ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਚ ਰੋषਾਤ੍ਤਾਮ੍ਰਵਿਲੋਚਨਃ ੧੮.
ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਲੰਮਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮੁਮੋਚ ਦਾਨਵਾਨੀਕੇ ਤਂ ਬਾਣਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਦਾਰਣਮ੍ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਤੀਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗਾਨਾਂ ਕੋਟਯੋ ਧਨੁषਸ੍ਤਥਾ ੧੮.
ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਹਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਂਭੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ੧੮.
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਜੰਭਾ—
ਤਤਸ੍ਤਂ ਦਾਨਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਬੇਰਂ ਰੋषਵਿਹ੍ਵਲਃ ੧੮.
ਫਿਰ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਭਿਮੁਖਮਾਯਾਂਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨਾਧਿਪਃ ੧੮.
ਫਿਰ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਸਰਦਾਰ—
ਤਤਃ ਪਲਾਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਕੁਟੋ ਰਤ੍ਨਮਂਡਿਤਃ ੧੮.
ਜਦ ਉਹ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੋੜਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ਣਾਮਭਿਜਾਤਾਨਾਂ ਭਗ੍ਨਂ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਰਣਾਤ੍ ੧੮.
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਾਰ ਆ ਗਈ।
ਇਤਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ ੧੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੇ ਕਰਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਭਿਮਾਨ ਧਨਾ ਵੀਰਾ ਧਨਸ੍ਯ ਪਦਾਨੁਗਾਃ ੧੮.
ਗਰੂਰ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਧਨ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਧਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ।
ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਂ ਭੀषਣਾਕਾਰਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਗੌਰਵਾਮ੍ ੧੮.
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਭੁਸ਼ੁੰਡੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਫੜ ਲਈ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਮਥ੍ਯਾਥ ਨਿਯੁਤਂ ਮੁਕੁਟਂ ਤਂ ਸ੍ਵਕੇ ਰਥੇ ੧੮.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ-ਮਰੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਮੋਤੀ ਵਾਲਾ ਮਕੁਟ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਧਨਾਨਿ ਚ ਨਿਧੀਨ੍ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਮਾਵृਤਃ ੧੮.
ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੇ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਧਨਦੋऽਪਿ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗृਹੀਤੋ ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਃ ੧੮.
ਧਨਾਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਕੁਜਂਭੇਨਾਥ ਸਂਸਕ੍ਤੋ ਰਜਨੀਚਰਨਂਦਨਃ ੧੮.
ਫਿਰ ਕੁਜੰਭਾ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਫਸਾ ਲਿਆ।
ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਮੋਮਯਮ੍ ੧੮.
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ਚਲਿਤੁਂ ਤਤ੍ਰ ਪਦਾਦਪਿ ਪਦਂ ਤਦਾ ੧੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਿਆ।
ਜਘਾਨ ਨਿਰ੍ऋਤਿਰ੍ਦੇਵਸ੍ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ੧੮.
ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਦੇਵ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਹਿषੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕਲ੍ਪਾਂਤਾਂ ਭੋਦਸਨ੍ਨਿਭਃ ੧੮.
ਪਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਵਿਜृਂਭਤ੍ਯਥ ਸਾਵਿਤ੍ਰੇ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਤਪਿਨਿ ੧੮.
ਫਿਰ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਉੱਚ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿਚ, ਉਹ ਵਧ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗਾਂਕਂ ਤਮਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ੧੮.
ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਵਿਚੋਂ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਚਿੱਟੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਤਤਸ੍ਤਮਸਿ ਸਂਸ਼ਾਂਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ ੧੮.
ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ।
ਅਥਾਦਾਯ ਧਨੁਰ੍ਘੋਰਮਿषੁਂ ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍ ੧੮.
ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾਯਾਂਤਂ ਦृषਟ੍ਵਾ ਤਂ ਸ ਪਦਾਨੁਗਃ ੧੮.
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਦਾਨਂ ਨ ਚ ਸਨ੍ਧਾਨਂ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ੧੮.
ਉਸ ਤੋਂ ਨਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਨਾ ਤੀਰ ਜੋੜਣ ਦੀ, ਨਾ ਛੱਡਣ ਦੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਧ੍ਵਜਂ ਸ਼ਰੇਣ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਨਿਚਕਰ੍ਤਾਮਰਦ੍ਵਿषਃ ੧੮.
ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਕਲ੍ਪੇਨ ਬਾਣੇਨ ਤਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਤਾਡਯਤ੍ ੧੯.
ਉਸ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਬਣੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਕਂਪੇਨਗੋ ਯਥਾ ੧੮.
ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ।
ਪਦਾਤਿਰਾਸਾਦ੍ਯ ਰਥਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਮਕਰੇਣ ਚ ੧੮.
ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤੇ ਰਾਖਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਪਕੜਿਆ।
ਤਤਃ ਖਡ੍ਗੇਨ ਚ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਦਮਰ੍षਣਃ ਕੁਜਂਭਸ੍ਯ ਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ऋਤਿਮਾਹਵੇ॥ ੧੮.
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਕੁਜੰਭਾ ਵਲੋਂ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ ਵੇਖਿਆ।