ਗਂਭੀਰਾਸ੍ਫੋਟਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਜਗਦ੍ਧृਦਯਕਂਪਨਃ ੧੯.
ਉਹਦੀ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਦਿਲ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਵਰ੍ष ਸ਼ੀਤਂ ਚ ਜਲਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਇਆ।
ਬੀਜਾਂਕੁਰਾ ਇਵ ਮ੍ਲਾਨਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵृष੍ਟਿਂ ਧਰਾਤਲੇ ੧੯.
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਨਾਲ ਬੀਜ ਤੇ ਅੰਕੂਰ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਵਵਰ੍षੋਗ੍ਰਾਂ ਦੇਵਨੀਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਜੇਯ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਗਤਿਂ ਕਾਂਚਿਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਗਾਵਃ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਦਿਤਾ ਇਵ ਰਥੇषੁ ਚ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਨਿਲਿਲ੍ਯਿਰੇ॥ ੧੯.
ਉਹ ਅੱਗੇ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਗਾਂਵਾਂ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਲੁੱਕ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤੇ ਲੀਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਾਃ ਕਾਲਨੇ ਮਿਨਾ ੧੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੌਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵਿਭਿਨ੍ਨਾ ਭਿਨ੍ਨਮੂਰ੍ਧਾਨਸ੍ਤਥਾ ਭਿਨ੍ਨੋਰੁਜਾਨਵਃ ੧੯.
ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚਿਰ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਤੁਰਂਗਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਜਾਨਾਮਯੁਤਾਨਿ ਚ ੧੯.
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜੇ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਏਵਮਾਜੌ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ ੧੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਸੀ—
ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪਂਚਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਕਿਂਨਰਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ ੧੯.
ਪੰਜ ਲੱਖ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਇੰਨੇ ਹੀ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ,
ਇਤਰੇषਾਂ ਨ ਸਂਖ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਸੁਰਜਾਤਿਨਿਕਾਯਿਨਾਮ੍ ੧੯.
ਬਾਕੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤਾਂ ਬਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤਿਭਯੇ ਭੀਮੇ ਤਦਾਮਰ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ਯੇ ੧੯.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਾਸ ਵਿਚ,
ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤੌ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਮੇਕੈਕਂ षष੍ਟਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ੧੯.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਰੇਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਦੇ ਸਨ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਬਾਣਪ੍ਰਹਾਰੈਸ੍ਤੁ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੋऽਵਾਪ੍ਤਚੇਤਨਃ ੧੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਸੋਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਥਕੂਬਰਮ੍ ੧੯.
ਉਸ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦਾ ਧੁਰਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਵਰ੍ष ਭਿषਜੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਛਾਦ੍ਯਾਕਾਸ਼ਗੋਚਰਮ੍ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਵਰਖਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਢੱਕ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚ ਕਰਮ ਤਯੋਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਕੋਪਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ੧੯.
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤਦਮੁਦ੍ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਕੇ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਾਵੁਭੌ ਵੇਗਾਦਾਪ੍ਲੁਤੌ ਤਰਸਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ੧੯.
ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰੇ।
ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਧਰਣੀਂ ਹੇਮਜਾਲਪਰਿष੍ਕृਤਃ ੧੯.
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਮਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍ ੧੯.
ਦੋਵੇਂ ਵਜਰ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਥੋ ਧ੍ਵਜੋ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਕਵਚਂ ਤਥਾ ੧੯.
ਰਥ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁਸ਼, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਕਵਚ—all ਇਹ ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ ਸਨ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸੋऽਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ ੧੯.
ਉਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾ—
ਤਤਃ ਸ਼ਸ਼ਾਮ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਲਨੇਮਿਸ੍ਤਤੋ ਰੁषਾ ੧੯.
ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮਿ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਜਰ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਵਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਮਰਾਂਗਣਮ੍ ੧੯.
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਤਯੋਰਨੁਗਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ ੧੯.
ਕਾਲਨੇਮਿ ਦੈਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸ ਕਾਲ ਇਵ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਯਦਾ ਵਾਸਵਮਾਦ੍ਰੁਤਃ ੧੯.
ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਹਾਹਾਰਾਵਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਾਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੇਨਿਰੇ ੧੯.
ਜਦੋਂ 'ਹਾ ਹਾ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚੇਲੁਃ ਸ਼ਿਖਰਿਣੋ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਪੇਤੁਰੁਲ੍ਕਾ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍ ੧੯.
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਾਂ ਭੂਤਾਵਿਕृਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸੇਂਦ੍ਰਾ ਭਯਾਵਹਾਃ ੧੯.
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ।