਹਾਃ ੧੯.
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ।
ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਦੇਵਾਯ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤਾਯ ਚ ੧੯.
ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਅਤੇ ਗਊਆਂ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਗੋਵਿਂਦੋ ਭਯਾਰ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਜਗੁਃ ਸੁਰਾਃ ੧੯.
ਗੋਵਿੰਦ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਬੁਧ੍ਯੈਵ ਚ ਪਰ੍ਯਂਕਾਦ੍ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਵਿਹਾਯ ਸਃ ੧੯.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਕੇ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਰਦਂਬਰਨੀਰਾਬ੍ਜਕਾਂਤਿਦੇਹਚ੍ਛਵਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ੧੯.
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸੁਰਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਵੈਨਤੇਯਮਾਤਾਹ੍ਵਯਤ੍ ੧੯.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਰ੍ਚਿਰਾਰੁਹ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸੁਰਾਹਵਮ੍ ੧੯.
ਅਨੇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੈਰ੍ਨਵਾਂਭੋਦਸਚ੍ਛਾਯੈਃ ਸਰ੍ਵਥੋਤ੍ਕਟੈਃ ੧੯.
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬੜੇ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸਾਇਆਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਤ੍ਰਾਣਾਯਾਵ੍ਰਜਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮੁਹੁਃ ਸੁਰੈਃ ੧੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਵਿਯਤਿ ਦ੍ਯੁਤਿਮਂਡਲਮ੍ ੧੯.
ਫਿਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਚੱਕਰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਭਵਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਂਤੋ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਃ ੧੯.
ਉਸ ਚਮਕ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਸੁਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਹਰਿਂ ਚਾਨੁਪਮਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ ੧੯.
ਉਥੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਅਤੁੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਖੜੇ ਸਨ।
ਅਯਂ ਸ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕੇਸ਼ਵੋऽਰਿਹਾ ੧੯.
ਇਹੀ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਨ, ਕੇਸ਼ਵ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ।
ਏਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਲੋਕੇਸ਼ਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਭੁਜੋऽਮਰਾਃ ੧੯.
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਅਮਰ ਹਨ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ ੧੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਕੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
षष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧਬਾਣਾਨਾਂ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ੧੯.
ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ।
ਜਂਭਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਂਭੋ ਦਸ਼ਭਿਰੇਵ ਚ ੧੯.
ਜੰਭਕ ਨੇ ਸੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਲ੍ਯੈਰ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਗਰੁਡਂ ਰਣੇ ੧੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਸ ਦਸ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਏਕੈਕਂ ਦਾਨਵਂ ਜਘ੍ਨੇ षਡ੍ਭਿਃ ਪਡ੍ਭਿਰਜਿਹ੍ਨਗੈਃ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਛੇ ਤੇਜ਼ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਮਾਰੀ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹृਦਯੇ ਰੋषਾਦ੍ਰਕ੍ਤਵਿਲੋਚਨਃ ੧੯.
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਯੂਖਾ ਇਵ ਸਂਦੀਪ੍ਤਾਃ ਕੌਸ੍ਤੁਭਸ੍ਯ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਤ੍ਵਿषਃ ੧੯.
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਉਸਤੁਭ ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ।