ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਵਹਂ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਂਡਿਤਮਾਨਿਨਾ ੧੩.
ਪਰ ਤੂੰ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ ੧੩.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਮੋऽਧਰ੍ਮਾਯ ਮਹਤੇ ਨ ਵਿਦ੍ਮੋ ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਭਵਮ੍ ੧੩.
ਮਹਾਨ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਲ ਮੂਲ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਵਿਰਂਚਿਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਮੁਖਾਃ ਸੋਮੇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ ੧੩.
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇ ਹੋਰ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ,
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਯੋ ਮੋਹਾਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ ੧੩.
ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ',
ਕੇਚਿਦਜ੍ਞਾਨਤੋ ਨष੍ਟਾਃ ਕੇਚਿਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਦਾਦਪਿ ੧੩.
ਕੁਝ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੀ।
ਵੇਦਸ੍ਮृਤੀਤਿਹਾਸੇषੁ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ ੧੩.
ਇਹ ਵੇਦਾਂ, ਸ੍ਰੁਤੀਆਂ, ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਸ ਪੁਰਾ ਸ਼ੋਚਤੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਚ੍ਚਾਂਤਕਂ ਗृਹਮ੍ ੧੩.
ਉਹ ਆਖਰ ਵਿਚ, ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਕੁਲਂ ਸਕੁਲਂ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨ ਕਂਚਿਨ੍ਮਰ੍ਮਣਿ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ ੧੩.
ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਲਸ੍ਯੇਨਾਪ੍ਯਨਾਚਾਰਾਦ੍ਵृਥਾਕਾਰ੍ਯੇਕਮਂਗ ਤਤ੍॥ ੧੩.
ਆਲਸ ਜਾਂ ਬੁਰੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਕ ਵੀ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਕੰਮ ਗਲਤ ਹੈ।
ਕੇਵਲਂ ਪਾਠ ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਸ਼੍ਚ ਸਂਤੁष੍ਯਤੇ ਨਰਃ ੧੩.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਨ ਚ੍ਛਂਦਾਂਸਿ ਵृਜਿਨਾਤ੍ਤਾਰਯਂਤਿ ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਮਾਯਯਾऽऽਵਰ੍ਤਮਾਨਮ੍ ੧੩.
ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਝੂਠ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਰ੍ਗਾਯ ਬਦ੍ਧਕਕ੍ਸ਼ੋ ਯਃ ਪਾਠਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ੧੩.
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੁਰਗ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਮਹ੍ਯਮਨਯਂ ਸੋਢੁਮਰ੍ਹਸਿ ੧੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਗੱਲ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਹਿਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਵृਥੇਦਂ ਭਾषਿਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਨ ਯਤ੍ਸਮਮ੍ ੧੩.
ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ।
ਵਾਜਿਵਾਰਣਲੋਹਾਨਾਂ ਕਾष੍ਠਪਾषਾਣਵਾਸਸਾਮ੍ ੧੩.
ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਲੋਹੇ, ਲੱਕੜ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ,
ਅਨ੍ਯੇ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਾਕृਤਾ ਲੋਕਾ ਬਹੁਪਾਪਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ੧੩.
ਜੇ ਹੋਰ ਆਮ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨੋਬੁਦ੍ਧੀ ਤਥੈਵ ਚ ੧੩.
ਸ਼ਾਸਤਰ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਤਤੋ ਵਿਧਾਤੁਃ ਕੋ ਦੋषਸ੍ਤ ਏਵ ਖਲੁ ਦੁਰ੍ਭਗਾਃ ੧੩.
ਫਿਰ ਰਚਨਹਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ? ਦਰਅਸਲ, ਉਹੀ ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਯਦ੍ਯਦਾਚਰਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਤਦੇਵੇਤਰੋ ਜਨਃ ੧੩.
ਜੋ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦਾ ਮਹਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਰਾਰ੍ਥਤਃ ੧੩.
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੀਡਿਤੋऽਹਂ ਘੋਰੇਣ ਵਚਸਾ ਮੁਨੇ ੧੩.
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ,
ਨਕੁਲੋऽਸੀਤਿ ਮਾਮਾਹ ਭਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਲਾਧਮਃ ੧੩.
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਨਕੁਲ ਹੈ,' ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੋ।
ਇਤਿ ਵਾਚਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਾਵ੍ਯਰ੍ਥਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ੧੩.
ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਸਮਝ ਕੇ,
ਦੁਰਾਚਾਰਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਨਿਘृਣਸ੍ਯਾਤਿਵਾਦਿਨਃ ੧੩.
ਮੰਦ ਚਲਣ, ਪਾਪੀ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਦੀ,
ਸੋऽਥ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭਰ੍ਤृਯਜ੍ਞ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ ੧੩.
ਫਿਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਮਾਲਕ ਦਾ ਯਜਨ ਹੈ।'
ਤਤ੍ਰ ਪਾਸ਼ੁਪਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਃ ੧੩.
ਉਥੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ,
ਯੋ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਕਾਲਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੁਮਾਨ੍ ੧੩.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਹਾਕਾਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਥਾਯਥਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਸੌ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਤਿ ੧੩.
ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਉਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਭਰ੍ਤृਯਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਲਿਂਗਸ੍ਯਾਰਾਧਨਾਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ੧੩.
ਉਥੇ ਹੀ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।