ਕਲ੍ਪਾਂਤਭਾਸ੍ਕਰੋ ਯਦ੍ਵਨ੍ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਦੈਤ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ੧੮.
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਗਦਾ ਦੈਤ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ।
ਨਿਃਪਪਾਤ ਰਥਾਜ੍ਜਂਭੋ ਵਸੁਧਾਂ ਗਤਚੇਤਨਃ ੧੮.
ਜੰਭਾ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਧਨਾਧਿਪਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਦੇਨਾਪੂਰਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ ੧੮.
ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਬਾਣਜਾਲਂ ਚ ਮਾਯਾਜਾਲਮਿਵੋਤ੍ਕਟਮ੍ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਗਾੜੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜਾਲ ਤੋੜ ਦੇਵੇ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲੀਲਯਾ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧੀਵ ਸਦ੍ਵਚਃ ੧੮.
ਦੈਤ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸਾ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਂ ਸ਼ਤਘਂਟਾਮਹਾਸ੍ਵਨਾਮ੍ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੋਕੇ ਬਰਛਾ ਫੜੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੌ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।
ਯਥਾਲ੍ਪਬੋਧਂ ਪੁਰੁषਂ ਦੁਃਖਂ ਸਂਸਾਰਸਂਭਵਮ੍ ੧੮.
ਜਿਵੇਂ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਨਿਮੇषਾਤ੍ਸੋਭਿਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ ੧੮.
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਪਟ੍ਟਿਸੇਨਾਜੌ ਧਨਦਸ੍ਯ ਸ੍ਤਨਾਂਤਰਮ੍ ੧੮.
ਉਸ ਬਰਛੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਧਨਾਦਾ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦਾਭਿਜਾਤਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਦੁਰ੍ਜਨੋ ਯਥਾ॥ ਤੇਨ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ ਘਾਤੇਨ ਧਨੇਸ਼ਃ। ਪਰਿਮੂਰ੍ਛਿਤਃ॥ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੇ ਜਨ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰੇ। ਉਸ ਬਰਛੇ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿषਸਾਦ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਦੁਰ੍ਵਾਚਾ ਸੁਜਨੋ ਯਥਾ ੧੮.
ਉਹ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬੈਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਨਿਰ੍ऋਤਿਰ੍ਦੇਵੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਬਲਾਨੁਗਃ ੧੮.
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਦੇਵਤਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਕੁਜਂਭੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੧੮.
ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸਰਦਾਰ ਕੁਜੰਭ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੋਦਿਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਪ੍ਰਬਲਾਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਸੁਭੀषਣਾਮ੍ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਖਡ੍ਗੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇਣ ਚਰ੍ਮਪਾਣਿਰਧਾਵਤ ੧੮.
ਚਮੜੀ ਦੀ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਲੋਡਯਾਮਾਸ ਬਹੁਧਾ ਵਿਨਿष੍ਕृਤ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਚੌਕ-ਚੌਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਮੁਖੈਃ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੋऽਭ੍ਯਪੂਰਯਤ੍ ੧੮.
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਹੋਠਾਂ ਕਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਪਤਿਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕੁਜਂਭੋ ਨਿਰ੍ऋਤਿਂ ਯਯੌ ੧੮.
ਧਨ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੈਤ ਕੁਜੰਭ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜੀਵਗ੍ਰਾਹਂ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਦ੍ਧਾ ਪਾਸ਼ੈਃ ਸਹਸ੍ਰਧਾ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫੰਦੇ ਪਾ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ੧੮.
ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਈ ਵਾਹਨ ਤੇ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵੀ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਚ ਰੋषਾਤ੍ਤਾਮ੍ਰਵਿਲੋਚਨਃ ੧੮.
ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਲੰਮਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮੁਮੋਚ ਦਾਨਵਾਨੀਕੇ ਤਂ ਬਾਣਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਦਾਰਣਮ੍ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਤੀਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗਾਨਾਂ ਕੋਟਯੋ ਧਨੁषਸ੍ਤਥਾ ੧੮.
ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਹਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਂਭੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ੧੮.
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਜੰਭਾ—
ਤਤਸ੍ਤਂ ਦਾਨਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਬੇਰਂ ਰੋषਵਿਹ੍ਵਲਃ ੧੮.
ਫਿਰ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਭਿਮੁਖਮਾਯਾਂਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨਾਧਿਪਃ ੧੮.
ਫਿਰ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਸਰਦਾਰ—
ਤਤਃ ਪਲਾਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਕੁਟੋ ਰਤ੍ਨਮਂਡਿਤਃ ੧੮.
ਜਦ ਉਹ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੋੜਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ਣਾਮਭਿਜਾਤਾਨਾਂ ਭਗ੍ਨਂ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਰਣਾਤ੍ ੧੮.
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਾਰ ਆ ਗਈ।
ਇਤਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ ੧੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੇ ਕਰਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਭਿਮਾਨ ਧਨਾ ਵੀਰਾ ਧਨਸ੍ਯ ਪਦਾਨੁਗਾਃ ੧੮.
ਗਰੂਰ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਧਨ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਧਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ।