ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਦਂਡੇਨ ਸਂਜਘ੍ਨੇ ਸ ਰਥਾਨ੍ਨ੍ਯ ਪਤਦ੍ਭੁਵਿ ੧੭.
ਉਸ ਨੇ ਬਾਘਾਂ ਨੂੰ ਡੰਡਾ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਸਹਸਾ ਯਯੌ ਯਮਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ੧੭.
ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਯਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਾਕृष੍ਯ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ ੧੭.
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗਾ, ਖਿੱਚ ਕੇ, ਤੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।
ਗ੍ਰਸਨਂ ਕਟਿਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤੁ ਯਮਂ ਗृਹ੍ਯ ਬਲੋਤ੍ਕਟਃ ੧੭.
ਗ੍ਰਸਨਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਯਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿਮੋਚ੍ਯਾਥ ਯਮਃ ਕष੍ਟਾਤ੍ਕਂਠੇऽਵष੍ਟਭ੍ਯ ਚਾਸੁਰਮ੍ ੧੭.
ਫਿਰ ਯਮ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਗਲ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਜਘ੍ਨਤੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਦਯੌ ਚ ਤੌ ੧੭.
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸ੍ਕਂਧੇ ਨਿਧਾਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਿਮੈਚ੍ਛਤ ੧੭.
ਦੈਤ ਦਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਕੰਧ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਰਾਮ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਪਾਣਿਭਿਃ ੧੭.
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਦੀ ਏੜੀ ਅਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਜੀਵਮਿਤਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਾਨਵਃ ੧੭.
ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਰਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਕਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ॥ ੧੭.
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਦੇਨ ਤਸ੍ਯ ਗ੍ਰਸਨਸ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮਹਾਯੁਧੈਸ਼੍ਚਾਰ੍ਦਿਤਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਾਃ ੧੭.
ਗ੍ਰਸਨਾ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਧਨਾਧਿਪਸ੍ਯ ਜਂਭੇਨ ਸਾਯਕੈਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ ੧੮.
ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਜੰਭ ਨੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦਦੇ ਸਨ, ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ੧੮.
ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਕਰਤਬ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ,
ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਚਸਾਮ੍ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਯੁਤਂ ਚ ਤਥਾ ਕੋਟਿਮਰ੍ਬੁਦਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ੧੮.
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ, ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਤੇ ਇੱਕ ਅਰਬ ਹੋਰ ਤੀਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਪ੍ਸੁਃ ਸ੍ਵਧਨਂ ਯਥਾ ੧੮.
ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟੇ।
ਭੂਤਾਨਾਂ ਬਹੁਧਾ ਰਾਵਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਖੇ ਮਹਾਭਯਾਃ ੧੮.
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਉਠੀਆਂ।
ਸਾ ਹਿ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤਾ ਗਦਾ ੧੮.
ਉਹ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਦੀ ਗਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਸੀ।
ਦੈਤ੍ਯੋ ਗਦਾਵਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਮੁਮੋਚ ਹ ੧੮.
ਦੈਤ ਨੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰਿਘਾਨ੍ਮੁਸ਼ਲਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਗਿਰੀਂਸ਼੍ਚਾਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੰਡੇ, ਮੁਸ਼ਲ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟੇ।
ਕਲ੍ਪਾਂਤਭਾਸ੍ਕਰੋ ਯਦ੍ਵਨ੍ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਦੈਤ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ੧੮.
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਗਦਾ ਦੈਤ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ।
ਨਿਃਪਪਾਤ ਰਥਾਜ੍ਜਂਭੋ ਵਸੁਧਾਂ ਗਤਚੇਤਨਃ ੧੮.
ਜੰਭਾ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਧਨਾਧਿਪਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਦੇਨਾਪੂਰਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ ੧੮.
ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਬਾਣਜਾਲਂ ਚ ਮਾਯਾਜਾਲਮਿਵੋਤ੍ਕਟਮ੍ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਗਾੜੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜਾਲ ਤੋੜ ਦੇਵੇ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲੀਲਯਾ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧੀਵ ਸਦ੍ਵਚਃ ੧੮.
ਦੈਤ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸਾ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਂ ਸ਼ਤਘਂਟਾਮਹਾਸ੍ਵਨਾਮ੍ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੋਕੇ ਬਰਛਾ ਫੜੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੌ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।
ਯਥਾਲ੍ਪਬੋਧਂ ਪੁਰੁषਂ ਦੁਃਖਂ ਸਂਸਾਰਸਂਭਵਮ੍ ੧੮.
ਜਿਵੇਂ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਨਿਮੇषਾਤ੍ਸੋਭਿਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ ੧੮.
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਪਟ੍ਟਿਸੇਨਾਜੌ ਧਨਦਸ੍ਯ ਸ੍ਤਨਾਂਤਰਮ੍ ੧੮.
ਉਸ ਬਰਛੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਧਨਾਦਾ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦਾਭਿਜਾਤਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਦੁਰ੍ਜਨੋ ਯਥਾ॥ ਤੇਨ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ ਘਾਤੇਨ ਧਨੇਸ਼ਃ। ਪਰਿਮੂਰ੍ਛਿਤਃ॥ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੇ ਜਨ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰੇ। ਉਸ ਬਰਛੇ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।