ਇਤਰੇषਾਂ ਨ ਸਂਖ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਸੁਰਜਾਤਿਨਿਕਾਯਿਨਾਮ੍ ੧੯.
ਬਾਕੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤਾਂ ਬਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤਿਭਯੇ ਭੀਮੇ ਤਦਾਮਰ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ਯੇ ੧੯.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਾਸ ਵਿਚ,
ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤੌ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਮੇਕੈਕਂ षष੍ਟਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ੧੯.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਰੇਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਦੇ ਸਨ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਬਾਣਪ੍ਰਹਾਰੈਸ੍ਤੁ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੋऽਵਾਪ੍ਤਚੇਤਨਃ ੧੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਸੋਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਥਕੂਬਰਮ੍ ੧੯.
ਉਸ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦਾ ਧੁਰਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਵਰ੍ष ਭਿषਜੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਛਾਦ੍ਯਾਕਾਸ਼ਗੋਚਰਮ੍ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਵਰਖਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਢੱਕ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚ ਕਰਮ ਤਯੋਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਕੋਪਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ੧੯.
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤਦਮੁਦ੍ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਕੇ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਾਵੁਭੌ ਵੇਗਾਦਾਪ੍ਲੁਤੌ ਤਰਸਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ੧੯.
ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰੇ।
ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਧਰਣੀਂ ਹੇਮਜਾਲਪਰਿष੍ਕृਤਃ ੧੯.
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਮਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍ ੧੯.
ਦੋਵੇਂ ਵਜਰ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਥੋ ਧ੍ਵਜੋ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਕਵਚਂ ਤਥਾ ੧੯.
ਰਥ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁਸ਼, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਕਵਚ—all ਇਹ ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ ਸਨ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸੋऽਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ ੧੯.
ਉਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾ—
ਤਤਃ ਸ਼ਸ਼ਾਮ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਲਨੇਮਿਸ੍ਤਤੋ ਰੁषਾ ੧੯.
ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮਿ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਜਰ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਵਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਮਰਾਂਗਣਮ੍ ੧੯.
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਤਯੋਰਨੁਗਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ ੧੯.
ਕਾਲਨੇਮਿ ਦੈਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸ ਕਾਲ ਇਵ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਯਦਾ ਵਾਸਵਮਾਦ੍ਰੁਤਃ ੧੯.
ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਹਾਹਾਰਾਵਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਾਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੇਨਿਰੇ ੧੯.
ਜਦੋਂ 'ਹਾ ਹਾ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚੇਲੁਃ ਸ਼ਿਖਰਿਣੋ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਪੇਤੁਰੁਲ੍ਕਾ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍ ੧੯.
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਾਂ ਭੂਤਾਵਿਕृਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸੇਂਦ੍ਰਾ ਭਯਾਵਹਾਃ ੧੯.
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ।
ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਦੇਵਾਯ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤਾਯ ਚ ੧੯.
ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਅਤੇ ਗਊਆਂ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਗੋਵਿਂਦੋ ਭਯਾਰ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਜਗੁਃ ਸੁਰਾਃ ੧੯.
ਗੋਵਿੰਦ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਬੁਧ੍ਯੈਵ ਚ ਪਰ੍ਯਂਕਾਦ੍ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਵਿਹਾਯ ਸਃ ੧੯.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਕੇ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਰਦਂਬਰਨੀਰਾਬ੍ਜਕਾਂਤਿਦੇਹਚ੍ਛਵਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ੧੯.
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸੁਰਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਵੈਨਤੇਯਮਾਤਾਹ੍ਵਯਤ੍ ੧੯.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਰ੍ਚਿਰਾਰੁਹ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸੁਰਾਹਵਮ੍ ੧੯.
ਅਨੇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੈਰ੍ਨਵਾਂਭੋਦਸਚ੍ਛਾਯੈਃ ਸਰ੍ਵਥੋਤ੍ਕਟੈਃ ੧੯.
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬੜੇ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸਾਇਆਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਤ੍ਰਾਣਾਯਾਵ੍ਰਜਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮੁਹੁਃ ਸੁਰੈਃ ੧੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਵਿਯਤਿ ਦ੍ਯੁਤਿਮਂਡਲਮ੍ ੧੯.
ਫਿਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਚੱਕਰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਭਵਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਂਤੋ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਃ ੧੯.
ਉਸ ਚਮਕ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਸੁਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।