ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦਾ ਮਹਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਰਾਰ੍ਥਤਃ ੧੩.
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੀਡਿਤੋऽਹਂ ਘੋਰੇਣ ਵਚਸਾ ਮੁਨੇ ੧੩.
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ,
ਨਕੁਲੋऽਸੀਤਿ ਮਾਮਾਹ ਭਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਲਾਧਮਃ ੧੩.
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਨਕੁਲ ਹੈ,' ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੋ।
ਇਤਿ ਵਾਚਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਾਵ੍ਯਰ੍ਥਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ੧੩.
ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਸਮਝ ਕੇ,
ਦੁਰਾਚਾਰਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਨਿਘृਣਸ੍ਯਾਤਿਵਾਦਿਨਃ ੧੩.
ਮੰਦ ਚਲਣ, ਪਾਪੀ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਦੀ,
ਸੋऽਥ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭਰ੍ਤृਯਜ੍ਞ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ ੧੩.
ਫਿਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਮਾਲਕ ਦਾ ਯਜਨ ਹੈ।'
ਤਤ੍ਰ ਪਾਸ਼ੁਪਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਃ ੧੩.
ਉਥੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ,
ਯੋ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਕਾਲਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੁਮਾਨ੍ ੧੩.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਹਾਕਾਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਥਾਯਥਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਸੌ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਤਿ ੧੩.
ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਉਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਭਰ੍ਤृਯਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਲਿਂਗਸ੍ਯਾਰਾਧਨਾਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ੧੩.
ਉਥੇ ਹੀ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬਭ੍ਰੁਂ ਚ ਨਕੁਲਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਦੁष੍ਟਜਨ੍ਮਤਃ ੧੩.
ਬਭਰੂ ਨੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮੰਦ ਜਨਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁਕਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵ੍ਰਜਧ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਗਮਮ੍ ੧੩.
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਵਰ੍ਤੋ ਯਯਾਵਭਿਮਤਂ ਦ੍ਵਿਜਃ ੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਵਰਤ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਾਹ ਸ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਣਾਞ੍ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸ਼ਾਂਭਵਾਨ੍ ੧੩.
ਫਿਰ, ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਵਨ੍ਤੋऽਭ੍ਯਾਗਤਾ ਯਤ੍ਰ ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਗਮਃ ੧੩.
ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਆ ਗਏ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਜਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹੀਸਾਗਰ ਸਂਗਮੇ ੧੩.
ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦਾਤ੍ਰ ਸ੍ਤਾਨਕਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦਃ ਪੁਰਾ ੧੩.
ਇਥੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਕ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਯਦਾ ਭਵੇਤ੍ ੧੩.
ਜਦੋਂ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਵਤੀ—
ਯਦਿ ਸ਼੍ਰਾਵਣਮਾਸਸ੍ਯ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਦਿਨੇ ਸ਼ੁਭਾ ੧੩.
ਜੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਵਤੀ—
ਤਸ੍ਯਾਮੇਵ ਤਿਥੌ ਯੋਗੋ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੋ ਭਵੇਦ੍ਯਦਿ ੧੩.
ਉਸੇ ਤਿਥੀ ਤੇ, ਜੇ ਜੋੜ ਜਾਂ ਵਯਤੀਪਾਤ ਹੋਵੇ—
ਸਰ੍ਵਯੋਗਸਮਾਵਾਪਃ ਸਥਂਚਿਦਪਿ ਲਭ੍ਯਤੇ ੧੩.
ਤਾਂ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਮਿਲੇ।
ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਸਰ੍ਗੇ ਪੂਜਯੀਤ ਯਥਾਵਿਧਿ ੧੩.
ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਾਕਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਯੇ ੧੩.
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਲਈ।
ਪਿਂਡਦਾਨਂ ਗਯਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦਧਿਕਂ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ ੧੩.
ਇਥੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਗਯਾ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ।
ਪਿਤॄਣਾਮਕ੍ਸ਼ਯਾ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਦਿਵਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ੧੩.
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਮਧਿਕਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਗਮਃ॥ ੧੩.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਪੂਣ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਰੇਤੋ ਮृਡਯਾ ਚ ਦੇਹੇ ਰੇਤੋਧਾ ਵਿष੍ਣੁਰਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ ੧੩.
ਅੱਗ ਬੀਜ ਹੈ, ਮ੍ਰਿਡਾ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹੈ, ਰੇਤੋਧਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਨਾਭੀ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਮੁਖਂ ਚ ਯਃ ਸਰ੍ਵਨਦੀषੁ ਪੁਣ੍ਯਃ ਪਾਥੋਧਿਰਂਬਾ ਪ੍ਰਵਰਾ ਮਹੀ ਚ ੧੩.
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਫ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਧਰਤੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਾਮ੍ਰਾ ਰਸ੍ਯਾਃ ਪਯੋਵਾਹਾਃ ਪਿਤृਪ੍ਰੀਤਿਪ੍ਰਦਾਃ ਸ਼ਭਾਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਜਨ੍ਮਾ ਰਾਵਤੀ॥ ੧੩.
ਤਾਂਬਾ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੰਦਰਦੁਯਮਨ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਣੀ ਧੀ ਰਾਵਤੀ ਹੈ।
ਮਹੀਪਰ੍ਣਾ ਮਹੀਸ਼ृਂਗਾ ਗਂਗਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮਵਾਹਿਨੀ ੧੩.
ਮਹੀਪਰਣਾ, ਮਹੀਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।