ਨਿਮੇषੋऽਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੇਤ ਜੀਵਿਤੇ ਯਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ੧੩.
ਕਿਸੇ ਦਾ ਜੀਵਨ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਮੁਨੇ ਮਨ੍ਯਸੇ ਚੇਦਂ ਕੁਲੀਨੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ੧੩.
ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਮুনি, ਸੋਚਦੇ ਹੋ—'ਮੈਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਹਾਂ', ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ—
ਕਿਮਧੀਤਂ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯ ਕਾ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਤਾ ਤਵ ੧੩.
ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ, ਤੂੰ ਕੀ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਮਹਾਰਥਾ ਹੋਣ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਕੀ ਹੈ?
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵੇਦਂ ਸ੍ਮृਤੌ ਕਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ ੧੩.
ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਵੇਦ ਜਾਂ ਸ੍ਰੁਤੀ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ?
ਕਿਮਿਦਂ ਨੈਵ ਜਾਨਾਸਿ ਯਾਵਤ੍ਯਃ ਪਰੁषਾ ਗਿਰਃ ੧੩.
ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਦ ਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ?
ਕਂਠੇ ਯਮਾਨੁਗਾਃ ਪਾਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇਃ ੧੩.
ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਦੇ ਗਲੇ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਵਾਵਦੂਕਾਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜਿਨੋ ਮੁष੍ਣਂਤਿ ਕृਪਣਾਞ੍ਜਨਾਨ੍ ੧੩.
ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਦਭਾਗੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।
ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਦਿਗ੍ਧਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਲਕੂਟਸ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯੁਤ ੧੩.
ਹੇਠਾਂ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰਾਂ ਜਾਂ ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ,
ਕਰ੍ਣਨਾਸਿਕਨਾਰਾਚਾਨ੍ਨਿਰ੍ਹਰਂਤਿ ਸ਼ਰੀਰਤਃ ੧੩.
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਂਤ੍ਰਪੀਡੈਃ ਸਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਰਮੇष ਹਤੋ ਨਰਃ ੧੩.
ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਕੇ, ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਵਹਂ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਂਡਿਤਮਾਨਿਨਾ ੧੩.
ਪਰ ਤੂੰ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ ੧੩.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਮੋऽਧਰ੍ਮਾਯ ਮਹਤੇ ਨ ਵਿਦ੍ਮੋ ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਭਵਮ੍ ੧੩.
ਮਹਾਨ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਲ ਮੂਲ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਵਿਰਂਚਿਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਮੁਖਾਃ ਸੋਮੇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ ੧੩.
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇ ਹੋਰ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ,
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਯੋ ਮੋਹਾਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ ੧੩.
ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ',
ਕੇਚਿਦਜ੍ਞਾਨਤੋ ਨष੍ਟਾਃ ਕੇਚਿਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਦਾਦਪਿ ੧੩.
ਕੁਝ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੀ।
ਵੇਦਸ੍ਮृਤੀਤਿਹਾਸੇषੁ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ ੧੩.
ਇਹ ਵੇਦਾਂ, ਸ੍ਰੁਤੀਆਂ, ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਸ ਪੁਰਾ ਸ਼ੋਚਤੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਚ੍ਚਾਂਤਕਂ ਗृਹਮ੍ ੧੩.
ਉਹ ਆਖਰ ਵਿਚ, ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਕੁਲਂ ਸਕੁਲਂ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨ ਕਂਚਿਨ੍ਮਰ੍ਮਣਿ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ ੧੩.
ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਲਸ੍ਯੇਨਾਪ੍ਯਨਾਚਾਰਾਦ੍ਵृਥਾਕਾਰ੍ਯੇਕਮਂਗ ਤਤ੍॥ ੧੩.
ਆਲਸ ਜਾਂ ਬੁਰੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਕ ਵੀ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਕੰਮ ਗਲਤ ਹੈ।
ਕੇਵਲਂ ਪਾਠ ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਸ਼੍ਚ ਸਂਤੁष੍ਯਤੇ ਨਰਃ ੧੩.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਨ ਚ੍ਛਂਦਾਂਸਿ ਵृਜਿਨਾਤ੍ਤਾਰਯਂਤਿ ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਮਾਯਯਾऽऽਵਰ੍ਤਮਾਨਮ੍ ੧੩.
ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਝੂਠ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਰ੍ਗਾਯ ਬਦ੍ਧਕਕ੍ਸ਼ੋ ਯਃ ਪਾਠਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ੧੩.
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੁਰਗ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਮਹ੍ਯਮਨਯਂ ਸੋਢੁਮਰ੍ਹਸਿ ੧੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਗੱਲ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਹਿਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਵृਥੇਦਂ ਭਾषਿਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਨ ਯਤ੍ਸਮਮ੍ ੧੩.
ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ।
ਵਾਜਿਵਾਰਣਲੋਹਾਨਾਂ ਕਾष੍ਠਪਾषਾਣਵਾਸਸਾਮ੍ ੧੩.
ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਲੋਹੇ, ਲੱਕੜ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ,
ਅਨ੍ਯੇ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਾਕृਤਾ ਲੋਕਾ ਬਹੁਪਾਪਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ੧੩.
ਜੇ ਹੋਰ ਆਮ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨੋਬੁਦ੍ਧੀ ਤਥੈਵ ਚ ੧੩.
ਸ਼ਾਸਤਰ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਤਤੋ ਵਿਧਾਤੁਃ ਕੋ ਦੋषਸ੍ਤ ਏਵ ਖਲੁ ਦੁਰ੍ਭਗਾਃ ੧੩.
ਫਿਰ ਰਚਨਹਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ? ਦਰਅਸਲ, ਉਹੀ ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਯਦ੍ਯਦਾਚਰਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਤਦੇਵੇਤਰੋ ਜਨਃ ੧੩.
ਜੋ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।