ਏਕੈਕਂ ਚ ਪੁਨਃ ਖਣ੍ਡਂ ਚਕਾਰ ਮਘਵਾ ਤਤਃ ੧੪.
ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਹਂਤਵ੍ਯੋ ਨ ਹਂਤਵ੍ਯ ਇਤਿ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੧੪.
ਉਹ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਰ ਨਾ, ਮਾਰ ਨਾ।'
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਾ ਰੋਦੀਰਿਤਿ ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਯਥਾऽਵਦਤ੍ ੧੪.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰੋ ਨਾ,' ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਆਖਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਮਾਤਰਂ ਰਿषਪੂਰਿਤਾਮ੍ ੧੪.
ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸੁਪ੍ਤਾਥ ਸੁਚਿਰਂ ਵਾਤੇ ਧਿਨ੍ਨੋ ਗਰ੍ਭੋ ਮਯਾ ਤਵ ੧੪.
ਜਦ ਤੂੰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੁੱਤੀ ਰਹੀ, ਮੈਂ ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੈਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ੧੪.
ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਭੀ ਭੋਗਾਂਗਾ।
ਮਾ ਰੋਦੀਰਿਤਿ ਮੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਖ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਮਰੁਤਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ੧੪.
'ਰੋ ਨਾ' ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ।
ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੈਰ੍ਗਤਵਾਨਿਂਦ੍ਰੋ ਦਿਗਂਤੇ ਵਾਯਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ੧੪.
ਇੰਦਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਹਵਾਵਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਭਗਵਨ੍ਦੇਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਹਂਤਾਰਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍ ੧੪.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਦਦਾਸ੍ਯੁਤ੍ਤਰਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮृਤਾਮੇਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ੧੪.
ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ; ਉਹ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪੋਨਿष੍ਠਾ ਤੁ ਤਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ੧੪.
ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰੇਗਾ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ।
ਵਜ੍ਰਾਂਗੋਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ ੧੪.
ਤੇਰੇ ਘਰ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਵਜਰਾਂਗਾ ਨਾਮ ਦਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੇਗਾ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਸਮਾਚਰਤ੍ ੧੪.
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਮਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਾਣਮਜੇਯਂ ਵਜ੍ਰਦੁਸ਼੍ਛਿਦਮ੍ ੧੪.
ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅਜੇਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਅਟੁੱਟ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਮਾਤਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਤਃ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍ ੧੪.
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਬਹਵੋ ਮੇ ਹਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪੁਤ੍ਰਕ ੧੪.
'ਪੁੱਤ, ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।'
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਬਲੀ ੧੪.
ਉਸ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਾਦੇਨਾਕृष੍ਯ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਂ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ ੧੪.
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ ੧੪.
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਕਸ਼ਯਪ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਮੁਂਚਾਮੁਂ ਪੁਤ੍ਰ ਯਾਚਂਤਂ ਕਿਮਨੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ੧੪.
'ਪੁੱਤ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਇਹ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਅਸ੍ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਯੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਜੀਵਨ੍ਨਪਿ ਮृਤੋ ਹਿ ਸਃ ੧੪.
'ਜੋ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਹੈ।'
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਨਪਰਿਗ੍ਲਨਿਂ ਯੇ ਮੁਂਚਂਤਿ ਵਰਾ ਹਿ ਤੇ ੧੪.
ਜੋ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਵੱਡੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੁਂਚਾਮੁਂ ਪੁਤ੍ਰ ਵਾਸਵਮ੍ ੧੪.
'ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਪੁੱਤ; ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਨ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਮਨੇਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਾ ਕृਤਾ ਮਯਾ ੧੪.
'ਮੇਰਾ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ; ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।'
ਕਰਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚੋ ਦੇਵ ਏष ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ੧੪.
'ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਪਰਭੁਕ੍ਤਾ ਯਥਾ ਨਾਰੀ ਪਰਭੁਕ੍ਤਾਮਿਵਸ੍ਰਜਮ੍ ੧੪.
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਵਰਤੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ।
ਤਪਸੋ ਨ ਪਰਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਪੋ ਹਿ ਮਹਤਾਂ ਧਨਮ੍ ੧੪.
ਤਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ; ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਤਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ ਹੈ।
ਤਪਸੇ ਮੇ ਰਤਿਰ੍ਦੇਵ ਨ ਵਿਘ੍ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਭਵੇਤ੍ ੧੪.
'ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ; ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ।'
ਕ੍ਰੂਰਭਾਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਤਪਃ ਸੁਤ ੧੪.
ਜੇ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਕਠੋਰ ਮਨ ਛੱਡ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਜਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਸਰ੍ਜ੍ਜਯਤਲੋਚਨਾਮ੍ ੧੪.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।