ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕ੍ਰੂਰਤਰਂ ਪੁਨਃ ੧੫.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੜੀ ਸੀ।
ਉਵਾਚੈਨਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ॥ ੧੫.
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭੂਯ ਏਵ ਤ੍ਵਂ ਨਿਯਮਂ ਕ੍ਰੂਰਮਿਚ੍ਛਸਿ ੧੫.
ਤੂੰ ਮੁੜ ਕੇ ਇੰਨਾ ਕਰੜਾ ਨਿਯਮ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਯਾਵਦਬ੍ਦਸਹਸ੍ਰੇਣ ਨਿਰਾਹਾਰੇਣ ਵੈ ਫਲਮ੍ ੧੫.
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਫਲ—
ਤ੍ਯਾਗੋ ਹ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਮਾਨਾਂ ਨ ਤਥਾ ਚ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍॥ ੧੫.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿਆਗ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ:
ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਪਿਤਾਮਹ ੧੫.
ਪਤਨੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹਾ, ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵਃ ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭੋਦ੍ਭਵਸ੍ਤਦਾ ੧੫.
ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮਿਆ ਦੇਵ—
ਅਲਂ ਤੇ ਤਪਸਾ ਵਤ੍ਸ ਮਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇ ਵਿਸ਼ ੧੫.
ਬਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇਰਾ ਤਪ, ਪੁੱਤ; ਵਧੇਰੇ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੜ।
ਦੇਵਸੀਮਂਤਿਨੀਕਾਮ੍ਯਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਕਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਃ ੧੫.
ਦੇਵ ਨੇ ਸੀਮੰਤਿਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ ਧੰਮਿਲਕਾ ਦੀ ਗਾਂਠ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਿषੀਂ ਨਂਦਯਾ ਮਾਸ ਤਾਂ ਮੁਦਾ ੧੫.
ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਆਹਿਤਂ ਚ ਤਤੋ ਗਰ੍ਭਂ ਵਰਾਂਗੀ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ੧੫.
ਫਿਰ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਂਤੇ ਵਰਾਂਗੀ ਸਮਸੂਯਤ ੧੫.
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਚਚਾਲ ਸਕਲਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਪ੍ਰੋਦ੍ਧੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰ੍ਣਵਾ ੧੫.
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ ਪਥਲ ਹੋ ਗਏ।
ਜੇਪੁਰ੍ਜਪ੍ਯਂ ਮੁਨਿਵਰਾ ਵ੍ਯਾਧਵਿਦ੍ਧਾ ਮृਗਾ ਇਵ ੧੫.
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਜਪਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜਾਤੇ ਮਹਾਸੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ੧੫.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਜਨਮਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਜਗੁਰ੍ਹਰ੍षਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਸੁਰਾਂਗਨਾਃ ੧੫.
ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਤੇ ਅਸੁਰਣੀਆਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿषਣ੍ਣਮਨਸੋ ਦੇਵਾਃ ਸਮਹੇਂਦ੍ਰਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍ ੧੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੋऽਸੁਰੋ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਕੁਰਂਗਮਹਿषਾਦਿਭਿਃ ੧੫.
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ, ਕੁਰਾ, ਨਗਾ, ਮਹੀਸ਼ਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਹਾਰਾਜ੍ਯਸ੍ਤਾਰਕਃ ਪਾਂਡੁਸਤ੍ਤਮ ੧੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਰਕ ਨੇ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰृਣੁਧ੍ਵਮਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਮ ਮਹਾਬਲਾਃ ੧੫.
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਮਹਾਬਲੀ ਅਸੁਰੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।"
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਜਾਤਿਧਰ੍ਮੇਣ ਵਿਰੂਢਂ ਵੈਰਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ੧੫.
ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਡੀ ਵੈਰਤਾ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤਪਸਾ ਸਾਧ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯੇਹਂ ਸੁਰਸਂਗਮਮ੍ ੧੫.
ਪਰ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਸਿਰਫ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਰਾਨ੍ਵਿਜੇष੍ਯਾਮੋ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋऽਥ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ੧੫.
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਾਂਗੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਾਂਗੇ।
ਅਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਪਲਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਮਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਃ ੧੫.
ਜੋ ਬੇਸਬਰ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਥੋਚੁਸ੍ਤੇ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ੧੫.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ।"
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮਾਕੀਰ੍ਣਨਾਨੌषਧਿਵਿਦਿਪਿਤਮ੍ ੧੫.
ਉਹ ਗੁਫਾ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਅਨੇਕਾਕਾਰਬਹੁਲਂ ਪृਥਕ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਕੁਲਾਕੁਲਮ੍ ੧੫.
ਉਹ ਗੁਫਾ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਕਂਦਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚਕਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ ੧੫.
ਉਹ ਦੈਤ ਨੇ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਪਂਚਤਪਾ ਵਰ੍षਾਯੁਤਮਭੂਤ੍ਕਿਲ ੧੫.
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪੰਜ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮਾਂਸਸ੍ਯਾਗ੍ਨੌ ਜੁਹਾਵੈਵ ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਤਾਂ ਗਤਃ ੧੫.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਾਸ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।