ਨਿषਸਾਦ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਦੁਰ੍ਵਾਚਾ ਸੁਜਨੋ ਯਥਾ ੧੮.
ਉਹ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬੈਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਨਿਰ੍ऋਤਿਰ੍ਦੇਵੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਬਲਾਨੁਗਃ ੧੮.
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਦੇਵਤਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਕੁਜਂਭੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੧੮.
ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸਰਦਾਰ ਕੁਜੰਭ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੋਦਿਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਪ੍ਰਬਲਾਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਸੁਭੀषਣਾਮ੍ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਖਡ੍ਗੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇਣ ਚਰ੍ਮਪਾਣਿਰਧਾਵਤ ੧੮.
ਚਮੜੀ ਦੀ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਲੋਡਯਾਮਾਸ ਬਹੁਧਾ ਵਿਨਿष੍ਕृਤ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਚੌਕ-ਚੌਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਮੁਖੈਃ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੋऽਭ੍ਯਪੂਰਯਤ੍ ੧੮.
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਹੋਠਾਂ ਕਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਪਤਿਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕੁਜਂਭੋ ਨਿਰ੍ऋਤਿਂ ਯਯੌ ੧੮.
ਧਨ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੈਤ ਕੁਜੰਭ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜੀਵਗ੍ਰਾਹਂ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਦ੍ਧਾ ਪਾਸ਼ੈਃ ਸਹਸ੍ਰਧਾ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫੰਦੇ ਪਾ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ੧੮.
ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਈ ਵਾਹਨ ਤੇ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵੀ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਚ ਰੋषਾਤ੍ਤਾਮ੍ਰਵਿਲੋਚਨਃ ੧੮.
ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਲੰਮਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮੁਮੋਚ ਦਾਨਵਾਨੀਕੇ ਤਂ ਬਾਣਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਦਾਰਣਮ੍ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਤੀਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗਾਨਾਂ ਕੋਟਯੋ ਧਨੁषਸ੍ਤਥਾ ੧੮.
ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਹਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਂਭੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ੧੮.
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਜੰਭਾ—
ਤਤਸ੍ਤਂ ਦਾਨਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਬੇਰਂ ਰੋषਵਿਹ੍ਵਲਃ ੧੮.
ਫਿਰ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਭਿਮੁਖਮਾਯਾਂਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨਾਧਿਪਃ ੧੮.
ਫਿਰ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਸਰਦਾਰ—
ਤਤਃ ਪਲਾਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਕੁਟੋ ਰਤ੍ਨਮਂਡਿਤਃ ੧੮.
ਜਦ ਉਹ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੋੜਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ਣਾਮਭਿਜਾਤਾਨਾਂ ਭਗ੍ਨਂ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਰਣਾਤ੍ ੧੮.
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਾਰ ਆ ਗਈ।
ਇਤਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ ੧੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੇ ਕਰਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਭਿਮਾਨ ਧਨਾ ਵੀਰਾ ਧਨਸ੍ਯ ਪਦਾਨੁਗਾਃ ੧੮.
ਗਰੂਰ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਧਨ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਧਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ।
ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਂ ਭੀषਣਾਕਾਰਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਗੌਰਵਾਮ੍ ੧੮.
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਭੁਸ਼ੁੰਡੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਫੜ ਲਈ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਮਥ੍ਯਾਥ ਨਿਯੁਤਂ ਮੁਕੁਟਂ ਤਂ ਸ੍ਵਕੇ ਰਥੇ ੧੮.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ-ਮਰੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਮੋਤੀ ਵਾਲਾ ਮਕੁਟ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਧਨਾਨਿ ਚ ਨਿਧੀਨ੍ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਮਾਵृਤਃ ੧੮.
ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੇ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਧਨਦੋऽਪਿ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗृਹੀਤੋ ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਃ ੧੮.
ਧਨਾਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਕੁਜਂਭੇਨਾਥ ਸਂਸਕ੍ਤੋ ਰਜਨੀਚਰਨਂਦਨਃ ੧੮.
ਫਿਰ ਕੁਜੰਭਾ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਫਸਾ ਲਿਆ।
ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਮੋਮਯਮ੍ ੧੮.
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ਚਲਿਤੁਂ ਤਤ੍ਰ ਪਦਾਦਪਿ ਪਦਂ ਤਦਾ ੧੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਿਆ।
ਜਘਾਨ ਨਿਰ੍ऋਤਿਰ੍ਦੇਵਸ੍ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ੧੮.
ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਦੇਵ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਹਿषੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕਲ੍ਪਾਂਤਾਂ ਭੋਦਸਨ੍ਨਿਭਃ ੧੮.
ਪਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਵਿਜृਂਭਤ੍ਯਥ ਸਾਵਿਤ੍ਰੇ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਤਪਿਨਿ ੧੮.
ਫਿਰ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਉੱਚ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿਚ, ਉਹ ਵਧ ਗਿਆ।